Лаборатория виноделия

Kush e shkroi veprën Blizzard.

Содержание статьи
  1. Analiza e punës
  2. Heronjtë e tregimit
  3. Përbërja e tregimit
  4. Alexander Sergeevich Pushkin Blizzard
  5. Personazhet kryesore
  6. Personazhe të tjerë
  7. Konkluzioni
  8. Test mbi tregimin
Blizzard. Alexander Sergeevich Pushkin. Kuajt vrapojnë nëpër kodra, duke shkelur borën e thellë... Këtu, anash, duket vetëm tempulli i Zotit. ………………………… Papritmas ka një stuhi dëbore përreth; Bora po bie në grumbuj; Korvida e zezë, duke fishkëllyer me krahun e saj, rri pezull mbi sajë; Psherëtima profetike thotë trishtim! Kuajt janë me nxitim, duke parë me ndjeshmëri në distancën e errët, duke ngritur manat e tyre... Zhukovsky Në fund të vitit 1811, në një epokë të paharrueshme për ne, i miri Gavrila Gavrilovich R** jetonte në pasurinë e tij Nenaradov. Ai ishte i famshëm në të gjithë zonën për mikpritjen dhe përzemërsinë e tij; fqinjët vazhdimisht shkonin tek ai për të ngrënë, për të pirë, për të luajtur Boston për pesë kopekë me gruan e tij, Praskovya Petrovna, dhe disa për të parë vajzën e tyre, Marya Gavrilovna, një vajzë e hollë, e zbehtë dhe shtatëmbëdhjetë vjeçare. Ajo konsiderohej një nuse e pasur dhe shumë prisnin që ajo të martohej me ta ose me djemtë e tyre. Marya Gavrilovna u rrit në romane franceze dhe, rrjedhimisht, ishte e dashuruar. Subjekti që ajo zgjodhi ishte një flamurtar i varfër i ushtrisë, i cili ishte me leje në fshatin e tij. Vetëkuptohet se i riu digjej me të njëjtin pasion dhe se prindërit e të dashurit të tij, duke vënë re prirjen e tyre reciproke, e ndaluan vajzën e tyre që të mendonte edhe për të dhe ai u prit më keq se një vlerësues në pension. Të dashuruarit tanë korrespondonin dhe shihnin njëri-tjetrin vetëm çdo ditë në një korije me pisha ose pranë kishës së vjetër. Aty u betuan për dashuri të përjetshme me njëri-tjetrin, u ankuan për fatin dhe bënë supozime të ndryshme. Duke korresponduar dhe duke folur në këtë mënyrë, ata (që është shumë e natyrshme) erdhën në arsyetimin e mëposhtëm: nëse nuk mund të marrim frymë pa njëri-tjetrin dhe vullneti i prindërve mizorë pengon mirëqenien tonë, atëherë a do ta kemi të pamundur të bëjmë pa të? Vetëkuptohet që ky mendim i lumtur i ra fillimisht të riut dhe se imagjinata romantike e Marya Gavrilovna-s i pëlqeu shumë. Erdhi dimri dhe ndaloi mbledhjet e tyre; por korrespondenca u bë edhe më e gjallë. Vladimir Nikolaevich në çdo letër i lutej që t'i dorëzohej atij, të martohej fshehurazi, të fshihej për një kohë, pastaj të hidhej në këmbët e prindërve të saj, të cilët, natyrisht, më në fund do të prekeshin nga qëndrueshmëria dhe fatkeqësia heroike e të dashuruarit, dhe me siguri do t'u thoshin atyre: Fëmijë! eja në krahët tanë. Marya Gavrilovna hezitoi për një kohë të gjatë; shumë plane arratisje u braktisën. Më në fund ajo ra dakord: në ditën e caktuar ajo nuk duhej të hante darkë dhe të tërhiqej në dhomën e saj me pretekstin e një dhimbje koke. E dashura e saj ishte në konspiracion; të dy duhej të dilnin në kopsht përmes verandës së pasme, të gjenin një sajë të gatshme pas kopshtit, të futeshin në të dhe të udhëtonin pesë milje nga Nenaradov në fshatin Zhadrino, drejt e në kishë, ku Vladimiri duhej të shkonte. prisni për ta. Në prag të ditës vendimtare, Marya Gavrilovna nuk fjeti gjithë natën; Ajo po bëhej gati, kishte lidhur të brendshmet dhe fustanin dhe i shkroi një letër të gjatë një zonje të ndjeshme, shoqes së saj dhe një tjetër prindërve të saj. Ajo u tha lamtumirën me fjalët më prekëse, e justifikoi ofendimin e saj me fuqinë e parezistueshme të pasionit dhe përfundoi me faktin se do ta konsideronte momentin më të lumtur të jetës së saj atë kur do t'i lejohej të hidhej në këmbët e prindërit e saj më të dashur. Pasi i vulosi të dyja letrat me një vulë Tula, mbi të cilat përshkruheshin dy zemra të zjarrta me një mbishkrim të mirë, ajo u hodh në shtrat pak para agimit dhe u dremitua; por edhe këtu ëndrrat e tmerrshme e zgjonin çdo minutë. Iu duk se pikërisht në minutën që u fut në sajë për t'u martuar, babai e ndaloi, e tërhoqi zvarrë nëpër dëborë me shpejtësi torturuese dhe e hodhi në një birucë të errët, pa fund... dhe ajo fluturoi me kokë me një të pashpjegueshme. fundosja e zemrës së saj; pastaj ajo pa Vladimirin të shtrirë në bar, i zbehtë, i gjakosur. Ai, duke vdekur, iu lut me një zë të mprehtë që të nxitonte dhe të martohej me të... vizione të tjera të shëmtuara, të pakuptimta i vërshuan njëra pas tjetrës. Më në fund ajo u ngrit në këmbë, më e zbehtë se zakonisht dhe me një dhimbje koke të vërtetë. Babai dhe nëna e saj vunë re shqetësimin e saj; kujdesi i tyre i butë dhe pyetjet e pandërprera: çfarë nuk shkon me ty, Masha? nuk je i sëmurë, Masha? - e grisi zemrën. Ajo u përpoq t'i qetësonte, të dukej e gëzuar, por nuk mundi. Erdhi mbrëmja. Mendimi se kjo ishte hera e fundit që ajo po kalonte ditën në mesin e familjes, e shqetësoi zemrën. Ajo mezi ishte gjallë; fshehtas u tha lamtumirë të gjithë personave, të gjitha objekteve që e rrethonin. U shtrua darka; zemra e saj filloi t'i rrihte fort. Me një zë që dridhej, ajo njoftoi se nuk donte darkë dhe filloi t'i thotë lamtumirë babait dhe nënës së saj. E puthnin dhe, si zakonisht, e bekuan: ajo gati qau. Me të mbërritur në dhomën e saj, ajo u hodh në një kolltuk dhe shpërtheu në lot. Vajza u përpoq ta bindte të qetësohej dhe të merrte guxim. Gjithçka ishte gati. Pas gjysmë ore, Masha duhej të linte përgjithmonë shtëpinë e prindërve, dhomën, vajzërinë e saj të qetë... Jashtë ishte një stuhi dëbore; era ulërinte, grilat u drodhën dhe u tundën; gjithçka i dukej një kërcënim dhe një ogur i trishtuar. Shumë shpejt gjithçka në shtëpi u qetësua dhe ra në gjumë. Masha u mbështoll me një shall, veshi një kapuç të ngrohtë, mori kutinë e saj në duar dhe doli në verandën e pasme. Shërbëtorja mbante dy tufa pas saj. Ata zbritën në kopsht. Stuhia e borës nuk u qetësua; era frynte drejt saj, sikur përpiqej të ndalonte kriminelin e ri. Me forcë arritën në fund të kopshtit. Rrugës i priste sajë. Kuajt, të ngrirë, nuk qëndruan të qetë; Karrocieri i Vladimirit ecte përpara boshteve, duke mbajtur prapa të zellshmit. Ai e ndihmoi të renë dhe të dashurën e saj të uleshin dhe të largonin tufat dhe kutinë, mori frenat dhe kuajt u larguan. Pasi ia besuam zonjës së re kujdesin për fatin dhe artin e karrocierit Tereshka, le t'i drejtohemi dashnorit tonë të ri. Vladimiri ishte në rrugë gjithë ditën. Në mëngjes ai vizitoi priftin Zhadrinsky; Unë u mora vesh me forcë me të; pastaj shkoi të kërkonte dëshmitarë te pronarët fqinjë. Personi i parë tek i cili erdhi, dyzet vjeçari në pension Dravin, ra dakord me dëshirë. Kjo aventurë, siguroi ai, i kujtoi atij kohën e tij të mëparshme dhe shakatë e husarëve. Ai e bindi Vladimirin të qëndronte me të për darkë dhe e siguroi se çështja nuk do të zgjidhej me dy dëshmitarët e tjerë. Në fakt, menjëherë pas darkës, topografi i tokës Shmit u shfaq me mustaqe dhe spurna dhe djali i kapitenit të policisë, një djalë rreth gjashtëmbëdhjetë vjeç, i cili së fundi ishte bashkuar me lancerët. Ata jo vetëm që pranuan ofertën e Vladimirit, por madje iu betuan se ishin gati të sakrifikonin jetën për të. Vladimiri i përqafoi me kënaqësi dhe shkoi në shtëpi për t'u përgatitur. Kishte kohë që ishte errësuar. Ai e dërgoi Tereshkën e tij të besueshme në Nenaradovo me trojkën e tij dhe me urdhra të hollësishëm, të plotë, dhe për veten e tij urdhëroi të vihej një sajë e vogël në një kalë dhe i vetëm pa karrocier shkoi në Zhadrino, ku duhej të mbërrinte Marya Gavrilovna. dy orë. Rruga ishte e njohur për të, dhe vozitja ishte vetëm njëzet minuta. Por sapo Vladimiri doli nga periferi në fushë, era u ngrit dhe pati një stuhi dëbore të tillë sa ai nuk mund të shihte asgjë. Një minutë rruga rrëshqiti; rrethina u zhduk në një mjegull me baltë dhe të verdhë, përmes së cilës fluturonin thekon të bardhë bore; qielli u bashkua me tokën. Vladimiri u gjend në një fushë dhe më kot donte të dilte sërish në rrugë; kali ecte në mënyrë të rastësishme dhe vazhdimisht hipi mbi një shishe dëbore dhe më pas ra në një vrimë; sajë përmbyset vazhdimisht; Vladimir vetëm u përpoq të mos humbiste drejtimin e tij të vërtetë. Por iu duk se kishte kaluar më shumë se gjysmë ore dhe ai ende nuk kishte arritur në Korijen Zhadrinskaya. Kaluan rreth dhjetë minuta të tjera; korija ende nuk dukej. Vladimiri kaloi me makinë përmes një fushe të përshkuar nga lugina të thella. Stuhia e borës nuk u qetësua, qielli nuk u qartësua. Kali kishte filluar të lodhej dhe i pikonte djersë, pavarësisht se vazhdimisht ishte në borë deri në belin. Më në fund ai pa që po ngiste në drejtim të gabuar. Vladimiri ndaloi: ai filloi të mendojë, të kujtojë, të kuptojë dhe ishte i bindur se duhej të kishte marrë në të djathtë. Ai shkoi në të djathtë. Kali i tij eci pak. Ai ishte në rrugë për më shumë se një orë. Zhadrinoja duhet të ishte afër. Por ai voziti dhe ngiste, dhe fusha nuk kishte fund. Gjithçka është reshje dëbore dhe lugina; Çdo minutë sajë përmbysej, çdo minutë ai e ngrinte atë. Koha kaloi; Vladimiri filloi të shqetësohej shumë. Më në fund, diçka filloi të zihej anash. Vladimiri u kthye atje. Kur u afrua, pa një korije. Falë Zotit, mendoi ai, tani është afër. U nis me makinë pranë korijes, me shpresën se do të dilte menjëherë në një rrugë të njohur ose do të shkonte rreth korijes: Zhadrino ishte menjëherë pas saj. Ai shpejt gjeti rrugën dhe u fut me makinë në errësirën e pemëve, lakuriq në dimër. Era nuk mund të tërbohej këtu; rruga ishte e qetë; kali u gëzua dhe Vladimiri u qetësua. Por ai voziti dhe voziti, dhe Zhadrin nuk dukej askund; korija nuk kishte fund. Vladimiri pa me tmerr se kishte hipur në një pyll të panjohur. Dëshpërimi e pushtoi atë. Ai goditi kalin; kafsha e gjorë filloi të kërcejë, por shpejt filloi të shqetësohej dhe pas një çerek ore filloi të ecë, me gjithë përpjekjet e Vladimirit fatkeq. Pak nga pak pemët filluan të rralloheshin dhe Vladimiri doli nga pylli; Zhadrin nuk dukej askund. Duhet të ketë qenë rreth mesnatës. Lotët i rrodhën nga sytë; ai shkoi rastësisht. Moti ishte qetësuar, retë po kthjelloheshin dhe përballë tij shtrihej një fushë e mbuluar me një qilim të bardhë të valëzuar. Nata ishte mjaft e qartë. Ai pa një fshat aty pranë, i përbërë nga katër ose pesë oborre. Vladimiri shkoi ta takonte. Në kasollen e parë ai u hodh nga sajë, vrapoi te dritarja dhe filloi të trokasë. Pak minuta më vonë grila prej druri u ngrit dhe plaku nxori mjekrën gri. "Çfarë doni?" - “A është larg Zhadrino?” “A është larg Zhadrino?” - “Po, po! A është larg? - “Jo larg; do të jenë dhjetë vargje.” Në këtë përgjigje, Vladimiri e kapi veten për flokë dhe mbeti i palëvizur, si një njeri i dënuar me vdekje. "Nga jeni?" - vazhdoi plaku. Vladimiri nuk kishte zemër t'u përgjigjej pyetjeve. - A mundesh, plak, - tha ai, - të më çosh kuajt në Zhadrin? "Çfarë lloj kuaj jemi ne?" - u përgjigj njeriu. “A nuk mund të marr të paktën një udhëzues? Unë do ta paguaj atë që të dojë”. "Prisni," tha plaku, duke ulur qepenin, "Unë do të dërgoj djalin tuaj; ai i udhëzon ata”. Vladimir filloi të priste. Më pak se një minutë më vonë, ai filloi të trokasë përsëri. U ngrit grila dhe u shfaq mjekra. "Çfarë doni?" - "Po djali juaj?" - “Tani po del, i vesh këpucët. ke ftohte? eja dhe ngrohu veten." - "Faleminderit, dërgoje djalin tënd shpejt." Portat kërcasin; djali doli me një shkop dhe eci përpara, tani duke treguar, tani duke kërkuar rrugën e mbuluar me borë. "Sa është ora?" - e pyeti Vladimiri. "Po, do të gdhihet së shpejti," u përgjigj i riu. Vladimiri nuk tha më asnjë fjalë. Gjelat këndonin dhe tashmë ishte dritë kur arritën në Zhadrin. Kisha ishte e mbyllur. Vladimiri pagoi dirigjentin dhe shkoi në oborrin e priftit. Ai nuk ishte në oborrin e trojkës. Çfarë lajmi e priste! Por le të kthehemi te pronarët e mirë të tokave Nenaradov dhe të shohim nëse ata po bëjnë diçka. Asgjë. Të moshuarit u zgjuan dhe hynë në dhomën e ndenjjes. Gavrila Gavrilovich me kapele dhe xhaketë fanele, Praskovya Petrovna me një fustan prej leshi pambuku. Samovari u shërbye dhe Gavrila Gavrilovich dërgoi vajzën për të mësuar nga Marya Gavrilovna se cili ishte shëndeti i saj dhe si flinte. Vajza u kthye duke njoftuar se e reja kishte fjetur keq, por se tani po ndihej më mirë dhe se do të vinte tani në dhomën e ndenjjes. Në fakt, dera u hap dhe Marya Gavrilovna doli për të përshëndetur babin dhe mamin. "Cila është koka juaj, Masha?" - pyeti Gavrila Gavrilovich. "Më mirë, babi," u përgjigj Masha. "Ke të drejtë, Masha, ishe i çmendur dje," tha Praskovya Petrovna. "Ndoshta mama," u përgjigj Masha. Dita shkoi mirë, por natën Masha u sëmur. Ata dërguan në qytet për një mjek. Ai mbërriti në mbrëmje dhe e gjeti pacientin në delir. U zhvillua një ethe e fortë dhe pacienti i varfër kaloi dy javë në buzë të arkivolit. Askush në shtëpi nuk dinte për arratisjen e synuar. Letrat që ajo kishte shkruar një ditë më parë u dogjën; shërbëtorja e saj nuk i tha askujt për asgjë, nga frika e zemërimit të zotërinjve. Prifti, korneti i pensionuar, topografi me mustaqe dhe lanceri i vogël ishin modestë dhe për arsye të mirë. Tereshka karrocieri nuk tha kurrë asgjë të panevojshme, edhe kur ishte e dehur. Kështu sekreti u mbajt nga më shumë se gjysmë duzinë komplotistësh. Por vetë Marya Gavrilovna, në delir të vazhdueshëm, shprehu sekretin e saj. Sidoqoftë, fjalët e saj ishin aq të papajtueshme me asgjë, sa nëna, e cila nuk la shtratin e saj, mund të kuptonte prej tyre vetëm se vajza e saj ishte vdekjeprurëse e dashuruar me Vladimir Nikolaevich dhe se, me siguri, dashuria ishte shkaku i sëmundjes së saj. Ajo u këshillua me burrin e saj, me disa fqinjë dhe më në fund të gjithë vendosën njëzëri se ky ishte qartë fati i Marya Gavrilovna-s, se nuk mund ta mposhtje të fejuarën tënde me kalë, se varfëria nuk ishte ves, të jetosh jo me pasuri, por me një person dhe të ngjashme. Thëniet morale mund të jenë çuditërisht të dobishme në rastet kur ne mund të shpikim pak vetë për të justifikuar veten. Ndërkohë, e reja filloi të shërohej. Vladimiri nuk ishte parë në shtëpinë e Gavrila Gavrilovich për një kohë të gjatë. Ai u tremb nga pritja e zakonshme. Ata vendosën të dërgojnë për të dhe t'i shpallin lumturinë e papritur: pëlqimin për martesë. Por çfarë habie kishin pronarët e tokave Nenaradov kur, në përgjigje të ftesës së tyre, morën një letër gjysmë të çmendur prej tij! Ai u njoftoi se nuk do të shkelte kurrë në shtëpinë e tyre dhe u kërkoi të harronin njeriun fatkeq, për të cilin vdekja mbeti shpresa e vetme. Disa ditë më vonë mësuan se Vladimiri ishte nisur për në ushtri. Kjo ishte në 1812. Për një kohë të gjatë ata nuk guxuan t'ia njoftonin këtë Mashës së rikuperuar. Ajo kurrë nuk e përmendi Vladimirin. Disa muaj më vonë, pasi e gjeti emrin e tij midis atyre që u dalluan dhe u plagosën rëndë pranë Borodinos, asaj i ra të fikët dhe ata kishin frikë se mos i ktheheshin ethet. Mirëpo, falë Zotit, të fikëtit nuk pati pasoja. Një tjetër trishtim e vizitoi atë: Gavrila Gavrilovich vdiq, duke e lënë atë si trashëgimtare të të gjithë pasurisë. Por trashëgimia nuk e ngushëlloi; ajo ndau sinqerisht pikëllimin e të varfërit Praskovya Petrovna, u zotua të mos ndahej kurrë me të; Ata të dy u larguan nga Nenaradovo, një vend me kujtime të trishtuara, dhe shkuan të jetonin në pasurinë ***. Dhëndrit rrotulloheshin rreth nuses së ëmbël dhe të pasur; por ajo nuk i dha askujt as më të voglin shpresë. Nëna e saj ndonjëherë e bindte të zgjidhte një mik; Marya Gavrilovna tundi kokën dhe mendoi. Vladimiri nuk ekzistonte më: ai vdiq në Moskë, në prag të hyrjes franceze. Kujtimi i tij dukej i shenjtë për Mashën; të paktën ajo donte gjithçka që mund t'i kujtonte: librat që kishte lexuar dikur, vizatimet, shënimet dhe poezitë e tij që i kishte kopjuar. Fqinjët, pasi mësuan për gjithçka, u mrekulluan me qëndrueshmërinë e saj dhe prisnin me kureshtje heroin që më në fund duhej të triumfonte mbi besnikërinë e trishtuar të kësaj virgjëreshe Artemisa. Ndërkohë lufta me lavdi kishte përfunduar. Regjimentet tona po ktheheshin nga jashtë. Njerëzit vrapuan drejt tyre. Muzika luante këngë të pushtuara: Vive Henri-Quatre, vals tirol dhe arie nga La Gioconde. Oficerët, të cilët dolën në fushatë pothuajse si të rinj, u kthyen, pasi ishin pjekur në ajrin e betejës, të varur me kryqe. Ushtarët flisnin me gëzim mes tyre, duke ndërthurur vazhdimisht fjalë gjermane dhe frënge në fjalimin e tyre. Kohë e paharrueshme! Koha e lavdisë dhe kënaqësisë! Sa fort rrah zemra ruse me fjalën atdhe! Sa të ëmbël ishin lotët e takimit! Me çfarë unanimiteti bashkuam ndjenjat e krenarisë kombëtare dhe dashurisë për sovranin! Dhe për të, çfarë minutë ishte! Gratë, gratë ruse ishin të pakrahasueshme atëherë. Ftohtësia e tyre e zakonshme u zhduk. Kënaqësia e tyre ishte vërtet dehëse kur, duke takuar fituesit, ata bërtitën: Urra! .. Gjatë kësaj kohe të shkëlqyer, Marya Gavrilovna jetoi me nënën e saj në provincën *** dhe nuk pa se si të dy kryeqytetet festuan kthimin e trupave. Por në rrethe dhe fshatra kënaqësia e përgjithshme ishte ndoshta edhe më e fortë. Shfaqja e një oficeri në këto vende ishte një triumf i vërtetë për të dhe i dashuri me frak u ndje keq në lagjen e tij. Ne kemi thënë tashmë se, megjithë ftohtësinë e saj, Marya Gavrilovna ishte ende e rrethuar nga kërkuesit. Por të gjithë duhej të tërhiqeshin kur husari i plagosur kolonel Burmin u shfaq në kështjellën e saj, me George në vrimën e butonave dhe me një zbehje interesante, siç thoshin zonjat e reja vendase. Ai ishte rreth njëzet e gjashtë vjeç. Ai erdhi me pushime në pronat e tij, të vendosura pranë fshatit Marya Gavrilovna. Marya Gavrilovna e dalloi shumë atë. Me të, mendimi i saj i zakonshëm u ringjall. Ishte e pamundur të thuhej se ajo po flirtonte me të; por poeti, duke vënë re sjelljen e saj, do të thoshte: Se amor non è, che dunque?.. Burmin ishte në fakt një i ri shumë i këndshëm. Ai kishte pikërisht atë lloj mendjeje që pëlqejnë femrat: mendjen e mirësjelljes dhe vëzhgimit, pa asnjë pretendim dhe tallje të shkujdesur. Sjellja e tij me Marya Gavrilovna ishte e thjeshtë dhe e lirë; por pa marrë parasysh se çfarë tha apo bëri, shpirti dhe sytë e tij e ndiqnin atë. Ai dukej me një prirje të qetë dhe modeste, por thashethemet siguruan se ai dikur kishte qenë një grabujë e tmerrshme, dhe kjo nuk e dëmtoi atë sipas mendimit të Marya Gavrilovna, e cila (si të gjitha zonjat e reja në përgjithësi) i falte me kënaqësi shakatë që zbulonin guximin dhe zjarr i karakterit. Por mbi të gjitha... (më shumë se butësia e tij, biseda më e këndshme, zbehja më interesante, dora më e fashuar) heshtja e husarit të ri më së shumti nxiti kureshtjen dhe imagjinatën e saj. Ajo nuk mund të mos pranonte se i pëlqente shumë; Ndoshta edhe ai, me zgjuarsinë dhe përvojën e tij, mund ta kishte vënë re tashmë se ajo e dallonte atë: si nuk e kishte parë ende në këmbët e saj dhe nuk e kishte dëgjuar ende rrëfimin e tij? Çfarë e mbante atë? ndrojtje, e pandashme nga dashuria e vërtetë, krenaria apo koketë e një burokraci dinake? Ishte një mister për të. Pasi u mendua me kujdes, ajo vendosi se ndrojtja ishte arsyeja e vetme për këtë dhe vendosi ta inkurajojë atë me vëmendje më të madhe dhe, në varësi të rrethanave, edhe butësi. Ajo po përgatiste takimin më të papritur dhe mezi priste momentin e shpjegimit romantik. Një sekret, pavarësisht se çfarë lloji është, është gjithmonë i rëndë për zemrën e një gruaje. Veprimet e saj ushtarake patën suksesin e dëshiruar: të paktën Burmin ra në një mendim të tillë dhe sytë e tij të zinj u mbështetën mbi Marya Gavrilovna me një zjarr të tillë që momenti vendimtar dukej se ishte afër. Fqinjët folën për dasmën sikur të ishte një çështje tashmë e përfunduar, dhe Praskovya Petrovna ishte e lumtur që vajza e saj më në fund kishte gjetur një dhëndër të denjë. Një ditë e moshuara ishte ulur vetëm në dhomën e ndenjes, duke luajtur një diamant të madh, kur Burmin hyri në dhomë dhe menjëherë pyeti për Marya Gavrilovna. "Ajo është në kopsht," u përgjigj gruaja e vjetër, "shko tek ajo dhe unë do të të pres këtu". Burmin shkoi, dhe plaka u kryqëzua dhe mendoi: ndoshta çështja do të marrë fund sot! Burmin e gjeti Marya Gavrilovna pranë pellgut, nën një shelg, me një libër në duar dhe me një fustan të bardhë, heroinën e vërtetë të romanit. Pas pyetjeve të para, Marya Gavrilovna ndaloi qëllimisht bisedën, duke rritur kështu konfuzionin e ndërsjellë, i cili mund të hiqej vetëm me një shpjegim të papritur dhe vendimtar. Dhe kështu ndodhi: Burmin, duke ndjerë vështirësinë e situatës së tij, njoftoi se po kërkonte prej kohësh një mundësi për t'i hapur zemrën asaj dhe kërkoi një minutë vëmendje. Marya Gavrilovna mbylli librin dhe uli sytë në shenjë marrëveshjeje. "Të dua," tha Burmin, "të dua me pasion..." (Marya Gavrilovna u skuq dhe uli kokën edhe më poshtë). "Unë veprova pa kujdes, duke u kënaqur me një zakon të ëmbël, zakonin për të parë dhe dëgjuar çdo ditë..." (Marya Gavrilovna kujtoi letrën e parë drejtuar St.-Preux). “Tani është tepër vonë për t'i rezistuar fatit tim; kujtimi për ty, imazhi yt i dashur, i pakrahasueshëm do të jetë këtej e tutje mundimi dhe gëzimi i jetës sime; por unë ende kam një detyrë të vështirë për të përmbushur, të zbuloj një sekret të tmerrshëm dhe të vendos një barrierë të pakapërcyeshme mes nesh ... - "Ajo ka ekzistuar gjithmonë," e ndërpreu Marya Gavrilovna me gjallëri, "Unë kurrë nuk mund të isha gruaja jote.. "E di," u përgjigj ajo, - E di që ju keni dashur dikur, por vdekjen dhe tre vjet zi... E dashur, e dashur Marya Gavrilovna! mos u mundo të më heqësh ngushëllimin tim të fundit: mendimin se do të pranoje të më bësh të lumtur nëse... hesht, për hir të Zotit, hesht. Ti po më mundon. Po, e di, e ndjej se do të ishe e imja, por - unë jam krijesa më fatkeqe ... jam e martuar! Marya Gavrilovna e shikoi me habi. "Unë jam i martuar," vazhdoi Burmin, "Unë jam i martuar tash e katër vjet dhe nuk e di kush është gruaja ime, ku është dhe nëse duhet ta takoj ndonjëherë!" - Çfarë po thua? - Marya Gavrilovna bërtiti, "sa e çuditshme është kjo!" Vazhdo; Do ta them me vone... por vazhdo, me bej nje nder. "Në fillim të vitit 1812," tha Burmin, "Unë nxitova për në Vilna, ku ndodhej regjimenti ynë. Pasi mbërrita një ditë në stacion vonë në mbrëmje, urdhërova që kuajt të shtroheshin sa më shpejt, kur papritmas u ngrit një stuhi e tmerrshme dëbore dhe kujdestari dhe karrocierët më këshilluan të prisja. Unë iu binda, por më pushtoi një ankth i pakuptueshëm, dukej se dikush po më shtynte ashtu. Ndërkohë stuhia e borës nuk u shua; Nuk munda ta duroja, urdhërova shtrimin përsëri dhe hipa në stuhi. Karrocieri vendosi të shkonte përgjatë lumit, i cili duhej ta shkurtonte udhëtimin tonë me tre milje. Bankat ishin të mbuluara; Shoferi kaloi me makinë pranë vendit ku u futëm në rrugë dhe kështu u gjendëm në një drejtim të panjohur. Stuhia nuk u qetësua; Pashë një dritë dhe urdhërova të shkoja atje. Arritëm në fshat; kishte një zjarr në kishën prej druri. Kisha ishte e hapur, disa sajë qëndronin jashtë gardhit; njerëzit po ecnin nëpër verandë. "Këtu! këtu!" - bërtitën disa zëra. I thashë karrocierit të hipte me makinë. “Për mëshirë, ku u ndale? - më tha dikush; - nuses i ra të fikët; prifti nuk di çfarë të bëjë; ishim gati të ktheheshim. Dil shpejt”. U hodha në heshtje nga sajë dhe hyra në kishë, i ndriçuar dobët nga dy-tre qirinj. Vajza ishte ulur në një stol në një cep të errët të kishës; tjetra i fërkoi tëmthët. "Faleminderit Zot," tha ky, "ke ardhur me forcë. Për pak sa nuk e vrave vajzën.” Prifti i vjetër erdhi tek unë me pyetjen: "A do të na urdhërosh të fillojmë?" "Fillo, fillo, baba," u përgjigja në mungesë. Vajza u rrit. Ajo më dukej goxha e mirë... Një mendjelehtësi e pakuptueshme, e pafalshme... I qëndrova pranë para foltores; prifti ishte me nxitim; tre burra dhe një shërbëtore e mbanin nusen dhe ishin të zënë vetëm me të. Ne ishim të martuar. "Puthje," na thanë. Gruaja ime ktheu fytyrën e saj të zbehtë nga unë. Doja ta puthja... Ajo bërtiti: “Oh, jo ai! jo ai! dhe ra pa ndjenja. Dëshmitarët më panë me sy të frikësuar. U ktheva, u largova nga kisha pa asnjë pengesë, nxitova në vagon dhe bërtita: "Shkojmë!" - Zoti im! - Marya Gavrilovna bërtiti, "dhe nuk e dini se çfarë ndodhi me gruan tuaj të varfër?" "Nuk e di," u përgjigj Burmin, "Nuk e di emrin e fshatit ku u martova; Nuk mbaj mend nga cili stacion u largova. Në atë kohë, e konsideroja aq pak rëndësi shakanë time kriminale, saqë, pasi u largova nga kisha, më zuri gjumi dhe u zgjova të nesërmen në mëngjes, në stacionin e tretë. Shërbëtori që ishte atëherë me mua vdiq gjatë fushatës, kështu që nuk kam shpresë të gjej atë me të cilin bëra një shaka kaq mizore dhe që tani është hakmarrë kaq mizorisht. - Zoti im, Zoti im! - tha Marya Gavrilovna, duke i kapur dorën, "kështu ishe ti!" Dhe nuk më njeh? Burmin u zbeh... dhe u hodh në këmbët e saj...

Hangover

A.S. Pushkin

Kuajt vrapojnë nëpër kodra, duke shkelur borën e thellë... Këtu, anash, duket vetëm tempulli i Zotit. ................................ Papritmas ka një stuhi dëbore përreth; Bora po bie në grumbuj; Korvida e zezë, duke fishkëllyer me krahun e saj, rri pezull mbi sajë; Psherëtima profetike thotë trishtim! Kuajt janë me nxitim, duke parë me ndjeshmëri në distancën e errët, duke ngritur manat e tyre...

Në fund të vitit 1811, në një epokë të paharrueshme për ne, i miri Gavrila Gavrilovich R** jetonte në pasurinë e tij Nenaradov. Ai ishte i famshëm në të gjithë zonën për mikpritjen dhe përzemërsinë e tij; fqinjët vazhdimisht shkonin tek ai për të ngrënë, për të pirë, për të luajtur Boston për pesë kopekë me gruan e tij, dhe disa për të parë vajzën e tyre, Marya Gavrilovna, një vajzë e hollë, e zbehtë dhe shtatëmbëdhjetë vjeçare. Ajo konsiderohej një nuse e pasur dhe shumë prisnin që ajo të martohej me ta ose me djemtë e tyre. Marya Gavrilovna u edukua me romane franceze, dhe rrjedhimisht ishte e dashuruar. Subjekti që ajo zgjodhi ishte një flamurtar i varfër i ushtrisë, i cili ishte me leje në fshatin e tij. Vetëkuptohet që i riu digjej me të njëjtin pasion dhe se prindërit e të dashurit të tij, duke vënë re prirjen e tyre të ndërsjellë, e ndaluan vajzën e tyre të mendonte edhe për të, dhe ai u prit më keq se një vlerësues në pension. Të dashuruarit tanë korrespondonin dhe shihnin njëri-tjetrin çdo ditë vetëm në një korije me pisha ose pranë kishës së vjetër. Aty u betuan për dashuri të përjetshme me njëri-tjetrin, u ankuan për fatin dhe bënë supozime të ndryshme. Duke korresponduar dhe duke folur në këtë mënyrë, ata (që është shumë e natyrshme) erdhën në arsyetimin e mëposhtëm: nëse nuk mund të marrim frymë pa njëri-tjetrin dhe vullneti i prindërve mizorë pengon mirëqenien tonë, atëherë a do ta kemi të pamundur të bëjmë pa të? Është e vetëkuptueshme që ky mendim i lumtur i erdhi fillimisht të riut dhe se imagjinata romantike e Marya Gavrilovna-s i pëlqeu shumë. Erdhi dimri dhe ndaloi mbledhjet e tyre; por korrespondenca u bë edhe më e gjallë. Vladimir Nikolaevich në çdo letër i lutej që t'i dorëzohej atij, të martohej fshehurazi, të fshihej për një kohë, pastaj të hidhej në këmbët e prindërve të saj, të cilët, natyrisht, më në fund do të prekeshin nga qëndrueshmëria dhe fatkeqësia heroike e të dashuruarit, dhe me siguri do t'u thoshin atyre: Fëmijë! eja në krahët tanë. Marya Gavrilovna hezitoi për një kohë të gjatë; shumë plane arratisje u braktisën. Më në fund ajo ra dakord: në ditën e caktuar ajo nuk duhej të hante darkë dhe të tërhiqej në dhomën e saj me pretekstin e një dhimbje koke. E dashura e saj ishte në konspiracion; të dy duhej të dilnin në kopsht përmes verandës së pasme, të gjenin një sajë të gatshme pas kopshtit, të futeshin në të dhe të udhëtonin pesë milje nga Nenaradov në fshatin Zhadrino, drejt e në kishë, ku Vladimiri duhej të shkonte. prisni për ta. Në prag të ditës vendimtare, Marya Gavrilovna nuk fjeti gjithë natën; Ajo po bëhej gati, kishte lidhur të brendshmet dhe fustanin dhe i shkroi një letër të gjatë një zonje të ndjeshme, shoqes së saj dhe një tjetër prindërve të saj. Ajo u tha lamtumirën me fjalët më prekëse, e justifikoi ofendimin e saj me fuqinë e parezistueshme të pasionit dhe përfundoi me faktin se do ta konsideronte momentin më të lumtur të jetës së saj atë kur do t'i lejohej të hidhej në këmbë. e prindërve të saj më të dashur. Pasi i vulosi të dyja letrat me një vulë Tula, mbi të cilat përshkruheshin dy zemra të zjarrta me një mbishkrim të mirë, ajo u hodh në shtrat pak para agimit dhe u dremitua; por edhe këtu ëndrrat e tmerrshme e zgjonin çdo minutë. Iu duk se pikërisht në momentin që u fut në sajë për t'u martuar, babai e ndaloi, e tërhoqi zvarrë nëpër dëborë me shpejtësi torturuese dhe e hodhi në një birucë të errët, pa fund... dhe ajo fluturoi kokë e këmbë me një fundosje e pashpjegueshme e zemrës së saj; pastaj ajo pa Vladimirin të shtrirë në bar, i zbehtë, i gjakosur. Ai, duke vdekur, iu lut me një zë të mprehtë që të nxitonte dhe të martohej me të... vizione të tjera të shëmtuara, të pakuptimta i vërshuan njëra pas tjetrës. Më në fund ajo u ngrit në këmbë, më e zbehtë se zakonisht dhe me një dhimbje koke të vërtetë. Babai dhe nëna e saj vunë re shqetësimin e saj; kujdesi i tyre i butë dhe pyetjet e pandërprera: çfarë nuk shkon me ty, Masha? nuk je i sëmurë, Masha? e copëtoi zemrën e saj. Ajo u përpoq t'i qetësonte, të dukej e gëzuar, por nuk mundi. Erdhi mbrëmja. Mendimi se kjo ishte hera e fundit që ajo po kalonte ditën në mesin e familjes, e shqetësoi zemrën. Ajo mezi ishte gjallë; fshehtas u tha lamtumirë të gjithë personave, të gjitha objekteve që e rrethonin. U shtrua darka; zemra e saj filloi t'i rrihte fort. Me një zë që dridhej, ajo njoftoi se nuk donte darkë dhe filloi t'i thotë lamtumirë babait dhe nënës së saj. E puthnin dhe, si zakonisht, e bekuan: ajo gati qau. Me të mbërritur në dhomën e saj, ajo u hodh në një kolltuk dhe shpërtheu në lot. Vajza u përpoq ta bindte të qetësohej dhe të merrte guxim. Gjithçka ishte gati. Pas gjysmë ore, Masha duhej të linte përgjithmonë shtëpinë e prindërve, dhomën, vajzërinë e saj të qetë... Në oborr kishte një stuhi dëbore; era ulërinte, grilat u drodhën dhe u tundën; gjithçka i dukej si një kërcënim dhe një ogur i trishtuar. Shumë shpejt gjithçka në shtëpi u qetësua dhe ra në gjumë. Masha u mbështoll me një shall, veshi një kapuç të ngrohtë, mori kutinë e saj në duar dhe doli në verandën e pasme. Shërbëtorja mbante dy tufa pas saj. Ata zbritën në kopsht. Trazirat nuk u qetësuan; era frynte drejt saj, sikur përpiqej të ndalonte kriminelin e ri. Me forcë arritën në fund të kopshtit. Rrugës i priste sajë. Kuajt, të ngrirë, nuk qëndruan të qetë; Karrocieri i Vladimirit ecte përpara boshteve, duke mbajtur prapa të zellshmit. Ai e ndihmoi të renë dhe të dashurën e saj të uleshin dhe të largonin tufat dhe kutinë, mori frenat dhe kuajt u larguan. Pasi ia besuam zonjës së re kujdesin për fatin dhe artin e karrocierit Tereshka, le t'i drejtohemi dashnorit tonë të ri. Vladimiri ishte në rrugë gjithë ditën. Në mëngjes ai vizitoi priftin Zhadrinsky; Unë u mora vesh me forcë me të; pastaj shkoi të kërkonte dëshmitarë te pronarët fqinjë. Personi i parë tek i cili erdhi, dyzet vjeçari në pension Dravin, ra dakord me dëshirë. Kjo aventurë, siguroi ai, i kujtoi atij kohën e tij të mëparshme dhe shakatë e husarëve. Ai e bindi Vladimirin të qëndronte me të për darkë dhe e siguroi se çështja nuk do të zgjidhej me dy dëshmitarët e tjerë. Në fakt, menjëherë pas darkës, topografi i tokës Shmit u shfaq me mustaqe dhe me spurna, dhe djali i kapitenit të policisë, një djalë rreth gjashtëmbëdhjetë vjeç, i cili së fundi ishte bashkuar me lancerët. Ata jo vetëm që pranuan ofertën e Vladimirit, por madje iu betuan se ishin gati të sakrifikonin jetën për të. Vladimiri i përqafoi me kënaqësi dhe shkoi në shtëpi për t'u përgatitur. Kishte kohë që ishte errësuar. Ai e dërgoi Tereshkën e tij të besueshme në Nenaradovo me trojkën e tij dhe me urdhra të hollësishëm, të plotë, dhe për veten e tij urdhëroi të vihej një sajë e vogël në një kalë dhe i vetëm pa karrocier shkoi në Zhadrino, ku duhej të mbërrinte Marya Gavrilovna. dy orë. Rruga ishte e njohur për të, dhe vozitja ishte vetëm njëzet minuta. Por sapo Vladimiri doli nga periferi në fushë, era u ngrit dhe pati një stuhi të tillë që ai nuk mund të shihte asgjë. Një minutë rruga rrëshqiti; rrethina u zhduk në një mjegull me baltë dhe të verdhë, përmes së cilës fluturonin thekon të bardhë bore; qielli u bashkua me tokën. Vladimiri u gjend në një fushë dhe më kot donte të dilte sërish në rrugë; kali ecte në mënyrë të rastësishme dhe vazhdimisht hipi mbi një shishe dëbore dhe më pas ra në një vrimë; sajë përmbysej vazhdimisht. - Vladimiri u përpoq vetëm të mos humbiste drejtimin e vërtetë. Por iu duk se kishte kaluar më shumë se gjysmë ore dhe ai ende nuk kishte arritur në Korijen Zhadrinskaya. Kaluan rreth dhjetë minuta të tjera; korija ishte ende jashtë syve. Vladimiri kaloi me makinë përmes një fushe të përshkuar nga lugina të thella. Stuhia e borës nuk u qetësua, qielli nuk u qartësua. Kali kishte filluar të lodhej dhe i pikonte djersë, pavarësisht se vazhdimisht ishte në borë deri në belin. Më në fund ai pa që po ngiste në drejtim të gabuar. Vladimiri ndaloi: ai filloi të mendojë, të kujtojë, të kuptojë dhe u bind se duhej të kishte skalitur djathtas. Ai shkoi në të djathtë. Kali i tij eci pak. Ai ishte në rrugë për më shumë se një orë. Zhadrinoja duhet të ishte afër. Por ai voziti dhe ngiste, dhe fusha nuk kishte fund. Të gjitha reshjet e dëborës dhe luginat; Çdo minutë sajë përmbysej, çdo minutë ai e ngrinte atë. Koha kaloi; Vladimiri filloi të shqetësohej shumë. Më në fund, diçka filloi të zihej anash. Vladimiri u kthye atje. Kur u afrua, pa një korije. Falë Zotit, mendoi ai, tani është afër. U nis me makinë pranë korijes, me shpresën se do të dilte menjëherë në një rrugë të njohur ose do të shkonte rreth korijes: Zhadrino ishte menjëherë pas saj. Ai shpejt gjeti rrugën dhe u fut me makinë në errësirën e pemëve, të zhveshur në dimër. Era nuk mund të tërbohej këtu; rruga ishte e qetë; kali u gëzua dhe Vladimiri u qetësua. Por ai voziti dhe voziti, dhe Zhadrin nuk dukej askund; korija nuk kishte fund. Vladimiri pa me tmerr se kishte hipur në një pyll të panjohur. Dëshpërimi e pushtoi atë. Ai goditi kalin; kafsha e gjorë filloi të kërcejë, por shpejt filloi të shqetësohej dhe pas një çerek ore filloi të ecë, me gjithë përpjekjet e Vladimirit fatkeq. Pak nga pak pemët filluan të rralloheshin dhe Vladimiri doli nga pylli; Zhadrin nuk dukej askund. Duhet të ketë qenë rreth mesnatës. Lotët i rrodhën nga sytë; ai shkoi rastësisht. Moti ishte qetësuar, retë po kthjelloheshin dhe përballë tij shtrihej një fushë e mbuluar me një qilim të bardhë të valëzuar. Nata ishte mjaft e qartë. Ai pa një fshat aty pranë, i përbërë nga katër ose pesë oborre. Vladimiri shkoi ta takonte. Në kasollen e parë ai u hodh nga sajë, vrapoi te dritarja dhe filloi të trokasë. Pak minuta më vonë grila prej druri u ngrit dhe plaku nxori mjekrën gri. "Çfarë do?" - “A është larg Zhadrino?” “A është larg Zhadrino?” - "Po, po sa larg?" - "Jo larg do të jetë rreth dhjetë milje." Në këtë përgjigje, Vladimiri e kapi veten për flokë dhe mbeti i palëvizur, si një njeri i dënuar me vdekje. “Dhe ku je ti?” Vladimiri nuk pati guxim t’u përgjigjej pyetjeve: “A mundesh, o plak, të më çosh kuajt te Zhadrin?” "Çfarë lloj kuaj jemi ne?" - u përgjigj njeriu. - "A nuk mund të punësoj të paktën një udhërrëfyes, do të paguaj çfarë të dojë ai?" "Prit," tha plaku, duke ulur qepenën, "Unë do të dërgoj djalin tim, ai do të të shohë". Vladimir filloi të priste. Më pak se një minutë më vonë, ai filloi të trokasë përsëri. U ngrit grila dhe u shfaq mjekra. "Çfarë do?" - "Po djali juaj?" - "Tani ai do të dalë dhe do të veshë këpucët e tij A keni ftohtë?" - "Faleminderit, dërgoje djalin tënd shpejt." Portat kërcasin; djali doli me një shkop dhe eci përpara, tani duke treguar, tani duke kërkuar rrugën, e mbuluar me borë. "Sa është ora?" E pyeti Vladimiri. "Po, do të gdhihet së shpejti," u përgjigj i riu. Vladimiri nuk tha më asnjë fjalë. Gjelat këndonin dhe tashmë ishte dritë kur arritën në Zhadrin. Kisha ishte e mbyllur. Vladimiri pagoi dirigjentin dhe shkoi në oborrin e priftit. Ai nuk ishte në oborrin e trojkës. Çfarë lajmi e priste! Por le të kthehemi te pronarët e mirë të tokave Nenaradov dhe të shohim nëse ata po bëjnë diçka. Asgjë. Të moshuarit u zgjuan dhe hynë në dhomën e ndenjjes. Gavrila Gavrilovich me kapele dhe xhaketë fanele, Praskovya Petrovna me një fustan prej leshi pambuku. Samovari u shërbye dhe Gavrila Gavrilovich dërgoi vajzën për të mësuar nga Marya Gavrilovna se cili ishte shëndeti i saj dhe si flinte. Vajza u kthye duke njoftuar se e reja kishte fjetur keq, por se tani po ndihej më mirë dhe se do të vinte tani në dhomën e ndenjjes. Në fakt, dera u hap dhe Marya Gavrilovna doli për të përshëndetur babin dhe mamin. "Çfarë është koka juaj, Masha?" pyeti Gavrila Gavriloviç. "Më mirë, babi," u përgjigj Masha. "Ke të drejtë Masha, unë isha i çmendur dje," tha Praskovya Petrovna. "Ndoshta, mami," u përgjigj Masha. Dita shkoi mirë, por natën Masha u sëmur. Ata dërguan në qytet për një mjek. Ai mbërriti në mbrëmje dhe e gjeti pacientin në delir. U zhvillua një ethe e fortë dhe pacienti i varfër kaloi dy javë në buzë të arkivolit. Askush në shtëpi nuk dinte për arratisjen e synuar. Letrat që ajo kishte shkruar një ditë më parë u dogjën; shërbëtorja e saj nuk i tha askujt për asgjë, nga frika e zemërimit të zotërinjve. Prifti, korneja në pension, topografi me mustaqe dhe lanceri i vogël ishin modestë dhe jo më kot Tereshka karrocieri nuk thoshte kurrë asgjë të panevojshme, edhe kur ishte e dehur. Kështu sekreti u mbajt nga më shumë se gjysmë duzinë komplotistësh. Por vetë Marya Gavrilovna, në delir të vazhdueshëm, shprehu sekretin e saj. Sidoqoftë, fjalët e saj ishin aq të papajtueshme me asgjë, sa nëna, e cila nuk u largua nga shtrati, mund të kuptonte prej tyre vetëm se vajza e saj ishte vdekjeprurëse e dashuruar me Vladimir Nikolaevich dhe se dashuria ishte ndoshta shkaku i sëmundjes së saj. Ajo u këshillua me burrin e saj, me disa fqinjë dhe më në fund të gjithë vendosën njëzëri se ky ishte qartë fati i Marya Gavrilovna-s, se nuk mund ta mposhtje të fejuarën tënde me kalë, se varfëria nuk ishte ves, të jetosh jo me pasuri, por me një person dhe të ngjashme. Thëniet morale mund të jenë çuditërisht të dobishme në rastet kur ne mund të shpikim pak vetë për të justifikuar veten. Ndërkohë, e reja filloi të shërohej. Vladimiri nuk ishte parë në shtëpinë e Gavrila Gavrilovich për një kohë të gjatë. Ai u tremb nga pritja e zakonshme. Ata vendosën të dërgojnë për të dhe t'i shpallin lumturinë e papritur: pëlqimin për martesë. Por çfarë habie kishin pronarët e tokave Nenaradov kur, në përgjigje të ftesës së tyre, morën një letër gjysmë të çmendur prej tij! Ai u njoftoi se nuk do të shkelte kurrë në shtëpinë e tyre dhe u kërkoi të harronin njeriun fatkeq, për të cilin vdekja mbeti shpresa e vetme. Disa ditë më vonë mësuan se Vladimiri ishte nisur për në ushtri. Kjo ishte në 1812. Për një kohë të gjatë ata nuk guxuan t'ia njoftonin këtë Mashës së rikuperuar. Ajo kurrë nuk e përmendi Vladimirin. Disa muaj më vonë, pasi e gjeti emrin e tij midis atyre që ishin dalluar dhe ishin plagosur rëndë në Borodino, asaj i ra të fikët dhe ata kishin frikë se mos i ktheheshin ethet. Mirëpo, falë Zotit, të fikëtit nuk pati pasoja. Një tjetër trishtim e vizitoi atë: Gavrila Gavrilovich vdiq, duke e lënë atë si trashëgimtare të të gjithë pasurisë. Por trashëgimia nuk e ngushëlloi; ajo ndau sinqerisht pikëllimin e të varfërit Praskovya Petrovna, u zotua të mos ndahej kurrë me të; Ata të dy u larguan nga Nenaradovo, një vend me kujtime të trishtuara, dhe shkuan të jetonin në pasurinë ***. Dhëndrit rrotulloheshin rreth nuses së ëmbël dhe të pasur; por ajo nuk i dha askujt as më të voglin shpresë. Nëna e saj ndonjëherë e bindte të zgjidhte një mik; Marya Gavrilovna tundi kokën dhe mendoi. Vladimiri nuk ekzistonte më: ai vdiq në Moskë, në prag të hyrjes franceze. Kujtimi i tij dukej i shenjtë për Mashën; të paktën ajo ushqente gjithçka që mund t'i kujtonte: librat që kishin lexuar dikur, vizatimet e tij, shënimet dhe poezitë që ai kishte kopjuar për të. Fqinjët, pasi mësuan për gjithçka, u mrekulluan me qëndrueshmërinë e saj dhe prisnin me kureshtje heroin që më në fund duhej të triumfonte mbi besnikërinë e trishtuar të kësaj virgjëreshe Artemisa. Ndërkohë lufta me lavdi kishte përfunduar. Regjimentet tona po ktheheshin nga jashtë. Njerëzit vrapuan drejt tyre. Muzika luante këngë të pushtuara: Vive Henri-Quatre, vals tirol dhe arie nga La Gioconde. Oficerët që dolën në fushatë pothuajse kur të rinjtë u kthyen, pasi ishin pjekur në ajrin e betejës, u varën me kryqe. Ushtarët flisnin me gëzim mes tyre, duke ndërthurur vazhdimisht fjalë gjermane dhe frënge në fjalimin e tyre. Kohë e paharrueshme! Koha e lavdisë dhe kënaqësisë! Sa fort rrah zemra ruse me fjalën atdhe! Sa të ëmbël ishin lotët e takimit! Me çfarë unanimiteti bashkuam ndjenjat e krenarisë kombëtare dhe dashurisë për sovranin! Dhe për të, çfarë minutë ishte! Gratë, gratë ruse ishin të pakrahasueshme atëherë. Ftohtësia e tyre e zakonshme u zhduk. Kënaqësia e tyre ishte vërtet dehëse kur, duke takuar fituesit, ata bërtitën: Urra! Dhe ata hodhën kapele në ajër.

Zhukovsky.

"Blizzard" - një vepër nga A.S. Pushkin, shkruar në 1830. Shumë nga veprat e klasikut të madh janë të mbushura me kuptim të veçantë, autori flet për lojën e pakuptueshme të Krijuesit. "Blizzard" nuk ishte përjashtim. Vepra është e mbushur me filozofi dhe mendime romantike të autorit.

Ideologjia

Drejtimi letrar i tregimit është sentimentalizmi i ndritshëm rinor. Tema qendrore është marrëdhënia midis njeriut dhe Shkëmbit, si ndryshojnë njerëzit me vullnetin e fatit, ideja e tyre për jetën dhe aspiratat për idealin.

Klasiku i madh ishte gjithmonë i interesuar për rolin e rastësisë, fati kapriçioz i tërhequr me intrigat dhe paparashikueshmërinë e tij. Pushkin besonte në Rock, duke ndjerë se ai vetë një ditë do të binte në grackën e rrethanave fatale.

Në tregimin "Blizzard", Alexander Sergeevich shqyrton në mënyrë specifike jetën e njerëzve më të zakonshëm. Ata nuk dallohen nga një mendje veçanërisht e shkëlqyer, një pamje e lezetshme dhe nuk janë të prirur për vepra heroike. Ata nuk kanë prirje gjeniale, talente të veçanta ose forcë të jashtëzakonshme.

Historia e krijimit të veprës

"Blizzard", shkruar nga Pushkin në 1830, u bë vepra e fundit e ciklit. Autori ka punuar në pasurinë Boldinsky. Kjo periudhë e punës së tij shpesh quhet "Vjeshta Boldino". Kjo është një nga periudhat më aktive në jetën e një klasiku.

Studiuesit besojnë se puna filloi në 1829. Pushkin e ushqeu idenë për një kohë të gjatë dhe filloi të realizojë fantazitë e tij vetëm në Boldino. Vepra u botua në 1831. Publikimi nuk u bë publik me emrin e Pushkinit. Arsyet ende nuk janë të qarta. Me shumë mundësi, klasiku rus kishte frikë nga kritika tepër agresive. Përshtatja e parë filmike e krijimit të shkëlqyer të Pushkinit u zhvillua në 1964.

Analiza e punës

Kush e shkroi veprën Blizzard.

Linja e tregimit

Megjithatë, të shtyrë nga dashuria, Maria dhe Vladimiri shohin njëri-tjetrin fshehurazi. Pas disa takimesh, vajza pranon një aventurë të rrezikshme: të martohet dhe të fshihet nga të gjithë. Natën kur ishte planifikuar arratisja, fillon një stuhi e fortë bore.

Maria është e para që largohet nga shtëpia, duke shkuar në një kishë aty pranë. I dashuri i saj duhet ta ndjekë atë në vendin e caktuar. Megjithatë, për shkak të një stuhie të fortë bore, burri humbet drejtimin e tij, duke humbur plotësisht rrugën.

Maria është duke pritur për dhëndrin në kishë. Në këtë kohë, Hussar Burmin vjen këtu. Ai vendos të luajë një mashtrim me vajzën dhe pretendon të jetë e zgjedhura e saj. Prifti kryen ceremoninë dhe vetëm atëherë Maria e kupton me tmerr se është fejuar me një të panjohur. Vajza kthehet menjëherë në shtëpi dhe Vladimiri, pasi arriti në kishë vetëm në mëngjes, mëson se Marya është bërë gruaja e një tjetri.

Maria është shumë e shqetësuar, duke qenë pranë vdekjes. Prindërit arrijnë të gjejnë Vladimirin. Ata janë gati të bien dakord për martesën, por Vladimir refuzon. Ai niset për në luftë, ku edhe vdes.

Pas vdekjes së babait të saj, Maria dhe nëna e saj zhvendosen në një pronë tjetër. Aty një vajzë takon një burrë. Ajo me të vërtetë e pëlqen atë. Kjo është e njëjta Burmin.

Një i ri i rrëfen një vajze se është i martuar, duke treguar një histori për një martesë në një stuhi dëbore. Vajza i tregon me habi historinë e saj. Pasi mësoi të gjithë të vërtetën, husari i ri bie në këmbët e të zgjedhurit të tij.

Heronjtë e tregimit

Kush e shkroi veprën Blizzard.

Marya është personazhi kryesor femër në tregimin "Blizzard". Gruaja fisnike shtatëmbëdhjetë vjeçare është e zbehtë dhe e hollë, e pasur dhe e llastuar nga prindërit e saj. Vajza është e aftë për përvoja të forta dashurie. Ajo nuk është e huaj për frymën e aventurizmit dhe një guxim të caktuar. Një zonjë ëndërrimtare dhe sentimentale është gati të sfidojë prindërit e saj dhe të martohet fshehurazi me të dashurin e saj. Një e re e ndjeshme dhe e pambrojtur, që jeton me ide të lumtura të dashurisë së ndërsjellë, po e ka të vështirë të ndahet me Vladimirin.

Burmin është një husar ushtarak që gabimisht bëhet burri i Marisë. Ai është i zgjuar por i pakujdesshëm. Mjaft tallëse dhe impulsive. I shtyrë nga mendjelehtësia boshe, ai e kuptoi se do të bënte një shkelje të pafalshme, por gjithsesi imiton dhëndrin në një dasmë të fshehtë.

Vladimiri është një oficer i ri i një klase të varfër. Ai është romantik, plot impulse dhe jo gjithmonë i matur dhe i arsyeshëm. Ai e percepton dasmën e gabuar të Marisë si tradhtinë më të rëndë. Duke besuar se vajza po e bën këtë qëllimisht, ai e lë atë përgjithmonë.

Përbërja e tregimit

Kush e shkroi veprën Blizzard.

Baza e komplotit është një martesë kurioze. Për një burrë, kjo është një përpjekje për t'u argëtuar, për një vajzë - kolapsi i të gjitha shpresave të saj të dashurisë. Komploti është i ndarë në dy rreshta:

  • Marya dhe Vladimir;
  • Marya dhe Burmin.

Nuk ka asnjë prolog apo epilog, dhe vetë historia fillon me një ekspozitë të vogël që përshkruan jetën e përditshme të pasurisë. Kulmi i ndërmjetëm është momenti kur Maria mëson për gabimin fatal në kishë. Në këtë moment, një histori kalon pa probleme në një tjetër. Kulmi kryesor: pas shumë vitesh, Marya njeh burrin e saj "të vjetër" në zotërinë e re.

Simboli kryesor që paracakton rrjedhën e ngjarjeve është stuhia. Elementët e tërbuar ndryshuan planet e një çifti të ri për t'u fejuar gjatë natës. Nga ana tjetër, moti i keq simbolizon rininë, plot pasion, qetësi, pa arsye dhe rregull.

Historia "Blizzard" është krijim i shkëlqyer i Pushkinit. Puna dallohet nga plotësia e rreptë, proporcionaliteti dhe, në fakt, llogaritjet matematikore të të gjithë elementëve të përbërjes. Autori, thjesht në një nivel intuitiv, mund të gjente formën ideale përmes së cilës shprehte me mjeshtëri idenë e tij.

Faqja aktuale: 1 (libri ka 1 faqe gjithsej)

Alexander Sergeevich Pushkin
Blizzard


Kuajt nxitojnë mbi kodra,
Duke shkelur borën e thellë...
Këtu, në anën tjetër është tempulli i Perëndisë
Shihet vetëm.
…………………………
Papritur ka një stuhi dëbore përreth;
Bora po bie në grumbuj;
Korvida e zezë, duke fishkëllyer me krahun e saj,
Rri pezull mbi sajë;
Psherëtima profetike thotë trishtim!
Kuajt janë me nxitim
Ata shikojnë me ndjeshmëri në distancë,
Duke ngritur manat e tyre...

Zhukovsky


Në fund të vitit 1811, në një epokë të paharrueshme për ne, i miri Gavrila Gavrilovich R** jetonte në pasurinë e tij Nenaradov. Ai ishte i famshëm në të gjithë zonën për mikpritjen dhe përzemërsinë e tij; fqinjët vazhdimisht shkonin tek ai për të ngrënë, për të pirë, për të luajtur Boston për pesë kopekë me gruan e tij, Praskovya Petrovna, dhe disa për të parë vajzën e tyre, Marya Gavrilovna, një vajzë e hollë, e zbehtë dhe shtatëmbëdhjetë vjeçare. Ajo konsiderohej një nuse e pasur dhe shumë prisnin që ajo të martohej me ta ose me djemtë e tyre.

Marya Gavrilovna u rrit në romane franceze dhe, rrjedhimisht, ishte e dashuruar. Subjekti që ajo zgjodhi ishte një flamurtar i varfër i ushtrisë, i cili ishte me leje në fshatin e tij. Vetëkuptohet se i riu digjej me të njëjtin pasion dhe se prindërit e të dashurit të tij, duke vënë re prirjen e tyre reciproke, e ndaluan vajzën e tyre që të mendonte edhe për të dhe ai u prit më keq se një vlerësues në pension.

Të dashuruarit tanë korrespondonin dhe shihnin njëri-tjetrin vetëm çdo ditë në një korije me pisha ose pranë kishës së vjetër. Aty u betuan për dashuri të përjetshme me njëri-tjetrin, u ankuan për fatin dhe bënë supozime të ndryshme. Duke korresponduar dhe duke folur në këtë mënyrë, ata (që është shumë e natyrshme) erdhën në arsyetimin e mëposhtëm: nëse nuk mund të marrim frymë pa njëri-tjetrin dhe vullneti i prindërve mizorë pengon mirëqenien tonë, atëherë a do ta kemi të pamundur të bëjmë pa të? Vetëkuptohet që ky mendim i lumtur i ra fillimisht të riut dhe se imagjinata romantike e Marya Gavrilovna-s i pëlqeu shumë.

Erdhi dimri dhe ndaloi mbledhjet e tyre; por korrespondenca u bë edhe më e gjallë. Vladimir Nikolaevich në çdo letër i lutej që t'i dorëzohej atij, të martohej fshehurazi, të fshihej për një kohë, pastaj të hidhej në këmbët e prindërve të saj, të cilët, natyrisht, më në fund do të prekeshin nga qëndrueshmëria dhe fatkeqësia heroike e të dashuruarit, dhe me siguri do t'u thoshin atyre: Fëmijë! eja në krahët tanë.

Marya Gavrilovna hezitoi për një kohë të gjatë; shumë plane arratisje u braktisën. Më në fund ajo ra dakord: në ditën e caktuar ajo nuk duhej të hante darkë dhe të tërhiqej në dhomën e saj me pretekstin e një dhimbje koke. E dashura e saj ishte në konspiracion; të dy duhej të dilnin në kopsht përmes verandës së pasme, të gjenin një sajë të gatshme pas kopshtit, të futeshin në të dhe të udhëtonin pesë milje nga Nenaradov në fshatin Zhadrino, drejt e në kishë, ku Vladimiri duhej të shkonte. prisni për ta.

Në prag të ditës vendimtare, Marya Gavrilovna nuk fjeti gjithë natën; Ajo po bëhej gati, kishte lidhur të brendshmet dhe fustanin dhe i shkroi një letër të gjatë një zonje të ndjeshme, shoqes së saj dhe një tjetër prindërve të saj. Ajo u tha lamtumirën me fjalët më prekëse, e justifikoi ofendimin e saj me fuqinë e parezistueshme të pasionit dhe përfundoi me faktin se do ta konsideronte momentin më të lumtur të jetës së saj atë kur do t'i lejohej të hidhej në këmbët e prindërit e saj më të dashur. Pasi i vulosi të dyja letrat me një vulë Tula, mbi të cilat përshkruheshin dy zemra të zjarrta me një mbishkrim të mirë, ajo u hodh në shtrat pak para agimit dhe u dremitua; por edhe këtu ëndrrat e tmerrshme e zgjonin çdo minutë. Iu duk se pikërisht në minutën që u fut në sajë për t'u martuar, babai e ndaloi, e tërhoqi zvarrë nëpër dëborë me shpejtësi torturuese dhe e hodhi në një birucë të errët, pa fund... dhe ajo fluturoi me kokë me një të pashpjegueshme. fundosja e zemrës së saj; pastaj ajo pa Vladimirin të shtrirë në bar, i zbehtë, i gjakosur. Ai, duke vdekur, iu lut me një zë të mprehtë që të nxitonte dhe të martohej me të... vizione të tjera të shëmtuara, të pakuptimta i vërshuan njëra pas tjetrës. Më në fund ajo u ngrit në këmbë, më e zbehtë se zakonisht dhe me një dhimbje koke të vërtetë. Babai dhe nëna e saj vunë re shqetësimin e saj; kujdesi i tyre i butë dhe pyetjet e pandërprera: çfarë nuk shkon me ty, Masha? nuk je i sëmurë, Masha? - e grisi zemrën e saj. Ajo u përpoq t'i qetësonte, të dukej e gëzuar, por nuk mundi. Erdhi mbrëmja. Mendimi se kjo ishte hera e fundit që ajo po kalonte ditën në mesin e familjes, e shqetësoi zemrën. Ajo mezi ishte gjallë; fshehtas u tha lamtumirë të gjithë personave, të gjitha objekteve që e rrethonin. U shtrua darka; zemra e saj filloi t'i rrihte fort. Me një zë që dridhej, ajo njoftoi se nuk donte darkë dhe filloi t'i thotë lamtumirë babait dhe nënës së saj. E puthnin dhe, si zakonisht, e bekuan: ajo gati qau. Me të mbërritur në dhomën e saj, ajo u hodh në një kolltuk dhe shpërtheu në lot. Vajza u përpoq ta bindte të qetësohej dhe të merrte guxim. Gjithçka ishte gati. Pas gjysmë ore, Masha duhej të linte përgjithmonë shtëpinë e prindërve, dhomën, vajzërinë e saj të qetë... Jashtë ishte një stuhi dëbore; era ulërinte, grilat u drodhën dhe u tundën; gjithçka i dukej një kërcënim dhe një ogur i trishtuar. Shumë shpejt gjithçka në shtëpi u qetësua dhe ra në gjumë. Masha u mbështoll me një shall, veshi një kapuç të ngrohtë, mori kutinë e saj në duar dhe doli në verandën e pasme. Shërbëtorja mbante dy tufa pas saj. Ata zbritën në kopsht. Stuhia e borës nuk u qetësua; era frynte drejt saj, sikur përpiqej të ndalonte kriminelin e ri. Me forcë arritën në fund të kopshtit. Rrugës i priste sajë. Kuajt, të ngrirë, nuk qëndruan të qetë; Karrocieri i Vladimirit ecte përpara boshteve, duke mbajtur prapa të zellshmit. Ai e ndihmoi të renë dhe të dashurën e saj të uleshin dhe të largonin tufat dhe kutinë, mori frenat dhe kuajt u larguan. Pasi ia besuam zonjës së re kujdesin për fatin dhe artin e karrocierit Tereshka, le t'i drejtohemi dashnorit tonë të ri.

Vladimiri ishte në rrugë gjithë ditën. Në mëngjes ai vizitoi priftin Zhadrinsky; Unë u mora vesh me forcë me të; pastaj shkoi të kërkonte dëshmitarë te pronarët fqinjë. Personi i parë tek i cili erdhi, dyzet vjeçari në pension Dravin, ra dakord me dëshirë. Kjo aventurë, siguroi ai, i kujtoi atij kohën e tij të mëparshme dhe shakatë e husarëve. Ai e bindi Vladimirin të qëndronte me të për darkë dhe e siguroi se çështja nuk do të zgjidhej me dy dëshmitarët e tjerë. Në fakt, menjëherë pas darkës, topografi i tokës Shmit u shfaq me mustaqe dhe spurna dhe djali i kapitenit të policisë, një djalë rreth gjashtëmbëdhjetë vjeç, i cili së fundi ishte bashkuar me lancerët. Ata jo vetëm që pranuan ofertën e Vladimirit, por madje iu betuan se ishin gati të sakrifikonin jetën për të. Vladimiri i përqafoi me kënaqësi dhe shkoi në shtëpi për t'u përgatitur.

Kishte kohë që ishte errësuar. Ai e dërgoi Tereshkën e tij të besueshme në Nenaradovo me trojkën e tij dhe me urdhra të hollësishëm, të plotë, dhe për veten e tij urdhëroi të vihej një sajë e vogël në një kalë dhe i vetëm pa karrocier shkoi në Zhadrino, ku duhej të mbërrinte Marya Gavrilovna. dy orë. Rruga ishte e njohur për të, dhe vozitja ishte vetëm njëzet minuta.

Por sapo Vladimiri doli nga periferi në fushë, era u ngrit dhe pati një stuhi dëbore të tillë sa ai nuk mund të shihte asgjë. Një minutë rruga rrëshqiti; rrethina u zhduk në një mjegull me baltë dhe të verdhë, përmes së cilës fluturonin thekon të bardhë bore; qielli u bashkua me tokën. Vladimiri u gjend në një fushë dhe më kot donte të dilte sërish në rrugë; kali ecte në mënyrë të rastësishme dhe vazhdimisht hipi mbi një shishe dëbore dhe më pas ra në një vrimë; sajë përmbyset vazhdimisht; Vladimir vetëm u përpoq të mos humbiste drejtimin e tij të vërtetë. Por iu duk se kishte kaluar më shumë se gjysmë ore dhe ai ende nuk kishte arritur në Korijen Zhadrinskaya. Kaluan rreth dhjetë minuta të tjera; korija ende nuk dukej. Vladimiri kaloi me makinë përmes një fushe të përshkuar nga lugina të thella. Stuhia e borës nuk u qetësua, qielli nuk u qartësua. Kali kishte filluar të lodhej dhe i pikonte djersë, pavarësisht se vazhdimisht ishte në borë deri në belin.

Më në fund ai pa që po ngiste në drejtim të gabuar. Vladimiri ndaloi: ai filloi të mendojë, të kujtojë, të kuptojë dhe ishte i bindur se duhej të kishte marrë në të djathtë. Ai shkoi në të djathtë. Kali i tij eci pak. Ai ishte në rrugë për më shumë se një orë. Zhadrinoja duhet të ishte afër. Por ai voziti dhe ngiste, dhe fusha nuk kishte fund. Gjithçka është reshje dëbore dhe lugina; Çdo minutë sajë përmbysej, çdo minutë ai e ngrinte atë. Koha kaloi; Vladimiri filloi të shqetësohej shumë.

Më në fund, diçka filloi të zihej anash. Vladimiri u kthye atje. Kur u afrua, pa një korije. Falë Zotit, mendoi ai, tani është afër. U nis me makinë pranë korijes, me shpresën se do të dilte menjëherë në një rrugë të njohur ose do të shkonte rreth korijes: Zhadrino ishte menjëherë pas saj. Ai shpejt gjeti rrugën dhe u fut me makinë në errësirën e pemëve, lakuriq në dimër. Era nuk mund të tërbohej këtu; rruga ishte e qetë; kali u gëzua dhe Vladimiri u qetësua.

Por ai voziti dhe voziti, dhe Zhadrin nuk dukej askund; korija nuk kishte fund. Vladimiri pa me tmerr se kishte hipur në një pyll të panjohur. Dëshpërimi e pushtoi atë. Ai goditi kalin; kafsha e gjorë filloi të kërcejë, por shpejt filloi të shqetësohej dhe pas një çerek ore filloi të ecë, me gjithë përpjekjet e Vladimirit fatkeq.

Pak nga pak pemët filluan të rralloheshin dhe Vladimiri doli nga pylli; Zhadrin nuk dukej askund. Duhet të ketë qenë rreth mesnatës. Lotët i rrodhën nga sytë; ai shkoi rastësisht. Moti ishte qetësuar, retë po kthjelloheshin dhe përballë tij shtrihej një fushë e mbuluar me një qilim të bardhë të valëzuar. Nata ishte mjaft e qartë. Ai pa një fshat aty pranë, i përbërë nga katër ose pesë oborre. Vladimiri shkoi ta takonte. Në kasollen e parë ai u hodh nga sajë, vrapoi te dritarja dhe filloi të trokasë. Pak minuta më vonë grila prej druri u ngrit dhe plaku nxori mjekrën gri. "Çfarë doni?" - “A është larg Zhadrino?” “A është larg Zhadrino?” - “Po, po! A është larg? - “Jo larg; do të jenë dhjetë vargje.” Në këtë përgjigje, Vladimiri e kapi veten për flokë dhe mbeti i palëvizur, si një njeri i dënuar me vdekje.

"Nga jeni?" – vazhdoi plaku. Vladimiri nuk kishte zemër t'u përgjigjej pyetjeve. - A mundesh, plak, - tha ai, - të më çosh kuajt në Zhadrin? "Çfarë lloj kuaj jemi ne?" - u përgjigj njeriu. “A nuk mund të marr të paktën një udhëzues? Unë do ta paguaj atë që të dojë”. "Prisni," tha plaku, duke ulur qepenin, "Unë do të dërgoj djalin tuaj; ai i udhëzon ata”. Vladimir filloi të priste. Më pak se një minutë më vonë, ai filloi të trokasë përsëri. U ngrit grila dhe u shfaq mjekra. "Çfarë doni?" - "Po djali juaj?" “Tani ai do të dalë dhe do të veshë këpucët e tij. ke ftohte? eja dhe ngrohu veten." - "Faleminderit, dërgoje djalin tënd shpejt."

Portat kërcasin; djali doli me një shkop dhe eci përpara, tani duke treguar, tani duke kërkuar rrugën e mbuluar me borë. "Sa është ora?" – e pyeti Vladimiri. "Po, do të gdhihet së shpejti," u përgjigj i riu. Vladimiri nuk tha më asnjë fjalë.

Gjelat këndonin dhe tashmë ishte dritë kur arritën në Zhadrin. Kisha ishte e mbyllur. Vladimiri pagoi dirigjentin dhe shkoi në oborrin e priftit. Ai nuk ishte në oborrin e trojkës. Çfarë lajmi e priste!

Por le të kthehemi te pronarët e mirë të tokave Nenaradov dhe të shohim nëse ata po bëjnë diçka.

Asgjë.

Të moshuarit u zgjuan dhe hynë në dhomën e ndenjjes. Gavrila Gavrilovich me kapele dhe xhaketë fanele, Praskovya Petrovna me një fustan prej leshi pambuku. Samovari u shërbye dhe Gavrila Gavrilovich dërgoi vajzën për të mësuar nga Marya Gavrilovna se cili ishte shëndeti i saj dhe si flinte. Vajza u kthye duke njoftuar se e reja kishte fjetur keq, por se tani po ndihej më mirë dhe se do të vinte tani në dhomën e ndenjjes. Në fakt, dera u hap dhe Marya Gavrilovna doli për të përshëndetur babin dhe mamin.

"Cila është koka juaj, Masha?" – pyeti Gavrila Gavrilovich. "Më mirë, babi," u përgjigj Masha. "Ke të drejtë, Masha, ishe i çmendur dje," tha Praskovya Petrovna. "Ndoshta mama," u përgjigj Masha.

Dita shkoi mirë, por natën Masha u sëmur. Ata dërguan në qytet për një mjek. Ai mbërriti në mbrëmje dhe e gjeti pacientin në delir. U zhvillua një ethe e fortë dhe pacienti i varfër kaloi dy javë në buzë të arkivolit.

Askush në shtëpi nuk dinte për arratisjen e synuar. Letrat që ajo kishte shkruar një ditë më parë u dogjën; shërbëtorja e saj nuk i tha askujt për asgjë, nga frika e zemërimit të zotërinjve. Prifti, korneti i pensionuar, topografi me mustaqe dhe lanceri i vogël ishin modestë dhe për arsye të mirë. Tereshka karrocieri nuk tha kurrë asgjë të panevojshme, edhe kur ishte e dehur. Kështu sekreti u mbajt nga më shumë se gjysmë duzinë komplotistësh. Por vetë Marya Gavrilovna, në delir të vazhdueshëm, shprehu sekretin e saj. Sidoqoftë, fjalët e saj ishin aq të papajtueshme me asgjë, sa nëna, e cila nuk la shtratin e saj, mund të kuptonte prej tyre vetëm se vajza e saj ishte vdekjeprurëse e dashuruar me Vladimir Nikolaevich dhe se, me siguri, dashuria ishte shkaku i sëmundjes së saj. Ajo u këshillua me burrin e saj, me disa fqinjë dhe më në fund të gjithë vendosën njëzëri se ky ishte qartë fati i Marya Gavrilovna-s, se nuk mund ta mposhtje të fejuarën tënde me kalë, se varfëria nuk ishte ves, të jetosh jo me pasuri, por me një person dhe të ngjashme. Thëniet morale mund të jenë çuditërisht të dobishme në rastet kur ne mund të shpikim pak vetë për të justifikuar veten.

Ndërkohë, e reja filloi të shërohej. Vladimiri nuk ishte parë në shtëpinë e Gavrila Gavrilovich për një kohë të gjatë. Ai u tremb nga pritja e zakonshme. Ata vendosën të dërgojnë për të dhe t'i shpallin lumturinë e papritur: pëlqimin për martesë. Por çfarë habie kishin pronarët e tokave Nenaradov kur, në përgjigje të ftesës së tyre, morën një letër gjysmë të çmendur prej tij! Ai u njoftoi se nuk do të shkelte kurrë në shtëpinë e tyre dhe u kërkoi të harronin njeriun fatkeq, për të cilin vdekja mbeti shpresa e vetme. Disa ditë më vonë mësuan se Vladimiri ishte nisur për në ushtri. Kjo ishte në 1812.

Për një kohë të gjatë ata nuk guxuan t'ia njoftonin këtë Mashës së rikuperuar. Ajo kurrë nuk e përmendi Vladimirin. Disa muaj më vonë, pasi e gjeti emrin e tij midis atyre që u dalluan dhe u plagosën rëndë pranë Borodinos, asaj i ra të fikët dhe ata kishin frikë se mos i ktheheshin ethet. Mirëpo, falë Zotit, të fikëtit nuk pati pasoja.

Një tjetër trishtim e vizitoi atë: Gavrila Gavrilovich vdiq, duke e lënë atë si trashëgimtare të të gjithë pasurisë. Por trashëgimia nuk e ngushëlloi; ajo ndau sinqerisht pikëllimin e të varfërit Praskovya Petrovna, u zotua të mos ndahej kurrë me të; Ata të dy u larguan nga Nenaradovo, një vend me kujtime të trishtuara, dhe shkuan të jetonin në pasurinë ***.

Dhëndrit rrotulloheshin rreth nuses së ëmbël dhe të pasur; por ajo nuk i dha askujt as më të voglin shpresë. Nëna e saj ndonjëherë e bindte të zgjidhte një mik; Marya Gavrilovna tundi kokën dhe mendoi. Vladimiri nuk ekzistonte më: ai vdiq në Moskë, në prag të hyrjes franceze. Kujtimi i tij dukej i shenjtë për Mashën; të paktën ajo donte gjithçka që mund t'i kujtonte: librat që kishte lexuar dikur, vizatimet, shënimet dhe poezitë e tij që i kishte kopjuar. Fqinjët, pasi mësuan për gjithçka, u mrekulluan me qëndrueshmërinë e saj dhe prisnin me kureshtje heroin që më në fund duhej të triumfonte mbi besnikërinë e trishtuar të kësaj virgjëreshe Artemisa.

Ndërkohë lufta me lavdi kishte përfunduar. Regjimentet tona po ktheheshin nga jashtë. Njerëzit vrapuan drejt tyre. Muzika luajti këngët e pushtuara: Vive Henri-Quatre 1
Rroftë Henri i Katërt! (Frëngjisht)

Valse tirol dhe arie nga La Gioconde 2
“La Gioconde, ose aventurieri” është një opera komike nga N. Izoard.

Oficerët, të cilët dolën në fushatë pothuajse si të rinj, u kthyen, pasi ishin pjekur në ajrin e betejës, të varur me kryqe. Ushtarët flisnin me gëzim mes tyre, duke ndërthurur vazhdimisht fjalë gjermane dhe frënge në fjalimin e tyre. Kohë e paharrueshme! Koha e lavdisë dhe kënaqësisë! Sa fort rrahu zemra ruse me fjalën atdheu! Sa të ëmbël ishin lotët e takimit! Me çfarë unanimiteti bashkuam ndjenjat e krenarisë kombëtare dhe dashurisë për sovranin! Dhe për të, çfarë minutë ishte!

Gratë, gratë ruse ishin të pakrahasueshme atëherë. Ftohtësia e tyre e zakonshme u zhduk. Kënaqësia e tyre ishte vërtet dehëse kur, duke takuar fituesit, ata bërtitën: ura!


Dhe ata hodhën kapele në ajër 3
Nga komedia e A. Griboyedov "Mjerë nga zgjuarsia" (akt. 2, skena 5, fjalë nga Chatsky).

Cili nga oficerët e asaj kohe nuk e pranon se çmimin më të mirë, më të çmuar ia ka borxh një gruaje ruse?..

Në këtë kohë të shkëlqyer, Marya Gavrilovna jetonte me nënën e saj në provincën *** dhe nuk pa se si të dy kryeqytetet festuan kthimin e trupave. Por në rrethe dhe fshatra kënaqësia e përgjithshme ishte ndoshta edhe më e fortë. Shfaqja e një oficeri në këto vende ishte një triumf i vërtetë për të dhe i dashuri me frak u ndje keq në lagjen e tij.

Ne kemi thënë tashmë se, megjithë ftohtësinë e saj, Marya Gavrilovna ishte ende e rrethuar nga kërkuesit. Por të gjithëve iu desh të tërhiqeshin kur husari i plagosur Koloneli Burmin u shfaq në kështjellën e saj, me George në vrimën e butonave dhe zbehje interesante, siç thanë të rejat atje. Ai ishte rreth njëzet e gjashtë vjeç. Ai erdhi me pushime në pronat e tij, të vendosura pranë fshatit Marya Gavrilovna. Marya Gavrilovna e dalloi shumë atë. Me të, mendimi i saj i zakonshëm u ringjall. Ishte e pamundur të thuhej se ajo po flirtonte me të; por poeti, duke vënë re sjelljen e saj, do të thoshte:

Se amor non è, che dunque?.. 4
Nëse kjo nuk është dashuri, atëherë çfarë është? (ajo.)- nga soneti i 132-të i Petrarkës (cikli "Gjatë jetës së Laurës").

Burmin ishte, në fakt, një i ri shumë i këndshëm. Ai kishte pikërisht atë lloj mendjeje që pëlqejnë femrat: mendjen e mirësjelljes dhe vëzhgimit, pa asnjë pretendim dhe tallje të shkujdesur. Sjellja e tij me Marya Gavrilovna ishte e thjeshtë dhe e lirë; por pa marrë parasysh se çfarë tha apo bëri, shpirti dhe sytë e tij e ndiqnin atë. Ai dukej me një prirje të qetë dhe modeste, por thashethemet siguruan se ai dikur kishte qenë një grabujë e tmerrshme, dhe kjo nuk e dëmtoi atë sipas mendimit të Marya Gavrilovna, e cila (si të gjitha zonjat e reja në përgjithësi) i falte me kënaqësi shakatë që zbulonin guximin dhe zjarr i karakterit.

Por mbi të gjitha... (më shumë se butësia e tij, biseda më e këndshme, zbehja më interesante, dora më e fashuar) heshtja e husarit të ri më së shumti nxiti kureshtjen dhe imagjinatën e saj. Ajo nuk mund të mos pranonte se i pëlqente shumë; Ndoshta edhe ai, me zgjuarsinë dhe përvojën e tij, mund ta kishte vënë re tashmë se ajo e dallonte atë: si nuk e kishte parë ende në këmbët e saj dhe nuk e kishte dëgjuar ende rrëfimin e tij? Çfarë e mbante atë? ndrojtje, e pandashme nga dashuria e vërtetë, krenaria apo koketë e një burokraci dinake? Ishte një mister për të. Pasi u mendua me kujdes, ajo vendosi se ndrojtja ishte arsyeja e vetme për këtë dhe vendosi ta inkurajojë atë me vëmendje më të madhe dhe, në varësi të rrethanave, edhe butësi. Ajo po përgatiste takimin më të papritur dhe mezi priste momentin e shpjegimit romantik. Një sekret, pavarësisht se çfarë lloji është, është gjithmonë i rëndë për zemrën e një gruaje. Veprimet e saj ushtarake patën suksesin e dëshiruar: të paktën Burmin ra në një mendim të tillë dhe sytë e tij të zinj u mbështetën mbi Marya Gavrilovna me një zjarr të tillë që momenti vendimtar dukej se ishte afër. Fqinjët folën për dasmën sikur të ishte një çështje tashmë e përfunduar, dhe Praskovya Petrovna ishte e lumtur që vajza e saj më në fund kishte gjetur një dhëndër të denjë.

Një ditë e moshuara ishte ulur vetëm në dhomën e ndenjes, duke luajtur një diamant të madh, kur Burmin hyri në dhomë dhe menjëherë pyeti për Marya Gavrilovna. "Ajo është në kopsht," u përgjigj gruaja e vjetër, "shko tek ajo dhe unë do të pres për ty këtu". Burmin shkoi, dhe plaka u kryqëzua dhe mendoi: ndoshta çështja do të marrë fund sot!

Burmin e gjeti Marya Gavrilovna pranë pellgut, nën një shelg, me një libër në duar dhe me një fustan të bardhë, heroinën e vërtetë të romanit. Pas pyetjeve të para, Marya Gavrilovna ndaloi qëllimisht bisedën, duke rritur kështu konfuzionin e ndërsjellë, i cili mund të hiqej vetëm me një shpjegim të papritur dhe vendimtar. Dhe kështu ndodhi: Burmin, duke ndjerë vështirësinë e situatës së tij, njoftoi se po kërkonte prej kohësh një mundësi për t'i hapur zemrën asaj dhe kërkoi një minutë vëmendje. Marya Gavrilovna mbylli librin dhe uli sytë në shenjë marrëveshjeje.

"Të dua," tha Burmin, "të dua me pasion..." (Marya Gavrilovna u skuq dhe uli kokën edhe më poshtë). "Unë veprova pa kujdes, duke u kënaqur me një zakon të ëmbël, zakonin për të parë dhe dëgjuar çdo ditë ..." (Marya Gavrilovna kujtoi letrën e parë të St.-Preux 5
Saint Preux (Frëngjisht)- heroi i romanit të J.-J. Ruso "Julia, ose Heloiza e Re".

). “Tani është tepër vonë për t'i rezistuar fatit tim; kujtimi për ty, imazhi yt i dashur, i pakrahasueshëm do të jetë këtej e tutje mundimi dhe gëzimi i jetës sime; por unë kam ende një detyrë të vështirë për të përmbushur, për të të zbuluar një sekret të tmerrshëm dhe për të vendosur një barrierë të pakapërcyeshme mes nesh... "Ajo ka ekzistuar gjithmonë," e ndërpreu Marya Gavrilovna me gjallëri, "Unë kurrë nuk mund të bëhesha gruaja juaj. .. "E di," u përgjigj ajo, - E di që ju keni dashur dikur, por vdekjen dhe tre vjet zi... E dashur, e dashur Marya Gavrilovna! mos u mundo të më heqësh ngushëllimin tim të fundit: mendimin se do të pranoje të më bësh të lumtur nëse... hesht, për hir të Zotit, hesht. Ti po më mundon. Po, e di, e ndjej se do të ishe e imja, por - unë jam krijesa më fatkeqe ... jam e martuar!

Marya Gavrilovna e shikoi me habi.

"Unë jam i martuar," vazhdoi Burmin, "Unë jam i martuar tash e katër vjet dhe nuk e di kush është gruaja ime, ku është dhe nëse duhet ta takoj ndonjëherë!"

- Çfarë po thua? - bërtiti Marya Gavrilovna, - sa e çuditshme është! Vazhdo; Do ta them me vone... por vazhdo, me bej nje nder.

"Në fillim të vitit 1812," tha Burmin, "Unë nxitova për në Vilna, ku ndodhej regjimenti ynë. Pasi mbërrita një ditë në stacion vonë në mbrëmje, urdhërova që kuajt të shtroheshin sa më shpejt, kur papritmas u ngrit një stuhi e tmerrshme dëbore dhe kujdestari dhe karrocierët më këshilluan të prisja. Unë iu binda, por më pushtoi një ankth i pakuptueshëm, dukej se dikush po më shtynte ashtu. Ndërkohë stuhia e borës nuk u shua; Nuk munda ta duroja, urdhërova shtrimin përsëri dhe hipa në stuhi. Karrocieri vendosi të shkonte përgjatë lumit, i cili duhej ta shkurtonte udhëtimin tonë me tre milje. Bankat ishin të mbuluara; Shoferi kaloi me makinë pranë vendit ku u futëm në rrugë dhe kështu u gjendëm në një drejtim të panjohur. Stuhia nuk u qetësua; Pashë një dritë dhe urdhërova të shkoja atje. Arritëm në fshat; kishte një zjarr në kishën prej druri. Kisha ishte e hapur, disa sajë qëndronin jashtë gardhit; njerëzit po ecnin nëpër verandë. "Këtu! këtu!" – bërtitën disa zëra. I thashë karrocierit të hipte me makinë. “Për mëshirë, ku u ndale? - më tha dikush; – nuses i bie të fikët; prifti nuk di çfarë të bëjë; ishim gati të ktheheshim. Dil shpejt”. U hodha në heshtje nga sajë dhe hyra në kishë, i ndriçuar dobët nga dy-tre qirinj. Vajza ishte ulur në një stol në një cep të errët të kishës; tjetra i fërkoi tëmthët. "Faleminderit Zot," tha ky, "ke ardhur me forcë. Për pak sa nuk e vrave vajzën.” Prifti i vjetër erdhi tek unë me pyetjen: "A do të na urdhërosh të fillojmë?" "Fillo, fillo, baba," u përgjigja në mungesë. Vajza u rrit. Ajo më dukej goxha e mirë... Një mendjelehtësi e pakuptueshme, e pafalshme... I qëndrova pranë para foltores; prifti ishte me nxitim; tre burra dhe një shërbëtore e mbanin nusen dhe ishin të zënë vetëm me të. Ne ishim të martuar. "Puthje," na thanë. Gruaja ime ktheu fytyrën e saj të zbehtë nga unë. Doja ta puthja... Ajo bërtiti: “Oh, jo ai! jo ai! dhe ra pa ndjenja. Dëshmitarët më panë me sy të frikësuar. U ktheva, u largova nga kisha pa asnjë pengesë, nxitova në vagon dhe bërtita: "Shkojmë!"

- Zoti im! - Marya Gavrilovna bërtiti, "dhe nuk e dini se çfarë ndodhi me gruan tuaj të varfër?"

"Nuk e di," u përgjigj Burmin, "Nuk e di emrin e fshatit ku u martova; Nuk mbaj mend nga cili stacion u largova. Në atë kohë, e konsideroja aq pak rëndësi shakanë time kriminale, saqë, pasi u largova nga kisha, më zuri gjumi dhe u zgjova të nesërmen në mëngjes, në stacionin e tretë. Shërbëtori që ishte atëherë me mua vdiq gjatë fushatës, kështu që nuk kam shpresë të gjej atë me të cilin bëra një shaka kaq mizore dhe që tani është hakmarrë kaq mizorisht.

- Zoti im, Zoti im! - tha Marya Gavrilovna, duke i kapur dorën, - kështu ishe ti! Dhe nuk më njeh?

Burmin u zbeh... dhe u hodh në këmbët e saj...

Historia e Pushkinit "Stuhia e borës" u shkrua në 1830 në Boldino. Tregimi u bë vepra e fundit e ciklit prozë "Përrallat e Belkinit", botuar në Shën Petersburg në 1831. Tregimi "Blizzard" është shkruar në traditat e lëvizjes letrare të realizmit.

Ngjarjet e veprës mbulojnë periudhën kohore nga 1811 deri në 1816. Ai përmend Luftën Patriotike të 1812, Betejën e Borodinos, pushtimin e Moskës nga Napoleoni dhe hyrjen e rusëve në Paris. Komploti i "Blizzard" i bën jehonë komplotit të baladës "Svetlana" të V. Zhukovsky, një fragment nga i cili u përfshi nga Pushkin në epigrafin e tregimit.

Personazhet kryesore

Marya Gavrilovna- “Vajzë e hollë, e zbehtë dhe shtatëmbëdhjetëvjeçare”, konsiderohej nuse e pasur. Gabimisht ajo ishte martuar me Burmin.

Burmine- një kolonel hussar njëzet e gjashtë vjeç, "me George në vrimën e butonave dhe me një zbehje interesante", Marya u martua me të gabimisht në Zhadrino gjatë një stuhie të fortë dëbore, dhe më pas ra në dashuri me të.

Personazhe të tjerë

Vladimir Nikolaevich- një flamurtar i varfër i ushtrisë, e dashura e Marya Gavrilovna, me të cilën do të martohej në Zhadrino.

Gavrila Gavrilovich R**- babai i Marya Gavrilovna.

Praskovya Petrovna- nëna e Marya Gavrilovna.

Fundi i vitit 1811. Gavrila Gavrilovich R**, pronarja e pronës së Nenaradov, një mikpritës i përzemërt dhe mikpritës, shpesh priste fqinjët, shumë prej të cilëve vinin për të parë vajzën e tij, Marya Gavrilovna. E rritur në romane franceze, vajza ishte reciprokisht e dashuruar me flamurtarin e varfër Vladimir Nikolaevich.

Prindërit e Marya ishin kundër marrëdhënies së tyre, kështu që të dashuruarit u takuan fshehurazi dhe "ishin në korrespondencë". Sipas ligjeve të romaneve franceze, ata vendosën të martoheshin fshehurazi, dhe më pas të hidheshin në këmbët e prindërve të tyre, të cilët do të prekeshin nga qëndrueshmëria e tyre, do t'i falnin dhe do t'i bekonin.

Me marrëveshje, në ditën e caktuar, Marya do të duhet të dalë në kopsht përmes verandës së pasme natën, të ulet në sajën e përgatitur tashmë nga Vladimir dhe të shkojë në fshatin Zhadrino, ku i dashuri i saj do ta presë atë në kishe.

Në prag të arratisjes, Marya qëndroi gjithë natën zgjuar, i paketoi gjërat e saj dhe u shkroi letra lamtumire miqve dhe prindërve të saj. Para agimit, vajza ra në gjumë, por u zgjua nga vizionet e frikshme: asaj iu duk se babai i saj kishte zbuluar arratisjen dhe e kishte hedhur në një birucë të errët si ndëshkim, dhe më pas vajza pa një Vladimir të përgjakur, që po vdiste. Natën e arratisjes “jashtë kishte një stuhi bore; era ulërinte, grilat u drodhën dhe trokitnin.” Siç ishte marrë vesh, vajza hipi në sajën e dërguar nga i dashuri i saj dhe shkoi në Zhadrino.

Vladimiri e kaloi një ditë para dasmës në biznes: ai bëri një marrëveshje me priftin Zhadrinsky, u takua me një mik dhe në mbrëmje shkoi në dasmë. Mirëpo, në fushë heroin e kapi një stuhi e fortë bore, ai humbi dhe shkoi në Zhadrino vetëm në agim. Kisha ishte tashmë e mbyllur.

Të nesërmen në mëngjes, Marya doli te prindërit e saj si zakonisht. Në mbrëmje, vajza papritmas u sëmur, "u zhvillua një ethe e rëndë" dhe ajo "ishte në buzë të arkivolit për dy javë". Askush në shtëpi nuk dinte për arratisjen, "por vetë Marya Gavrilovna, në delir të vazhdueshëm, e shprehu sekretin e saj", megjithatë, fjalët e saj ishin jokoherente, kështu që nëna e kuptoi vetëm që vajza e saj ishte "vdekshëm e dashuruar me Vladimir Nikolaevich".

Pas konsultimit, Gavrila Gavrilovich dhe Praskovya Petrovna vendosën të miratojnë zgjedhjen e vajzës. Prindërit e informuan Vladimirin për pëlqimin e tyre për martesën. Mirëpo, për habinë e tyre, i riu u përgjigj me një “letër gjysmë të çmendur” në të cilën thoshte se nuk do të shfaqej më në shtëpinë e tyre dhe u kërkoi ta harronin. Së shpejti Vladimir u nis për në ushtri. "Ishte në 1812". Pas asaj që ndodhi, Marya nuk mendoi kurrë për Vladimirin, vetëm një herë duke parë emrin e tij në mesin e të plagosurve pranë Borodino, asaj i ra të fikët.

Gavrila Gavrilovich vdiq shpejt, duke e lënë Marya si trashëgimtare të të gjithë pasurisë. Vajza dhe nëna u zhvendosën në pasurinë ***. "Dhëndrit po qarkullonin" rreth Marisë, por ajo nuk i dha shpresë askujt. Vajza u kujdes për gjithçka që i kujtonte asaj ish të dashurin e saj, i cili deri në atë kohë kishte vdekur në Moskë.

Pas fitores së shkëlqyer ruse ndaj Napoleonit, koloneli i plagosur Burmin arrin në pasurinë fqinje. Burri fillon t'i bëjë ballë vajzës, simpatia e tyre është e ndërsjellë, por Marya nuk mund ta kuptojë se çfarë e pengon atë të rrëfehet. Në këtë kohë, të gjithë fqinjët kishin kohë që flisnin për martesën e tyre, "sikur të ishte një çështje tashmë e përfunduar".

Më në fund, Burmin vendos t'i rrëfejë ndjenjat e tij Maryas. Burri thotë se është i dashuruar me pasion me një vajzë, por ka një sekret të tmerrshëm që mund të bëhet një “barrierë e pakapërcyeshme” mes tyre: “Kam katër vjet i martuar dhe nuk e di kush është gruaja ime, dhe ku është ajo dhe nëse duhet ta takoj një ditë."

Siç doli, në 1812 burri po udhëtonte për në Vilna për t'u bashkuar me regjimentin e tij. Një stuhi e fortë dëbore filloi në një nga stacionet, por "një ankth i pakuptueshëm e pushtoi" dhe burri hyri në stuhi. Rrugës, shoferi humbi dhe, të udhëhequr nga drita, ata shkuan me makinë drejt një kishe prej druri. Në tempull, Burmin u ngatërrua me dhëndrin dhe, duke e konsideruar nusen të bukur, për shkak të "pamendësisë së tij të pakuptueshme, të pafalshme", ai pranoi të martohej. Mirëpo, kur pas përfundimit të ceremonisë u thanë të putheshin, vajza papritmas bërtiti: “Oh, jo ai! jo ai! dhe i ra të fikët. Burmin u largua shpejt nga kisha dhe u largua pa pengesa.

Një Marya e emocionuar e pyeti nëse e dinte se çfarë ndodhi me gruan e tij, por Burmin nuk i kujtohej as emri i stacionit nga po udhëtonte.

“- Zoti im, Zoti im! - tha Marya Gavrilovna, duke i kapur dorën, "kështu ishe ti!" Dhe nuk më njeh?
Burmin u zbeh... dhe u hodh në këmbët e saj..."

Konkluzioni

Në tregimin "Stuhia e borës", Pushkin, duke përdorur shembullin e historisë së lumtur të Marya Gavrilovna dhe Burmin, zbuloi temën e rëndësisë së forcave dhe ngjarjeve mistike të panjohura, të botës tjetër, mistike në jetën e njeriut. Mishërimi i këtij parimi mistik në vepër është një stuhi dëbore, e cila fjalë për fjalë "bashkon" të huajt e plotë, duke i ndihmuar ata të gjejnë dashurinë dhe lumturinë.

Test mbi tregimin

Pas leximit, bëni një test të shkurtër:

Vlerësimi i ritregimit

Vlerësimi mesatar: 4.4. Gjithsej vlerësimet e marra: 992.