Jack london për dashurinë e jetës së shkurtër. "dashuria për jetën". London Jack, tregimi "Dashuria e jetës"
Содержание статьи
Faqja aktuale: 1 (gjithsej libri ka 2 faqe)
Fonti:
100% +
Jack London
Dashuria e jetës
Ata çaluan poshtë në lumë dhe një herë ai përpara u lëkund, duke u penguar në mes të gurit. Të dy ishin të lodhur dhe të rraskapitur, dhe fytyrat e tyre shprehnin dorëheqjen e durueshme - një gjurmë e vështirësive të gjata. Shpatullat e tyre rëndoheshin nga pako të rënda të lidhura me rripa. Secili prej tyre mbante një armë. Të dy ecën të përkulur, duke ulur kokën poshtë dhe duke mos ngritur sytë.
"Do të ishte mirë të kishim të paktën dy fishekë nga ato që janë në memorien tonë," tha njëri.
Edhe i dyti hyri në lumë pas të parit. Ata nuk i hoqën këpucët, megjithëse uji ishte i ftohtë si akulli - aq i ftohtë sa këmbët e madje edhe gishtat e këmbëve u mpiheshin nga të ftohtit. Vendi-ndodhje uji i lante gjunjët dhe të dy lëkunden duke humbur këmbën.
Udhëtari i dytë rrëshqiti në një gur të lëmuar dhe pothuajse u rrëzua, por qëndroi në këmbë, duke qarë me të madhe nga dhimbja. Ai duhet të ketë ndjerë marramendje.” Ai u lëkund dhe tundi dorën e tij të lirë sikur po gulçonte për ajër. Kur u qetësua, bëri një hap përpara, por u lëkund përsëri dhe pothuajse u rrëzua. Pastaj ndaloi dhe shikoi shokun e tij: ai ende po ecte përpara, as që shikonte prapa.
Për një minutë të plotë ai qëndroi i palëvizur, sikur po mendonte, pastaj bërtiti:
"Dëgjo, Bill, kam ndrydhur këmbën!"
Bill tashmë ishte ngjitur në anën tjetër dhe kishte ecur përpara. Ai që rrinte në mes të lumit nuk i hiqte sytë. Buzët e tij dridheshin aq fort sa mustaqet e kuqe të ashpra sipër tyre lëvizën. Lëpiu buzët e thara me majën e gjuhës.
- Fature! ai bertiti.
Ishte një lutje e dëshpëruar nga një burrë në ankth, por Billi nuk e ktheu kokën. Shoku i tij e shikoi për një kohë të gjatë teksa ai i ngathët, duke çaluar e penguar, ngjitej në shpatin e butë drejt vijës së horizontit të valëzuar të formuar nga kreshta e një kodre të ulët. Ai e ndoqi derisa Bill-i nuk ishte më në sy, mbi kreshtë. Pastaj u kthye dhe ngadalë shikoi rrethin e universit në të cilin mbeti vetëm pas largimit të Bill-it.
Mbi horizontin, dielli shkëlqente zbehtë, mezi i dukshëm përmes errësirës dhe mjegullës së dendur, që shtrihej në një vello të dendur, pa kufij dhe skica të dukshme. I mbështetur në njërën këmbë me gjithë peshën e tij, udhëtari nxori orën. Ishte tashmë katër. Dy javët e fundit ai ka humbur llogarinë; duke qenë se ishte fundi i korrikut ose fillimi i gushtit, ai e dinte se dielli duhet të ishte në veriperëndim. Ai shikoi nga jugu, duke kuptuar se diku përtej këtyre kodrave të zymta shtrihej Liqeni i Ariut të Madh. 1
Liqeni i Ariut të Madh- një liqen në veriperëndim të Kanadasë; Rrethi Arktik kalon nëpër të.
Dhe se rruga e tmerrshme e Rrethit Arktik shkon përgjatë fushës kanadeze në të njëjtin drejtim. Lumi në mes të të cilit ai qëndronte ishte një degë e minierës së bakrit. 2
Miniera e bakritështë një lumë në veriperëndim të Kanadasë.
Dhe miniera e bakrit gjithashtu rrjedh në veri dhe derdhet në Gjirin e Kurorëzimit. 3
Gjiri i Kurorëzimit- një gji i Oqeanit Arktik në brigjet veriperëndimore të Kanadasë.
Në Oqeanin Arktik. Ai vetë nuk kishte qenë kurrë atje, por një herë i kishte parë këto vende në një hartë të kompanisë Hudson's Bay.
Ai shikoi përsëri në atë rreth të universit, në të cilin ai ishte tani vetëm. Fotografia ishte e pakënaqur. Kodrat e ulëta mbyllnin horizontin në një vijë të valëzuar monotone. As pemë, as shkurre, as bar - asgjë veçse një shkretëtirë e pakufishme dhe e tmerrshme - dhe një pamje frike u shfaq në sytë e tij.
- Fature! ai pëshpëriti dhe përsëriti përsëri: “Bill!
U ul në mes të një përroi me baltë, sikur shkretëtira pa kufi e pushtoi me forcën e saj të pamposhtur, e shtypte me qetësinë e saj të tmerrshme. Ai u drodh si në ethe dhe arma e tij u spërkat në ujë. Kjo e bëri të vinte në vete. Ai e kapërceu frikën, mblodhi guximin dhe, duke zhytur dorën në ujë, kërkoi një armë, më pas e afroi baltën më pranë shpatullës së majtë, në mënyrë që pesha të ushtronte më pak presion në këmbën e tij të dëmtuar dhe ngadalë dhe me kujdes eci drejt. bregu, duke përpëlitur nga dhimbja.
Eci pa u ndalur. Duke shpërfillur dhimbjen, me një vendosmëri të dëshpëruar, ai u ngjit me nxitim në majën e kodrës, pas kreshtës së së cilës Bill u zhduk - dhe ai vetë dukej edhe më qesharak dhe i sikletshëm se Billi i çalë, mezi i ngathët. Por nga kurriz ai pa se nuk kishte njeri në luginën e cekët! Frika e sulmoi përsëri dhe, duke e kapërcyer përsëri, e zhvendosi baltën edhe më tej në shpatullën e majtë dhe, duke çaluar, filloi të zbriste.
Fundi i luginës ishte moçal, uji lau myshkun e trashë si sfungjer. Në çdo hap, ajo spërkati nën këmbët e saj dhe tabani me një gërvishtje dilte nga myshku i lagur. Duke u përpjekur të ndiqte gjurmët e Bill-it, udhëtari lëvizte nga liqeni në liqen mbi gurë që dilnin në myshk si ishuj.
I mbetur vetëm, ai nuk humbi rrugën. Ai e dinte këtë edhe pak - dhe do të vinte në vendin ku bredha dhe bredha të thatë, të ulët e të rrëgjuar, rrethojnë liqenin e vogël Titchinnicili, që në gjuhën vendase do të thotë: "Vendi i shkopinjve të vegjël". Një përrua derdhet në liqen dhe uji në të nuk është me baltë. Kallamishtet rriten përgjatë brigjeve të përroit - e kujtoi mirë këtë - por atje nuk ka pemë dhe ai do të ngjitet përroit deri në pellgun ujëmbledhës. Nga pellgu ujëmbledhës fillon një përrua tjetër që rrjedh në perëndim; ai do të zbresë deri te lumi Dees dhe atje do të gjejë vendin e tij të fshehtë nën një kanoe të përmbysur, të mbushur me gurë. Memoria përmban fishekë, grepa dhe linja peshkimi për shufrat e peshkimit dhe një rrjetë të vogël - gjithçka që ju nevojitet për të marrë ushqimin tuaj. Dhe ka edhe miell - megjithëse pak, dhe një copë gjoks dhe fasule.
Billi do ta priste atje, dhe të dy do të zbrisnin nga Deese në Liqenin e Ariut të Madh, dhe më pas do të kalonin liqenin dhe do të shkonin në jug, në jug, derisa të arrinin në lumin Mackenzie. Në jug, në të gjithë jugun - dhe dimri do t'i arrinte, dhe pragjet e lumit do të ngrinin dhe ditët do të ftoheshin - në jug, në një vend tregtar në Gjirin e Hudsonit, ku rriten pemë të larta e të fuqishme dhe ku ju mund të hani sa të doni.
Kjo ishte ajo për të cilën udhëtari po mendonte ndërsa po luftonte përpara. Por sado e vështirë të ecte, ishte edhe më e vështirë të bindte veten se Billi nuk e kishte braktisur, se Billi, natyrisht, po e priste në vendin e fshehjes. Ai duhej të mendonte kështu, përndryshe nuk do të kishte kuptim të luftohej - gjithçka që mbetej ishte të shtrihej në tokë dhe të vdiste. Dhe ndërsa disku i zbehtë i diellit fshihej ngadalë në veriperëndim, ai kishte kohë të llogariste - dhe më shumë se një herë - çdo hap të rrugës që do t'i duhej të bënin ai dhe Bill, duke lëvizur në jug nga dimri i ardhshëm. Ai shkoi pa pushim në mendjen e tij stokun e ushqimit në vendin e tij të fshehur dhe stokun në magazinë e kompanisë Hudson's Bay. Ai nuk kishte ngrënë asgjë për dy ditë, por nuk hëngri të ngopur edhe më gjatë. Herë pas here përkulej, mblidhte kokrrat e zbehta të kënetës, i fuste në gojë, i përtypte dhe i gëlltiste. Manaferrat ishin të holluar me ujë dhe shkriheshin shpejt në gojë, duke lënë vetëm farën e hidhur të fortë. Ai e dinte se nuk do të ngopeshin prej tyre, por megjithatë përtypej me durim, sepse shpresa nuk do të llogarisë me përvojën.
Në orën nëntë ai mavijoi gishtin e madh të këmbës në një gur, u lëkund dhe ra nga dobësia dhe lodhja. Për një kohë të gjatë u shtri në krah pa lëvizur; pastaj u lirua nga rripat, u ngrit me siklet dhe u ul. Nuk ishte ende errësirë, dhe në dritën e muzgut ai filloi të rrëmonte midis gurëve, duke mbledhur copëza myshku të thatë. Pasi mblodhi një krah të tërë, ai ndezi një zjarr - një zjarr të ndezur dhe të tymosur - dhe vendosi një tenxhere me ujë mbi të.
Ai shpaketoi baltën dhe para së gjithash numëroi sa ndeshje kishte. Ishin gjashtëdhjetë e shtatë prej tyre. Për të mos gabuar, ai numëroi tre herë. I ndau në tre pirgje dhe secilin e mbështjellë me pergamenë; ai vendosi një pako në një qese të zbrazët, një tjetër në rreshtimin e një kapeleje të konsumuar dhe një të tretën në gji. Pasi i bëri të gjitha këto, papritmas u frikësua; ai shpalosi të tre tufat dhe numëroi përsëri. Kishte ende gjashtëdhjetë e shtatë ndeshje.
Ai thau këpucët e lagura pranë zjarrit. Mokasinet ishin të gjitha të copëtuara, çorapet e qepura nga batanija ishin gërryer dhe këmbët e tij ishin gërryer në gjak. Kyçi i këmbës kishte dhimbje të forta dhe e ekzaminoi: ishte i fryrë, pothuajse aq i trashë sa gjuri. Ai hoqi një rrip të gjatë nga një prej batanijeve dhe fashoi fort kyçin e këmbës, grisi edhe disa shirita të tjerë dhe i mbështjellë rreth këmbëve, duke zëvendësuar çorapet dhe mokasinat me këtë, pastaj piu ujë të valë, filloi orën dhe u shtri duke u fshehur. veten me një batanije.
Fjeti si i vdekur. Nga mesnata ishte errësirë, por jo për shumë kohë. Dielli doli në verilindje - ose më mirë, filloi të merrte dritë në atë drejtim, sepse dielli fshihej pas reve gri.
Në orën gjashtë u zgjua, i shtrirë në shpinë. Ai ngriti sytë nga qielli gri dhe ndjeu uri. Duke u kthyer dhe mbështetur në bërryl, ai dëgjoi një gërhitje të fortë dhe pa një dre të madh, i cili e shikoi me kujdes dhe me kureshtje. Dreri qëndroi jo më shumë se pesëdhjetë hapa larg tij dhe ai menjëherë imagjinoi erën dhe shijen e mishit të mishit që cëcëritës në një tigan. Ai pa dashje rrëmbeu një armë të shkarkuar, mori shenjën dhe tërhoqi këmbëzën. Dreri gërhiti dhe ia mbathi, thundrat u përplasën në shkëmbinj.
Ai shau, hodhi armën dhe me një rënkim u përpoq të ngrihej në këmbë. Ai ia doli me shumë vështirësi dhe jo shpejt. Nyjet e tij dukej se ishin ndryshkur dhe u desh një përpjekje e madhe vullneti çdo herë për t'u përkulur ose drejtuar. Kur më në fund u ngrit në këmbë, iu desh edhe një minutë e plotë për t'u ngritur dhe për t'u ngritur drejt, siç i duhej një mashkulli.
Ai u ngjit në një tumë të vogël dhe shikoi përreth. Pa pemë, pa shkurre - asgjë tjetër përveç një deti gri me myshk, me vetëm gurë gri të rastësishëm, liqene gri dhe përrenj gri. Edhe qielli ishte gri. As një rreze dielli, as një paraqitje e shkurtër e diellit! Ai e ka humbur idenë se ku është veriu dhe ka harruar se nga cili drejtim ka ardhur mbrëmë. Por ai nuk humbi rrugën. Këtë ai e dinte. Së shpejti ai do të vijë në Tokën e shkopinjve të vegjël. Ai e dinte që ajo ishte diku në të majtë, jo shumë larg nga këtu - ndoshta mbi kodrën tjetër të butë.
Ai u kthye për të lidhur paketën e tij përgjatë rrugës; kontrolloi nëse tre tufat e tij të ndeshjeve ishin të paprekura, por nuk i numëroi ato. Megjithatë, ai ndaloi në mendime mbi një qese të sheshtë, të mbushur fort me lëkurë koke. Qesja ishte e vogël, mund të futej midis pëllëmbëve të duarve të tij, por peshonte pesëmbëdhjetë kilogramë - po aq sa çdo gjë tjetër - dhe kjo e shqetësonte. Më në fund e la mënjanë qesen dhe filloi të rrotullonte baltën; pastaj i hodhi një vështrim çantës, e rrëmbeu shpejt dhe e shikoi me sfidë, sikur shkretëtira donte t'ia merrte arin. Dhe kur u ngrit në këmbë dhe vrapoi, çanta ishte në një balonë pas tij.
U kthye majtas dhe vazhdoi, duke ndaluar herë pas here dhe duke mbledhur kokrra të kënetës. Këmba e tij u ngurtësua dhe i çalë u bë më keq, por dhimbja nuk do të thoshte asgjë në krahasim me dhimbjen në stomak. Uria e mundonte në mënyrë të padurueshme. Dhimbja e gërryente dhe e gëlltiti dhe ai nuk e kuptonte më se në cilin drejtim duhej të shkonte për të arritur në Tokën e shkopinjve të vegjël. Kokrrat nuk e kënaqnin dhimbjen e gërryerjes, vetëm thumbonin gjuhën dhe qiellzën.
Kur arriti në një zgavër të vogël, thëllëza të bardha u ngritën për ta takuar nga gurët dhe gungat, duke fëshfëritur krahët e tyre dhe duke bërtitur: cr, cr, cr ... I hodhi një gur, por humbi. Pastaj, duke e vënë baltën në tokë, filloi të zvarritet drejt tyre, duke u zvarritur si macja që zvarritet deri te harabela. Pantallonat e tij ishin grisur në gurë të mprehtë, një gjurmë e përgjakshme i shtrihej nga gjunjët, por ai nuk e ndjeu këtë dhimbje - uria e mbyti atë. U zvarrit nëpër myshk të lagur; rrobat e tij ishin të lagura, trupi i tij ishte i ftohtë, por ai nuk vuri re asgjë, uria e mundonte aq shumë. Dhe thëllëzat e bardha vazhduan të fluturonin rreth tij dhe më në fund kjo "cr, kr" filloi t'i dukej një tallje; i qortoi thëllëzat dhe filloi të imitonte britmën e tyre me zë të lartë.
Një herë ai gati u përplas me një thëllëzë, e cila duhet të ketë qenë në gjumë. Ai nuk e pa atë derisa ajo fluturoi drejt e në fytyrën e tij nga vendi i saj i fshehur mes shkëmbinjve. Sado shpejt që thëllëza fluturonte, ai arriti ta kapte me të njëjtën lëvizje të shpejtë - dhe kishte tre pendë bishti në dorë. Duke parë thëllëzën duke u larguar, ai ndjeu një urrejtje të tillë për të, sikur ajo t'i kishte bërë një dëm të tmerrshëm. Pastaj u kthye në paketën e tij dhe e vuri në shpinë.
Nga mesi i ditës ai arriti në moçal, ku kishte më shumë gjahu. Si ta ngacmonte, kaloi një tufë drerësh, njëzet krerë, aq afër sa mund të qëlloheshin me armë. E pushtoi një dëshirë e egër për të vrapuar pas tyre, ishte i sigurt se do ta arrinte tufën. Drejt tij hasi një dhelpër kafe e zezë me një thëllëzë në dhëmbë. Ai bërtiti. E qara ishte e tmerrshme, por dhelpra, duke u hedhur mbrapsht e frikësuar, prapë nuk e lëshoi prenë.
Në mbrëmje ai ecte përgjatë bregut të një përroi të përbaltur me gëlqere, të tejmbushur me kallamishte të rrallë. Duke kapur fort një kërcell kallami në rrënjë, ai nxori diçka si një qepë, jo më e madhe se një gozhdë letër-muri. Llamba doli të jetë e butë dhe e shtypur në mënyrë të shijshme në dhëmbë. Por fijet ishin të forta, të holla si manaferrat dhe nuk ngopeshin. Ai e hodhi ngarkesën dhe u zvarrit me të katër këmbët në kallamishte, duke kërcitur e duke u gërvishtur si një ripërtypës.
Ai ishte shumë i lodhur dhe shpesh tundohej të shtrihej në tokë dhe të flinte; por dëshira për të arritur në tokën e shkopinjve të vegjël dhe akoma më shumë uria, nuk i dhanë prehje. Kërkoi bretkosa në liqene, gërmoi tokën me duar me shpresën se do të gjente krimba, megjithëse e dinte se deri tani në Veri nuk kishte as krimba as bretkosa.
Ai vështroi në çdo pellg dhe më në fund, në muzg, pa në një pellg të tillë një peshk të vetëm me përmasat e një pellgu. Ai futi dorën e djathtë në ujë deri në shpatull, por peshku i shpëtoi. Pastaj filloi ta kapte me të dyja duart dhe e ngriti të gjithë baltën nga fundi. Nga eksitimi, ai u pengua, ra në ujë dhe u lagur deri në bel. Ai e turbulloi ujin aq shumë sa peshku nuk shihej dhe duhej të priste derisa balta të vendosej në fund.
Ai u nis përsëri për të peshkuar dhe peshkoi derisa uji u bë përsëri baltë. Ai nuk mund të priste më. Duke zgjidhur kovën e kallajit, ai filloi të shpëtonte ujin. Fillimisht ai doli i tërbuar, u zhyt në të gjithë dhe spërkati ujë aq afër pellgut sa që rrodhi përsëri. Pastaj filloi të vizatonte më me kujdes, duke u përpjekur të ishte i qetë, megjithëse zemra i rrihte fort dhe duart i dridheshin. Gjysmë ore më vonë, pothuajse nuk kishte mbetur ujë në pellg. Asgjë nuk mund të hiqej nga fundi. Por peshku është zhdukur. Ai pa një të çarë të padukshme midis gurëve, përmes së cilës një peshk rrëshqiti në një pellg aty pranë, aq i madh sa nuk mund të gërmohej brenda një dite. Po ta kishte vënë re më herët këtë boshllëk, do ta kishte bllokuar me gur që në fillim dhe peshku do t'i kishte shkuar.
I dëshpëruar u fundos në tokën e lagur dhe qau. Në fillim ai qau qetësisht, pastaj filloi të qajë me të madhe, duke zgjuar shkretëtirën e pamëshirshme që e rrethonte; dhe për një kohë të gjatë ai qau pa lot, duke u dridhur nga të qarat. Ai ndezi një zjarr dhe u ngroh duke pirë shumë ujë të vluar, pastaj organizoi që ta kalonte natën në një parvaz shkëmbor, ashtu siç kishte bërë një natë më parë. Para se të shkonte në shtrat, ai kontrolloi shkrepset për lagështi dhe përmbysi orën. Batanijet ishin të lagura dhe të ftohta në prekje. E gjithë këmba digjej nga dhimbja, si në zjarr. Por ai ndjente vetëm urinë; dhe natën ai ëndërronte gosti, darka dhe tavolina të mbushura me ushqime.
Ai u zgjua i ftohtë dhe i sëmurë. Nuk kishte diell. Ngjyrat gri të tokës dhe qiellit u bënë më të errëta dhe më të thella. Frynte një erë e fortë dhe reshjet e para të borës i zbardhën kodrat. Ajri dukej se u trasua dhe u zbardh ndërsa ndezi një zjarr dhe ujë të vluar. Ajo rrëzoi borën e lagësht në thekon të mëdhenj të lagësht. Në fillim ata shkriheshin sapo preknin tokën, por bora binte gjithnjë e më e trashë, duke mbuluar tokën dhe më në fund i gjithë myshku që kishte mbledhur u lagë dhe zjarri u shua.
Ky ishte sinjali që ai ta vendoste përsëri paketën në shpinë dhe të ecë përpara, askush nuk e di se ku. Ai nuk mendonte më për tokën e shkopinjve të vegjël, as për Bill-in, as për depozitën pranë lumit Dees. Ata kishin vetëm një dëshirë: të hanin! Ai u çmend nga uria. Nuk i interesonte se ku shkonte, përderisa ecte në tokë të sheshtë. Nën borën e lagësht, ai kërkuan kokrra të holla me ujë, nxori kërcellin e kallamishteve me rrënjë. Por ishte e gjitha e pakuptimtë dhe jo e ngopur. Pastaj hasi në një lloj bari me shije të thartë dhe hëngri sa mundi të gjente, por kjo ishte shumë pak, sepse bari u përhap në tokë dhe nuk gjendej lehtë nën dëborë.
Atë natë ai nuk kishte as zjarr, as ujë të nxehtë dhe u zvarrit nën mbulesa dhe ra në një gjumë të shqetësuar nga uria. Bora u shndërrua në shi të ftohtë. Ai zgjohej herë pas here, duke ndjerë shiun që i lagte fytyrën. Erdhi dita - një ditë gri pa diell. Shiu ndaloi. Tani uria e udhëtarit është shuar. Kishte një dhimbje të shurdhër, të dhimbshme në stomak, por nuk e mundonte vërtet. Mendja e tij u pastrua dhe ai mendoi përsëri për Tokën e shkopinjve të vegjël dhe vendin e tij të fshehur pranë lumit Dees.
Ai grisi pjesën tjetër të njërës prej batanijeve në shirita dhe i mbështjellë këmbët e tij të gjakosura rreth tij, më pas fashoi këmbën e tij të keqe dhe u përgatit për marshimin e ditës. Kur bëhej fjalë për baletin, ai shikoi për një kohë të gjatë qesen e lëkurës së kokës, por në fund e kapi edhe atë.
Shiu kishte shkrirë borën, duke lënë të bardhë vetëm majat e kodrave. Dielli doli dhe udhëtari arriti të përcaktojë pikat kryesore, megjithëse tani e dinte se kishte humbur rrugën. Ai duhet të ketë devijuar shumë majtas në bredhjet e tij në këto ditë të fundit. Tani ai u kthye djathtas për të hyrë në rrugën e duhur.
Dhembjet e urisë tashmë ishin shuar, por ai e ndjeu veten të dobësuar. Ai shpesh duhej të ndalonte dhe të pushonte, duke mbledhur manaferrat e kënetës dhe llamba kallami. Gjuha e tij ishte e fryrë dhe e thatë, si e leshtë dhe kishte një shije të hidhur në gojë. Dhe mbi të gjitha e shqetësonte zemra. Pas disa minutash udhëtim, ajo filloi të trokasë pa mëshirë dhe më pas dukej se kërceu dhe dridhej me dhimbje, duke e çuar në mbytje dhe marramendje, pothuajse në të fikët.
Rreth mesditës ai pa dy minakë në një pellg të madh. Shpëtimi i ujit ishte i paimagjinueshëm, por tani ai ishte më i qetë dhe arriti t'i kapte me një kovë prej kallaji. Ato ishin sa një gisht i vogël, jo më shumë, por ai nuk ishte veçanërisht i uritur. Dhimbjet në stomak po dobësoheshin, duke u bërë gjithnjë e më pak akute, sikur stomaku po dremiste. Ai e hëngri peshkun të papërpunuar, duke i përtypur me kujdes dhe ky ishte një veprim thjesht racional. Ai nuk donte të hante, por e dinte se ishte e nevojshme të qëndronte gjallë.
Në mbrëmje ai kapi edhe tre mina të tjera, hëngri dy dhe e la të tretën për mëngjes. Dielli i kishte tharë njollat e herëpashershme të myshkut dhe ai ngrohej duke zier ujë për vete. Në këtë ditë ai eci jo më shumë se dhjetë milje, dhe të nesërmen, duke lëvizur vetëm kur zemra i lejonte, jo më shumë se pesë. Por dhimbjet në bark nuk e shqetësonin më; stomaku dukej se e zuri gjumi. Zona tani ishte e panjohur për të, dreri ndeshej gjithnjë e më shpesh, dhe ujqërit gjithashtu. Shumë shpesh ulërima e tyre arrinte tek ai nga largësia e shkretëtirës dhe një herë ai pa tre ujqër, të cilët, tinëzisht, vrapuan nëpër rrugën e tij.
Një natë tjetër dhe të nesërmen në mëngjes, pasi më në fund erdhi në vete, zgjidhi rripin që mbante çantën prej lëkure. Rërë e trashë ari dhe copëza ranë prej saj në një përrua të verdhë. Ai e ndau arin në gjysmë, njërën e fshehu në një parvaz shkëmbi të dukshëm nga larg, e mbështolli me një copë batanije dhe gjysmën tjetër e derdhi në çantë. Ai përdori gjithashtu batanijen e tij të fundit për të mbështjellë këmbët. Por ai ende nuk e hodhi armën, sepse kishte gëzhoja në një arkë pranë lumit Dees.
Dita ishte me mjegull. Në këtë ditë, uria u zgjua përsëri në të. Udhëtari u dobësua shumë dhe koka e tij rrotullohej, saqë nganjëherë nuk shihte asgjë. Tani ai vazhdimisht pengohej dhe binte, dhe një ditë ra mu në folenë e thëllëzës. Ishin katër zogj të sapolindur, jo më shumë se një ditë; secila do të mjaftonte vetëm për një gllënjkë; dhe i hëngri me lakmi, duke i futur të gjalla në gojën e tij; ato kërcyen dhëmbët e tij si lëvozhga veze. Nëna e thëllëzës fluturoi rreth tij me një britmë të madhe. Ai donte ta godiste me kondakun e armës, por ajo iu shmang. Më pas ai filloi të gjuante me gurë dhe ia theu krahun. Thëllëza iu largua me vrap, duke u tundur dhe duke tërhequr zvarrë një krah të thyer, por ai nuk mbeti pas.
Pulat vetëm ia ngacmonin urinë. Duke u kërcyer ngathët dhe duke rënë në këmbën e tij të lënduar, ai ose hodhi gurë te thëllëza dhe bërtiste me zë të ngjirur, pastaj ecte i heshtur, i vrenjtur dhe me durim duke u ngritur pas çdo rënieje dhe fërkonte sytë me dorë për të larguar marramendjen që i kërcënonte. të zbehta.
Ndjekja e një thëllëze e çoi në një ultësirë moçalore dhe aty vuri re gjurmët e njeriut në myshkun e lagësht. Gjurmët nuk ishin të tijat, ai e pa. Duhet të jenë gjurmët e Bill-it. Por ai nuk mundi të ndalonte, sepse thëllëza e bardhë iku gjithnjë e më larg. Fillimisht ai do ta kapë atë dhe më pas do të kthehet dhe do të ekzaminojë gjurmët.
E ngiste thëllëzën, por vetë ishte i rraskapitur. Ajo shtrihej në anën e saj, duke marrë frymë rëndë, dhe ai gjithashtu, duke marrë frymë rëndë, u shtri dhjetë hapa larg saj, pa mundur të zvarritet më afër. Dhe kur ai pushoi, edhe ajo mblodhi forcat dhe u largua nga dora e tij e shtrirë me lakmi. Ndjekja filloi përsëri. Por më pas u errësua dhe zogu u zhduk. I penguar nga lodhja, ai u rrëzua me një top në shpinë dhe i lëndoi faqen. Ai nuk lëvizi për një kohë të gjatë, pastaj u kthye në anën e tij, filloi orën dhe u shtri ashtu deri në mëngjes.
Përsëri mjegull. Ai përdori gjysmën e batanijes për mbështjellje. Ai nuk mundi të gjente asnjë gjurmë të Bill-it, por kjo nuk kishte rëndësi tani. Uria e shtyu me kokëfortësi përpara. Por, çka nëse...nëse edhe Bill humbiste? Në mesditë ai ishte plotësisht i rraskapitur. Ai e ndau sërish arin, këtë herë thjesht duke derdhur gjysmën e tij në tokë. Në mbrëmje, ai e hodhi gjysmën tjetër, duke i lënë vetes vetëm një copë batanije, një kovë teneqeje dhe një armë.
Filloi të vuante mendime obsesive. Për disa arsye, ai ishte i sigurt se i kishte mbetur një fishek - arma ishte e mbushur, ai thjesht nuk e vuri re. Dhe në të njëjtën kohë, ai e dinte se nuk kishte asnjë fishek në karikator. Ky mendim e përndiqte. Ai luftoi me të për orë të tëra, pastaj shikoi rreth karikatorit dhe u sigurua që nuk kishte asnjë fishek në të. Zhgënjimi ishte aq i fortë, sikur ai me të vërtetë priste të gjente një fishek atje.
Kaloi rreth gjysmë ore, pastaj mendimi obsesiv iu kthye përsëri. Ai luftoi me të dhe nuk mundi ta kapërcejë atë dhe për të ndihmuar veten në çfarëdo mënyre, ai kontrolloi përsëri armën. Nganjëherë mendja e tij ishte e hutuar dhe ai vazhdonte të endej pa vetëdije, si një automat; mendimet e çuditshme dhe nocionet absurde ia zgjuan trurin si krimba. Por shpejt e rifitoi vetëdijen - dhembjet e urisë e kthenin vazhdimisht në realitet. Një ditë e solli në vete një spektakël, nga i cili për pak sa nuk i ra të fikët. Ai tundej dhe tundej si i dehur, duke u përpjekur të qëndronte në këmbë. Para tij ishte një kalë. Kali! Nuk u besonte syve. Ata ishin të mbuluar nga një mjegull e dendur e shpuar nga pika të ndritshme drite. Fërkoi sytë me tërbim dhe kur shikimi i tij u qartësua, ai pa para tij jo një kalë, por një ari të madh kafe. Bisha e shikoi me kuriozitet armiqësor.
Ai tashmë kishte ngritur armën, por shpejt erdhi në vete. Duke ulur armën e tij, ai nxori një thikë gjuetie nga këllëfi i saj me rruaza. Para tij ishte mishi dhe jeta. Ai kaloi gishtin e madh përgjatë tehut të thikës. Tehu ishte i mprehtë, dhe maja ishte gjithashtu e mprehtë. Tani ai do të nxitojë te ariu dhe do ta vrasë. Por zemra rrihte, sikur paralajmëronte: trokisni, trokisni, trokisni, - pastaj u hodh egër përpjetë dhe u drodh thyesisht; balli i shtrydhur, si me rrathë hekuri dhe i errësuar në sy.
Guximin e dëshpëruar e lau një valë frike. Ai është kaq i dobët - çfarë do të ndodhë nëse ariu e sulmon? Ai e tërhoqi veten deri në lartësinë e tij sa më imponuese, nxori thikën dhe e pa ariun drejt e në sy. Bisha shkoi përpara, u rrit dhe gërrmoi. Nëse një burrë fillon të vrapojë, ariu do ta ndiqte. Por njeriu nuk lëvizi nga vendi i tij, i guximshëm nga frika; edhe ai gërhitej, egërsisht si një kafshë e egër, duke shprehur frikën që lidhet pazgjidhshmërisht me jetën dhe është e ndërthurur ngushtë me rrënjët e saj më të thella.
Ariu u largua mënjanë, duke ulëritur kërcënues, nga frika e kësaj krijese misterioze, e cila qëndronte drejt dhe nuk kishte frikë prej tij. Por burri nuk lëvizi. Qëndroi i rrënjosur deri në vend derisa rreziku kaloi dhe më pas, duke u dridhur i tëri, si në ethe, ra mbi myshkun e lagur.
Duke mbledhur forcat, ai vazhdoi, i munduar nga një frikë e re. Nuk ishte më frika nga uria: tani ai kishte frikë të vdiste një vdekje të dhunshme para se dëshira e fundit për të ruajtur jetën të shuhej tek ai nga uria. Rreth e qark kishte ujqër. Nga të gjitha anët në këtë shkretëtirë vinte ulërima e tyre dhe vetë ajri përreth tij frynte një kërcënim kaq të pamëshirshëm, saqë padashur ngriti duart, duke e larguar këtë kërcënim, si flamuri i një tende të tundur nga era.
Ujqërit nga dy e nga tre herë pas here kalonin rrugën e tij. Por ata nuk u afruan. Nuk kishte shumë prej tyre; përveç kësaj, ata ishin mësuar të gjuanin drerët, të cilët nuk i rezistonin, dhe kjo kafshë e çuditshme ecte me dy këmbë dhe duhet të ketë gërvishtur dhe kafshuar.
Në mbrëmje, ai hasi në kockat, të shpërndara aty ku ujqërit kapën prenë e tyre. Një orë më parë ishte një dre i gjallë, vrapoi me vrull dhe ankoi. Burri shikoi kockat, të gërvishtura pastër, me shkëlqim dhe rozë, sepse jeta nuk kishte vdekur ende në qelitë e tyre. Ndoshta deri në fund të ditës nuk do të kishte mbetur më prej tij? Në fund të fundit, e tillë është jeta, e kotë dhe kalimtare. Vetëm jeta të bën të vuash. Nuk është e dëmshme të vdesësh. Të vdesësh është të flesh. Vdekja do të thotë fund, paqe. Pse atëherë ai nuk dëshiron të vdesë?
Por ai nuk foli gjatë. Së shpejti ai po ulej, duke mbajtur kockën në dhëmbë dhe duke thithur prej saj pjesët e fundit të jetës që ende e lyenin rozë. Shija e ëmbël e mishit, mezi e dëgjueshme, e pakapshme, si kujtim, e çoi në çmenduri. Ai shtrëngoi dhëmbët më fort dhe filloi të përtypte. Herë i thyhej kocka, herë dhëmbët. Pastaj filloi t'i shtypte kockat me një gur, duke i grirë në qull dhe duke i gëlltitur me lakmi. Në nxitimin e tij, ai goditi gishtat, e megjithatë, me gjithë nxitimin e tij, gjeti kohë të pyeste pse nuk ndjente dhimbje nga goditjet.
Erdhën ditë të tmerrshme me shi dhe borë. Nuk i kujtohej më kur u ndal për natën dhe kur u nis përsëri. Eci, pa e kuptuar kohën, natën dhe ditën, pushoi aty ku ra dhe zvarritej përpara kur jeta që po shuhej në të ndizej e shkëlqente më shumë. Ai nuk luftoi më ashtu siç luftojnë njerëzit. Ishte vetë jeta në të që nuk donte të humbiste dhe e çoi përpara. Nuk vuajti më. Nervat e tij ishin të mpirë, vizione të çuditshme të grumbulluara në trurin e tij, ëndrra rozë.
Ai vazhdimisht thithte dhe përtypte kockat e grimcuara, të cilat i merrte deri në thërrimet e fundit dhe i merrte me vete. Ai nuk u ngjit më kodrave, nuk i kaloi pellgjet ujëmbledhëse, por endej përgjatë bregut të pjerrët të një lumi të madh që rridhte nëpër një luginë të gjerë. Para syve të tij ishin vetëm vegime. Shpirti dhe trupi i tij ecnin krah për krah, e megjithatë të ndarë - filli që i lidhte u hollua aq shumë.
Ai rifitoi vetëdijen një mëngjes ndërsa ishte shtrirë në një gur të sheshtë. Dielli shkëlqente dhe ngrohej. Nga larg dëgjonte rënkimin e drerëve. I kujtohej turbull shiu, era dhe bora, por sa kohë e kishte ndjekur stuhia - dy ditë ose dy javë - ai nuk e dinte.
Për një kohë të gjatë ai shtrihej i palëvizur dhe dielli bujar derdhi rrezet e tij mbi të, duke e ngopur trupin e tij të mjerë me ngrohtësi. Ditën e mirë, mendoi ai. Ndoshta ai do të jetë në gjendje të përcaktojë drejtimin e diellit. Me një përpjekje të dhimbshme, ai u rrotullua në anën e tij. Aty poshtë rridhte një lumë i gjerë e i ngadaltë. Ajo ishte e huaj për të dhe kjo e befasoi. Ai ndoqi ngadalë rrjedhën e saj, e shikoi atë duke gjarpëruar nëpër kodra të zhveshura, të zymta, madje edhe më të zymta dhe më të ulëta se ato që kishte parë deri tani. Ngadalë, në mënyrë indiferente, pa asnjë interes, ai ndoqi rrjedhën e një lumi të panjohur pothuajse deri në horizont dhe pa se ai derdhej në një det të ndritshëm e të ndritshëm. E megjithatë nuk e emocionoi atë. "Shumë e çuditshme," mendoi ai, "ky është ose një mirazh ose një vegim, fryt i një imagjinate të pavarur". Ai u bind edhe më shumë për këtë kur pa një anije të ankoruar në mes të një deti vezullues. Mbylli sytë për një sekondë dhe i hapi përsëri. Është e çuditshme që vizioni nuk zhduket! E megjithatë, nuk ka asgjë të çuditshme. Ai e dinte se në zemër të kësaj toke djerrë nuk kishte det, nuk kishte anije, ashtu siç nuk kishte gëzhoja në armën e tij të shkarkuar.
Ai dëgjoi një lloj nuhatjeje pas tij - diçka si një psherëtimë, diçka si një kollë. Shumë ngadalë, duke kapërcyer dobësinë dhe hutimin e skajshëm, ai u kthye nga ana tjetër. Aty pranë, ai nuk pa asgjë dhe filloi të priste me durim. Dëgjoi përsëri nuhatje dhe kollitje dhe midis dy gurëve të mprehtë, jo më shumë se njëzet hapa larg tij, pa kokën gri të një ujku. Veshët nuk u ngjitën, siç kishte parë te ujqërit e tjerë, sytë iu turbulluan dhe u gjakosën, koka iu ul i pafuqishëm. Ujku duhet të ketë qenë i sëmurë: teshtinte dhe kollitej gjatë gjithë kohës.
"Të paktën nuk duket kështu," mendoi ai dhe u kthye përsëri në anën tjetër për të parë botën reale, tani jo të mbuluar nga një mjegull vizionesh. Por deti ende shkëlqente në distancë dhe anija dukej qartë. Ndoshta kjo është ende e vërtetë? Ai mbylli sytë dhe filloi të mendojë - dhe në fund e kuptoi se çfarë po ndodhte. Ai shkoi në verilindje, duke u larguar nga lumi Dees dhe ra në luginën e lumit Coppermine. Ky lumë i gjerë e i ngadaltë ishte Coppermine. Ky det i ndritshëm është Oqeani Arktik. Kjo anije është një anije gjuetie balenash që lundron në lindje të grykëderdhjes së lumit Mackenzie, e ankoruar në gjirin e Coronation. Atij iu kujtua një hartë e kompanisë Hudson's Bay që kishte parë një herë, dhe gjithçka u bë e qartë dhe e kuptueshme.
Ai u ul dhe filloi të mendojë për çështjet më të ngutshme. Mbështjelljet nga batanija ishin konsumuar plotësisht dhe këmbët e tij ishin grisur në mish të gjallë. Batanija e fundit ishte konsumuar. Ai ka humbur armën dhe thikën. Edhe kapela ishte zhdukur dhe bashkë me të shkrepset e fshehura pas rreshtit, por shkrepset në qeskën në gji, të mbështjella me pergamenë, mbetën të paprekura dhe nuk u lanë. Ai shikoi orën e tij. Ata ende po ecnin dhe tregonin orën njëmbëdhjetë. Ai duhet të ketë kujtuar t'i mbyllte ato.
Ai ishte i qetë dhe plotësisht i vetëdijshëm. Pavarësisht dobësisë së tmerrshme, ai nuk ndjeu asnjë dhimbje. Ai nuk donte të hante. Mendimi i ushqimit ishte madje i pakëndshëm për të, dhe gjithçka që ai bënte bëhej prej tij me urdhër të arsyes. I grisi pantallonat deri në gjunjë dhe i lidhi rreth këmbëve. Për disa arsye ai nuk e la kovën: do t'i duhej të pinte ujë të valë përpara se të fillonte udhëtimin për në anije - shumë e vështirë, siç e parashikoi.
Të gjitha lëvizjet e tij ishin të ngadalta. Dridhej si i paralizuar. Ai donte të merrte pak myshk të thatë, por nuk mundi të ngrihej në këmbë. Disa herë ai u përpoq të ngrihej dhe në fund u zvarrit me të katër këmbët. Një herë ai u zvarrit shumë pranë një ujku të sëmurë. Bisha u largua pa dëshirë dhe lëpiu surrat, duke lëvizur me forcë gjuhën. Burri vuri re se gjuha nuk ishte e shëndetshme, e kuqe, por e verdhë-kafe, e mbuluar me mukozë gjysmë të tharë.
Pasi piu ujë të vluar, ndjeu se mund të ngrihej në këmbë dhe madje të ecte, ndonëse forcat pothuajse po i mbaronin. Ai duhej të pushonte pothuajse çdo minutë. Ai eci me hapa të dobët e të paqëndrueshëm dhe ujku eci pas tij me të njëjtat hapa të dobët e të paqëndrueshëm.
Dhe atë natë, kur deti vezullues u fsheh në errësirë, njeriu kuptoi se i ishte afruar jo më shumë se katër milje.
Natën, ai dëgjonte gjatë gjithë kohës kollën e një ujku të sëmurë, dhe ndonjëherë klithmat e drerëve. Kishte jetë përreth, por jetë plot forcë dhe shëndet, dhe ai e kuptoi që një ujk i sëmurë po shkonte në gjurmët e një të sëmuri me shpresën se ky person do të vdiste i pari. Në mëngjes, duke hapur sytë, pa se ujku po e shikonte me trishtim dhe me lakmi. Bisha, dukej si një qen i lodhur dhe i dëshpëruar, qëndronte me kokën e ulur dhe bishtin midis këmbëve. Ai dridhej nga era e ftohtë dhe nxori dhëmbët i zymtë ndërsa burri i foli me një zë që ra në një pëshpëritje të ngjirur.
Historia e krijimit të tregimit
Tregimi "Dashuria e jetës" u shkrua nga shkrimtari amerikan Jack London në vitin 1905, i botuar në një koleksion tregimesh për aventurat e gërmuesve të arit në 1907. Duket e mundur që historia të ketë një pjesë të autobiografisë, të paktën të ketë një bazë reale, pasi shkrimtari fitoi një përvojë të konsiderueshme jetësore dhe shkrimore, duke lundruar si marinar me shutë dhe duke marrë pjesë në pushtimin e Veriut gjatë ditëve të shek. "vrull i arit". Jeta i dha shumë mbresa, të cilat ai i shprehte në veprat e tij.
Shton realitetin e vërtetë dhe detajet gjeografike me të cilat autori përshkruan rrugën e heroit të tij - nga Liqeni i Ariut të Madh deri në grykën e lumit Coppermine, i cili derdhet në Oqeanin Arktik.
Komploti, personazhet, ideja e tregimit
Fundi i shekullit të 19-të u shënua nga një zinxhir i tërë "rushash ari" - njerëzit në kërkim të arit eksploruan masivisht Kaliforninë, Klondike, Alaska. Një tablo tipike paraqitet edhe në tregimin “Dashuri për jetën”. Dy miq që udhëtonin në kërkim të arit (dhe pasi kishin marrë një shumë të mirë) nuk e llogaritën forcën e tyre për udhëtimin e kthimit. Nuk ka dispozita, nuk ka fishekë, nuk ka burime elementare mendore dhe fizike - të gjitha veprimet kryhen automatikisht, sikur në mjegull. Heroi, duke kaluar përroin, pengohet dhe lëndon këmbën. Një shok i quajtur Bill, pa e menduar më të voglin, e lë dhe largohet pa u kthyer as.
Personazhi kryesor është lënë për të luftuar. Ai nuk mund të marrë ushqim për kafshët, peshku ikën nga një liqen i vogël, pavarësisht se ai heq me dorë të gjithë ujin nga rezervuari. Ari duhej të braktisej për shkak të peshës së tij. Fati i Bill-it doli të ishte i trishtuar - heroi pa emër hasi në një tufë kockash rozë, rroba të copëtuara dhe një qese ari.
Kulmi i tregimit është një takim me një ujk, shumë të sëmurë dhe të dobët për të sulmuar një njeri, por qartësisht duke shpresuar të festojë me kufomën e një njeriu kur ai vdes nga rraskapitja dhe rraskapitja. Heroi dhe ujku ruajnë njëri-tjetrin, sepse ai është në pozitë të barabartë dhe në secilin prej tyre flet instinkti i mbijetesës - dashuria e verbër dhe më e fortë e jetës në botë.
Protagonisti shtiret si i vdekur, duke pritur që ujku të sulmojë dhe kur ai sulmon, njeriu as nuk e mbyt - e shtyp me peshën e tij dhe ia gërryen qafën ujkut.
Pranë detit, ekuipazhi i një gjueti balenash vëren një krijesë qesharake që lulëzon në breg, duke u zvarritur deri në buzë të ujit. Heroi pranohet në anije dhe së shpejti ata vërejnë çuditshmërinë e tij - ai nuk ha bukën e shërbyer për darkë, por e fsheh nën dyshek. Një marrëzi e tillë u zhvillua për shkak të urisë së gjatë dhe të pangopur që ai duhej të përjetonte. Megjithatë, shpejt kaloi.
Historia është ndërtuar mbi kundërshtimin fillimisht të Bill-it dhe heroit pa emër, pastaj - heroit pa emër dhe ujkut. Për më tepër, Bill humbet në këtë krahasim, pasi krahasohet duke marrë parasysh kriteret morale dhe mposhtet, dhe ujku mbetet i barabartë me heroin, pasi natyra nuk njeh keqardhje, si një person i sjellë në rreshtin e fundit.
Ideja kryesore e tregimit është ideja se lufta e njeriut me natyrën për të drejtën e ekzistencës është e pamëshirshme, pavarësisht se njeriu është gjithashtu i armatosur me arsye. Në situata kritike, ne udhëhiqemi nga instinkti ose dashuria për jetën, dhe praktika tregon se më të fortët mbijetojnë. Natyra nuk njeh keqardhje dhe kënaqësi për të dobëtit, duke barazuar të drejtat e grabitqarëve dhe barngrënësve. Nga pikëpamja e mbijetesës natyrore, Bill e konsideroi veten të drejtë në heqjen e çakëllit në formën e një miku të dëmtuar. Por është më e rëndësishme të mbetemi njerëzor deri në fund.
Pasi ka ngecur në eshtrat e shokut të tij të vdekur në tundër, ai nuk kënaqet dhe merr arin e tij për vete. Ai nuk nxiton te eshtrat nga uria (edhe pse një ditë më parë shohim se si hante pula të gjalla), dhe kjo bëhet manifestimi i fundit, ekstrem i dinjitetit njerëzor.
Dy njerëz të lodhur, të rënduar nga baletat e rënda dhe armët, duke çaluar poshtë në lumë. Njërit prej burrave i vjen keq që nuk kanë dy fishekë me vete, të fshehura në një arkë. Duke ndjekur udhëtarin e parë në ujin e ftohtë, i dyti rrëshqiti në një gur të lëmuar dhe pothuajse u rrëzua. Ai u përpoq të vazhdonte, por u lëkund përsëri. Udhëtari i parë eci pa shikuar prapa. I dyti e thirri në emër, bërtiti se i kishte ndrydhur këmbën. Bill (udhëtari i parë) nuk reagoi për këtë në asnjë mënyrë: ai vazhdoi të ecte në heshtje përpara derisa arriti në anën tjetër. Udhëtari i dytë u përpoq përsëri të tërhiqte vëmendjen e mikut të tij, por pa dobi: Bill nuk u kthye kurrë dhe shpejt u zhduk përtej horizontit të formuar nga kreshta e një kodre të ulët.
Burri i mbetur në mes të lumit shikoi orën e tij. Ishte katër dhe dielli, që ishte zhytur në horizont, shkëlqeu zbehtë nëpër mjegull. Udhëtari nuk e dinte saktësisht se çfarë ishte tani - fundi i korrikut apo fillimi i gushtit, pasi në dy javët e fundit ai kishte humbur llogarinë e tij kalendarike. Ai shikoi nga jugu, ku përtej kodrave shtrihej Liqeni i Ariut të Madh dhe shtegu i frikshëm i Rrethit Arktik. Dega e lumit Coppermine, në të cilën tani qëndronte, rridhte drejt Oqeanit Arktik. Me frikë në sytë e tij, burri u përpoq të telefononte përsëri Bill-in, më pas u ul dhe e hodhi armën në ujë. Spërkatja e bëri të vinte në vete. Ai rregulloi rehat një bale mbi supet e tij dhe, duke kapërcyer dhimbjen, doli në breg.
Udhëtari u ngjit në kodër. Nga kurriz, ai pa se nuk kishte njeri në luginën e cekët dhe frika e sulmoi përsëri. Duke ndjekur gjurmët e Bill-it në myshk moçal, ai u zhvendos drejt liqenit të vogël Titchinnicili - Toka e shkopinjve të vegjël. Një përrua me ujë të pastër që derdhej në të duhej ta çonte heroin në pellgun ujëmbledhës, nga i cili niset një përrua tjetër, që rrjedh drejt lumit Dees. Pranë tij, nën një anije të përmbysur të mbushur me gurë, ka një vend ku fshihen fishekë, mjete peshkimi dhe disa ushqime. Bill patjetër do ta presë atje. Së bashku ata do të shkojnë gjithnjë e më shumë në jug, drejt Gjirit të Hudsonit, ku rriten pemët e larta dhe ku mund të hani sa të doni.
Duke menduar për këtë, udhëtari me vështirësi bëri rrugën përpara. E vetmja gjë që e pengoi të hiqte dorë ishte mendimi se Bill nuk e kishte braktisur. Burri, i cili nuk kishte ngrënë për dy ditë, i renditi mendërisht furnizimet në arkën e tij dhe më kot u përpoq të ngopte me manaferrat ujore të kënetës. Në orën nëntë ai mavijoi gishtin e madh të këmbës dhe ra nga dobësia. Pasi u shtri për pak, udhëtari u ngrit, ndezi zjarr, zbërtheu baltën, numëroi shkrepset tre herë (për të mos gabuar) dhe duke i ndarë në tre pirgje, i fshehu në tre vende të ndryshme. Pranë zjarrit thau këpucët e lagura, fashoi kyçin e përdredhur, piu ujë të vluar dhe e zuri gjumi si trung.
Në gjashtë të mëngjesit burri u zgjua nga uria. Ai pa një dre të madh pranë tij, por nuk mundi ta vriste, sepse arma nuk ishte e mbushur. Pasi e lidhi baltën e tij përgjatë rrugës, udhëtari kontrolloi shkrepset dhe pyeti veten nëse mund të fshihte një qese ari, që peshonte sa të gjitha pajisjet e tjera. Duke vendosur të mos heqë dorë nga paratë, ai u nis. Një këmbë e përdredhur dhe një stomak bosh dhemb çdo orë e më shumë. Pasi u përplas me thëllëza të bardha në një zgavër të vogël, udhëtari u përpoq t'i rrëzonte me një gur dhe t'i kapte me duar, por nuk ia doli. Pasdite arriti te rrufeja, ku kishte më shumë gjahu, por nuk kishte fuqi as të trembte një dhelpër që mbante një thëllëzë në dhëmbë. Në mbrëmje, udhëtari u përpoq të ngopej me llamba të kallamishteve, kërkoi bretkosa në liqene, gërmoi tokën, duke shpresuar të gjente krimba. Duke vënë re një peshk të vogël në një nga pellgjet, ai e kapi atë për një kohë të gjatë, u lagur, më pas vendosi të shpëtonte ujin, por gjatë kësaj kohe gjahu u largua përgjatë të çarës në një pellg tjetër, i cili nuk mund të lihej me kusht. jashtë qoftë edhe në një ditë. I dëshpëruar, burri u ul në tokë dhe qau. Ai e kaloi natën i uritur.
Binte borë në mëngjes. Myshku është i lagësht. Zjarri u shua. Burri shkoi në një udhëtim dhe gjithë ditën mendimet e tij ishin vetëm për ushqimin. Natën flinte pa zjarr dhe ujë të vluar në shiun e ftohtë. Të nesërmen në mëngjes koka e tij u pastrua pak. Ai përsëri filloi të mendojë për Tokën e shkopinjve të vegjël, i mbështjellë këmbët e tij të përgjakshme me mbetjet e një prej batanijeve, por nuk guxoi të ndahej me arin.
Të nesërmen udhëtari e kaloi në një gjendje gjysmë të vetëdijshme. Dhimbjet në bark iu shuan, por ai e detyroi veten të kapte minakë (dy pasdite dhe tre në mbrëmje) dhe t'i hante të gjallë. Këtë ditë ai eci dhjetë milje, ditën tjetër vetëm pesë. Zona gradualisht filloi të ndryshojë. Gjithnjë e më shumë ujqër filluan të shfaqen midis kafshëve.
Të nesërmen në mëngjes, udhëtari u nda me gjysmën e arit, duke fshehur një pjesë të tij në një parvaz shkëmbi. Dita ishte me mjegull. Burri ecte, duke u penguar dhe duke rënë nga uria. Pasi ra në folenë e një thëllëze, ai hëngri të gjallë zogjtë e sapodalur. Në ndjekje të nënës së tyre, ai kaloi gjithë ditën dhe nuk u ndal, edhe kur pa gjurmët e Bill-it në ultësirën kënetore.
Të nesërmen, udhëtari më në fund i tha lamtumirë arit, duke mos e fshehur më atë, por thjesht duke e derdhur në tokë. Ai ishte i përhumbur nga mendimet obsesive për një armë të mbushur. Pasi u përplas me një arush të madh shpues, ai u përpoq ta vriste me një thikë gjuetie, por me kalimin e kohës e kuptoi sa i dobët ishte. Kur kafsha, e vendosur të mos ngatërrohej me krijesën e çuditshme dykëmbëshe, u zhduk, burri vazhdoi rrugën. Tani ai filloi të mos vdiste nga uria, por nga një vdekje e dhunshme. Në mbrëmje, udhëtari hasi në eshtrat e një dreri që sapo ishte brejtur nga ujqërit dhe i hëngri duke i grirë në qull. Ai mori me vete pjesën tjetër të eshtrave.
Sa kohë vazhdoi njeriu, nuk e mbante mend. Një ditë ai erdhi në vete, i shtrirë në një gur të sheshtë nën diellin e ndritshëm. Më poshtë, udhëtari pa një lumë të gjerë që derdhej në det me një anije të ankoruar. Pranë tij, ai gjeti një ujk të sëmurë. Pasi piu ujë të vluar, heroi me forcën e fundit u end në anije. Ujku e ndoqi. Të nesërmen, burri u ndesh me gjurmët e një burri që zvarritej me të katër këmbët, dhe më pas në kockat e gërvishtura dhe një qese të njohur ari.
Disa ditë më vonë, vetë udhëtari zbriti me të katër këmbët. Ai i gjakosi gjunjët. Ujku i sëmurë lëpiu gjurmët e gjakut me kënaqësi.
Kur anija ishte vetëm katër milje larg, njeriu filloi të binte në harresë. Ai kurseu forcat për luftën e fundit dhe u shtir si i vdekur disa herë para se të mund të vriste ujkun dhe të ushqente stomakun e tij me gjakun e ngrohtë të kafshës.
Një burrë që përpëlitej si një krimb u kap nga shkencëtarët nga anija e balenave Bedford. Gjatë gjithë rrugës për në San Francisko, burri hëngri, iu lut marinarëve për krisur dhe i fshehu në krevatin e tij.
John Griffith Cheney (i njohur më mirë në botë si Jack London) shkroi shumë në jetën e tij të shkurtër. Temat e të gjitha veprave të tij janë shumë të ngjashme: ai shkroi për jetën dhe dashurinë për të.
Ky artikull do të fokusohet në historinë e famshme të shkrimtarit të madh Jack London - "Love of Life". Një përmbledhje e veprës, informacione për historinë e shkrimit të saj, si dhe temat e trajtuara në të, mund të gjeni në artikull.
Biografia e shkrimtarit
John Griffith lindi në San Francisko në 1876. Mbiemrin, të cilin tashmë e njeh e gjithë bota, ai e mori falë nënës së tij, e cila u martua me fermerin John London kur John i vogël nuk ishte as një vjeç.
Jeta e Gjonit të ri nuk ishte e lehtë: edhe në vitet e shkollës, ai filloi të punonte, duke shpërndarë gazetat e mëngjesit. Dhe në moshën 14-vjeçare ai mori një punë në një fabrikë konservash. Pasi punoi atje për një kohë, Jack London së shpejti shkon në det dhe bëhet një kapëse goca deti. Dihet se në këtë kohë shkrimtari abuzoi shumë me alkoolin dhe punonjësit e tij besonin se me këtë mënyrë jetese ai nuk do të zgjaste shumë.
Udhëtim fatal
Në 1893, një ngjarje e rëndësishme ndodhi në jetën e Cheney, falë së cilës e gjithë bota tani di për një shkrimtar të tillë si Jack London. Dashuria për jetën dhe të gjitha llojet e aventurave romantike e çuan atë në skunë, e cila supozohej të shkonte për të kapur foka lesh. Ky udhëtim i bëri shumë përshtypje Londrës dhe, në fakt, u bë shtysë për zhvillimin e punës së tij, e cila bazohej në temën detare. Eseja "Tajfuni në brigjet e Japonisë" e shkruar prej tij, jo vetëm që i solli Londrës çmimin e parë, por edhe u bë fillimi i karrierës së tij letrare.
Më tej pasuan tregime të tjera, tregime, novela dhe tregime, të cilat e kthyen një marinar të zakonshëm në një prozator të madh. Rreth dy duzina romane dhe tregime të shkurtra, mbi 200 tregime të shkurtra - ky është rezultati i veprimtarisë shkrimore të Jack London.
Në vitet e fundit të jetës së tij të shkurtër, Jack London vuante nga sëmundja e veshkave. Një mbrëmje, për të shpëtuar veten nga një sulm i fortë dhimbjeje, Gjoni mori një mbidozë me pilula gjumi. Kështu vdiq shkrimtari i madh Jack London, dashuria e të cilit për jetën ishte e pakufishme. Ndodhi më 22 nëntor 1916.
"Dashuria e jetës"
Kjo vepër u shkrua nga Londra në vitin 1905. Historia është mjaft e shkurtër, vetëm dhjetë faqe dhe mund të lexohet shumë shpejt. Gjatë udhëtimeve të tij, Jack London ishte i aftë për gjeografinë. Në të gjitha veprat e tij mund të gjesh përshkrime gjeografike magjepsëse dhe të detajuara. Në veçanti, në këtë histori, personazhi kryesor bën një udhëtim të gjatë nga Bolshoi deri në bashkimin e lumit kanadez Coppermine në
Historia “Dashuria e Jetës” është vlerësuar pozitivisht nga shumë kritikë dhe personazhe të njohur. Pra, udhëheqësi i proletariatit botëror, Vladimir Lenin, e donte këtë vepër, duke e quajtur "një gjë shumë e fortë". Dihet që Nadezhda Krupskaya ia lexoi Leninit pikërisht këtë histori dy ditë para vdekjes së tij.
"Dashuria e jetës": një përmbledhje
Vlen të kujtojmë edhe një herë se vetë historia nuk është e gjatë, prandaj, mund të jetë më e këshillueshme ta lexoni drejtpërdrejt dhe të mos humbni më kohë duke lexuar përmbledhjen e saj. Sidoqoftë, ju sugjerojmë që të njiheni me ritregimin e veprës "Dashuria e jetës".
Tradhtia e një shoku dhe lufta kundër urisë
Personazhi kryesor mbetet vetëm dhe vazhdon rrugën e tij. Me çdo kilometër që udhëtonte, ai mendonte gjithnjë e më shumë për ushqimin. Rrugës takoi drerë, por nuk kishte gëzhoja për të vrarë të paktën njërin prej tyre. Një herë për pak sa nuk e kapi një thëllëzë, por ajo i shpëtoi nga duart në momentin e fundit. Dukej se nuk kishte mundësi të mbijetonte, por diçka e shtyu të shkonte më tej. Ishte vetëm ajo dashuri për jetën. Një mjegullim i shkurtër i arsyes u zëvendësua përsëri nga një dëshirë e zjarrtë për të mbijetuar dhe u gjetën forca të reja.
Heroi i tregimit ushqehet me gjithçka që i del përpara: manaferrat, llamba të bimëve... Së shpejti atij i mbetet vetëm një dëshirë - të hajë! Dhe më errësoi të gjitha mendimet e tjera në kokën time.
Dhe një ditë ai takoi një arush rrugës. Duke mbledhur forcat e fundit, u ngrit në këmbë, nxori një thikë dhe e pa ariun drejt e në sy. Për habinë time, kafsha nuk e preku njeriun.
Përballja me ujkun
Faqet më mahnitëse të tregimit fillojnë që nga momenti kur protagonisti takon një ujk - po aq i dobët dhe i rraskapitur sa ai. Përballja mes njeriut dhe ujkut zgjat mjaftueshëm. As njëri dhe as tjetri nuk kishin fuqi për të sulmuar armikun. Dhe ujku sapo u zvarrit, duke pritur që udhëtari të vdiste dhe do të ishte e mundur ta hante atë. Por personazhi kryesor nuk heq dorë, përveç kësaj, ai ishte i neveritur të mendonte se kjo kafshë e ndyrë, pothuajse tashmë e vdekur mund të hante trupin e tij.
Si rezultat, personazhi kryesor u shtir si i vdekur dhe priti që kafsha t'i afrohej. Kur ndodhi kjo, ai e shtypi ujkun me peshën e trupit. Nuk kishte fuqi ta mbyste ujkun dhe ia shtrëngoi dhëmbët në qafë. Episodi më i tmerrshëm dhe i paimagjinueshëm i historisë është ai kur një njeri vret me dhëmbë një ujk, duke i pirë gjakun për të mbijetuar.
Në fund, heroi shkon në det, ku vihet re nga marinarët në një anije gjuetie balenash. Dhe ata nuk ishin të sigurt se ishte një person. Lufta për jetën e kishte lodhur aq shumë dhe e kishte rraskapitur.
Personazhet kryesore të tregimit
Lufta për ekzistencë, mbijetesë - kjo është ajo që qëndron në themel të tregimit "Dashuri për jetën", heronjtë e së cilës luftojnë deri në fund për këtë jetë. Po, janë heronjtë. Në fund të fundit, ujku e luftoi këtë luftë në të njëjtën mënyrë si njeriu.
Në vepër shohim dy personazhe njerëzore: ky është personazhi kryesor (emri i të cilit nuk përmendet nga autori) dhe Bill është partneri i tij. Ky i fundit vendosi ta linte në vështirësi shokun e tij, por nuk i tha lamtumirën qeseve të tij me flori. Fati i mëtejshëm i Bill-it nuk është i njohur për ne. Por personazhi kryesor, përkundrazi, shumë shpejt e kupton se ari nuk do ta shpëtojë dhe do të ndahet lehtësisht me të.
Me sa duket, nuk është rastësi që Jack London e lë pa emër personazhin e tij kryesor, sepse nuk ka fare rëndësi në këtë kontekst. Ai ka mbetur vetëm me urinë dhe afër vdekjes, duke luftuar për jetën.
Ideja kryesore e punës
Në fakt, ideja kryesore e veprës qëndron në titullin e saj - është dashuria për jetën. Përmbajtja e tregimit na ndihmon ta kuptojmë më në detaje këtë çështje.
Më konkretisht, ideja kryesore e kësaj historie është lufta e njeriut me natyrën për të drejtën e ekzistencës së tij. Dhe ai, falë guximit dhe këmbënguljes (dhe, ndoshta, vetëm pse është burrë), arrin të dalë fitimtar nga kjo luftë. Kështu, është forca dhe epërsia e Njeriut mbi Natyrën që Jack London po përpiqet të tregojë këtu.
Dhe nëse gërmoni edhe më thellë, mund të supozoni me siguri se shkrimtari në veprën e tij të ardhshme po kërkon një përgjigje për pyetjen e vjetër: "Cili është kuptimi i jetës?" Ky problem filozofik kalon si një fije e kuqe në të gjithë punën e tij.
Protagonisti i tregimit, duke kapërcyer frikën dhe urinë, duke harruar plagën, hyri me besim në betejën për jetën e tij me një natyrë të ashpër dhe të pakompromis. Dhe ai fitoi. Kjo nuk mund të mos frymëzojë respekt për heroin e veprës dhe për personin në tërësi. Pavarësisht gjithçkaje, ai arriti të mbijetonte. Kështu, Jack London u përpoq t'i tregonte lexuesit të tij se një person është në gjendje të kapërcejë sprovat më të tmerrshme për të mbijetuar dhe se jeta ia vlen të luftohet kështu.
Një nga veprat më të njohura në letërsinë botërore të shekullit të njëzetë është historia e John Griffith London "Dashuria e jetës". Një përmbledhje e shkurtër, natyrisht, do t'ju lejojë të merrni një ide të përgjithshme për të. Sidoqoftë, për ta ndjerë, kuptuar më mirë këtë histori, është më mirë ta lexoni veprën në origjinal.
DASHURIA E JETËS
Duke çaluar, ata zbritën në lumë dhe një herë ai përpara u lëkund, duke u penguar në mes të gurit. Të dy ishin të lodhur dhe të rraskapitur, dhe fytyrat e tyre shprehnin dorëheqjen e durueshme - një gjurmë e vështirësive të gjata. Shpatullat e tyre rëndoheshin nga pako të rënda të lidhura me rripa. Secili prej tyre mbante një armë. Të dy ecën të përkulur, duke ulur kokën poshtë dhe duke mos ngritur sytë.
"Do të ishte mirë të kishim të paktën dy fishekë nga ato që janë në memorien tonë," tha njëri.
Edhe i dyti hyri në lumë pas të parit. Ata nuk i hoqën këpucët, megjithëse uji ishte i ftohtë si akulli - aq i ftohtë sa këmbët e madje edhe gishtat e këmbëve u mpiheshin nga të ftohtit. Vendi-ndodhje uji i lante gjunjët dhe të dy lëkunden duke humbur këmbën.
Udhëtari i dytë rrëshqiti në një gur të lëmuar dhe pothuajse u rrëzua, por qëndroi në këmbë, duke qarë me të madhe nga dhimbja. Ai duhet të ketë ndjerë marramendje.” Ai u lëkund dhe tundi dorën e tij të lirë sikur po gulçonte për ajër. Kur u qetësua, bëri një hap përpara, por u lëkund përsëri dhe pothuajse u rrëzua. Pastaj ndaloi dhe shikoi shokun e tij: ai ishte ende duke ecur përpara, as që shikonte prapa.
Për një minutë të plotë ai qëndroi i palëvizur, sikur po mendonte, pastaj bërtiti:
"Dëgjo, Bill, kam ndrydhur këmbën!"
Bill tashmë ishte ngjitur në anën tjetër dhe kishte ecur përpara. Ai që rrinte në mes të lumit nuk i hiqte sytë. Buzët e tij dridheshin aq fort sa mustaqet e kuqe të ashpra sipër tyre lëvizën. Lëpiu buzët e thara me majën e gjuhës.
- Fature! ai bertiti.
Ishte një lutje e dëshpëruar nga një burrë në ankth, por Billi nuk e ktheu kokën. Shoku i tij e shikoi për një kohë të gjatë teksa ai i ngathët, duke çaluar e penguar, ngjitej në shpatin e butë drejt vijës së horizontit të valëzuar të formuar nga kreshta e një kodre të ulët. Ai e ndoqi derisa Bill-i nuk ishte më në sy, mbi kreshtë. Pastaj u kthye dhe ngadalë shikoi rrethin e universit në të cilin mbeti vetëm pas largimit të Bill-it.
Mbi horizontin, dielli shkëlqente zbehtë, mezi i dukshëm përmes errësirës dhe mjegullës së dendur, që shtrihej në një vello të dendur, pa kufij dhe skica të dukshme. I mbështetur në njërën këmbë me gjithë peshën e tij, udhëtari nxori orën. Ishte tashmë katër. Dy javët e fundit ai ka humbur llogarinë; meqë ishte fundi i korrikut dhe fillimi i gushtit, ai e dinte se dielli duhet të ishte në veriperëndim. Ai shikoi nga jugu, duke kuptuar se diku përtej atyre kodrave të zymta shtrihej Liqeni i Ariut të Madh dhe se në të njëjtin drejtim rruga e tmerrshme e Rrethit Arktik kalonte nëpër fushën kanadeze. Përroi në mes të të cilit ai qëndronte ishte një degë e minierës së bakrit, dhe miniera e bakrit rrjedh gjithashtu në veri dhe derdhet në Gjirin e Kurorëzimit, në Oqeanin Arktik. Ai vetë nuk kishte qenë kurrë atje, por i kishte parë këto vende në një hartë të kompanisë Hudson's Bay.
Ai shikoi përsëri në atë rreth të universit, në të cilin ai ishte tani vetëm. Fotografia ishte e pakënaqur. Kodrat e ulëta mbyllnin horizontin në një vijë të valëzuar monotone. As pemë, as shkurre, as bar, asgjë veçse një shkretëtirë e pakufishme dhe e tmerrshme dhe në sytë e tij u shfaq një shprehje frike.
- Fature! ai pëshpëriti dhe përsëriti përsëri: “Bill!
U ul në mes të një përroi me baltë, sikur shkretëtira pa kufi e pushtoi me forcën e saj të pamposhtur, e shtypte me qetësinë e saj të tmerrshme. Ai u drodh si në ethe dhe arma e tij u spërkat në ujë. Kjo e bëri të vinte në vete. Ai e kapërceu frikën, mblodhi guximin dhe, duke zhytur dorën në ujë, kërkoi një armë, më pas e afroi baltën më pranë shpatullës së majtë, në mënyrë që pesha të ushtronte më pak presion në këmbën e tij të dëmtuar dhe ngadalë dhe me kujdes eci drejt. bregu, duke përpëlitur nga dhimbja.
Eci pa u ndalur. Duke shpërfillur dhimbjen, me një vendosmëri të dëshpëruar, ai u ngjit me nxitim në majën e kodrës, pas kreshtës së së cilës Bill u zhduk - dhe ai vetë dukej edhe më qesharak dhe i sikletshëm se Billi i çalë, mezi i ngathët. Por nga kurriz ai pa se nuk kishte njeri në luginën e cekët! Frika e sulmoi përsëri dhe, duke e kapërcyer përsëri, e zhvendosi baltën edhe më tej në shpatullën e majtë dhe, duke çaluar, filloi të zbriste.
Fundi i luginës ishte moçal, uji lau myshkun e trashë si sfungjer. Në çdo hap, ajo spërkati nën këmbët e saj dhe tabani me një gërvishtje dilte nga myshku i lagur. Duke u përpjekur të ndiqte gjurmët e Bill-it, udhëtari lëvizte nga liqeni në liqen, mbi gurët që dilnin në myshk si ishuj.
I mbetur vetëm, ai nuk humbi rrugën. Ai e dinte këtë edhe pak - dhe do të vinte në vendin ku bredha dhe bredha të thatë, të ulët e të rrëgjuar, rrethojnë liqenin e vogël Titchinnicili, që në gjuhën vendase do të thotë: "Vendi i shkopinjve të vegjël". Një përrua derdhet në liqen dhe uji në të nuk është me baltë. Kallamishtet rriten përgjatë brigjeve të përroit - e kujtoi mirë këtë - por atje nuk ka pemë dhe ai do të ngjitet përroit deri në pellgun ujëmbledhës. Nga pellgu ujëmbledhës fillon një përrua tjetër që rrjedh në perëndim; ai do të zbresë deri te lumi Dees dhe atje do të gjejë vendin e tij të fshehtë nën një kanoe të përmbysur, të mbushur me gurë. Memoria përmban fishekë, grepa dhe linja peshkimi për shufrat e peshkimit dhe një rrjetë të vogël - gjithçka që ju nevojitet për të marrë ushqimin tuaj. Dhe ka edhe miell - megjithëse pak, dhe një copë gjoks dhe fasule.
Bill do ta presë atje, dhe të dy do të zbresin nga lumi Dees në liqenin e Ariut të Madh, dhe më pas do të kalojnë liqenin dhe do të shkojnë në jug, në të gjithë jugun, dhe dimri do t'i arrijë ata, dhe pragje të shpejta në lumi do të ngrijë dhe ditët do të bëhen më të ftohta, - në jug, në një pikë tregtare në Gjirin e Hudsonit, ku rriten pemë të larta e të fuqishme dhe ku mund të hani sa të doni.
Kjo ishte ajo që udhëtari po mendonte me vështirësi duke ecur përpara. Por sado e vështirë të ecte, ishte edhe më e vështirë të bindte veten se Billi nuk e kishte braktisur, se Billi, natyrisht, po e priste në vendin e fshehjes. Ai duhej të mendonte kështu, përndryshe nuk do të kishte kuptim të luftohej - gjithçka që mbetej ishte të shtrihej në tokë dhe të vdiste. Dhe ndërsa disku i zbehtë i diellit fshihej ngadalë në veriperëndim, ai kishte kohë të llogariste - dhe më shumë se një herë - çdo hap të rrugës që do t'i duhej të bënin ai dhe Bill, duke lëvizur në jug nga dimri i ardhshëm. Ai shkoi pa pushim në mendjen e tij stokun e ushqimit në vendin e tij të fshehur dhe stokun në magazinë e kompanisë Hudson's Bay. Ai nuk kishte ngrënë asgjë për dy ditë, por nuk hëngri të ngopur edhe më gjatë. Herë pas here përkulej, mblidhte kokrrat e zbehta të kënetës, i fuste në gojë, i përtypte dhe i gëlltiste. Manaferrat ishin të holluar me ujë dhe shkriheshin shpejt në gojë, duke lënë vetëm farën e hidhur të fortë. Ai e dinte se nuk do të ngopeshin prej tyre, por megjithatë përtypej me durim, sepse shpresa nuk do të llogarisë me përvojën.
Në orën nëntë ai mavijoi gishtin e madh të këmbës në një gur, u lëkund dhe ra nga dobësia dhe lodhja. Për një kohë të gjatë u shtri në krah pa lëvizur; pastaj u lirua nga rripat, u ngrit me siklet dhe u ul. Nuk ishte ende errësirë, dhe në dritën e muzgut ai filloi të rrëmonte midis gurëve, duke mbledhur copëza myshku të thatë. Pasi mblodhi një krah të tërë, ai ndezi një zjarr - një zjarr të ndezur dhe të tymosur - dhe vendosi një tenxhere me ujë mbi të.
Ai shpaketoi baltën dhe para së gjithash numëroi sa ndeshje kishte. Ishin gjashtëdhjetë e shtatë prej tyre. Për të mos gabuar, ai numëroi tre herë. I ndau në tre pirgje dhe secilin e mbështjellë me pergamenë; ai vendosi një pako në një qese të zbrazët, një tjetër në rreshtimin e një kapeleje të konsumuar dhe një të tretën në gji. Pasi i bëri të gjitha këto, papritmas u frikësua; ai shpalosi të tre tufat dhe numëroi përsëri. Kishte ende gjashtëdhjetë e shtatë ndeshje.
Ai thau këpucët e lagura pranë zjarrit. Mokasinet ishin të gjitha të copëtuara, çorapet e qepura nga batanija ishin gërryer dhe këmbët e tij ishin gërryer në gjak. Kyçi i këmbës kishte dhimbje të forta dhe e ekzaminoi: ishte i fryrë, pothuajse aq i trashë sa gjuri. Ai hoqi një rrip të gjatë nga një prej batanijeve dhe fashoi fort kyçin e këmbës, grisi edhe disa shirita të tjerë dhe i mbështjellë rreth këmbëve, duke zëvendësuar çorapet dhe mokasinat me këtë, pastaj piu ujë të valë, filloi orën dhe u shtri duke u fshehur. veten me një batanije.
Fjeti si i vdekur. Nga mesnata ishte errësirë, por jo për shumë kohë. Dielli doli në verilindje - ose më mirë, filloi të merrte dritë në atë drejtim, sepse dielli fshihej pas reve gri.
Në orën gjashtë u zgjua, i shtrirë në shpinë. Ai ngriti sytë nga qielli gri dhe ndjeu uri. Duke u kthyer dhe mbështetur në bërryl, ai dëgjoi një gërhitje të fortë dhe pa një dre të madh, i cili e shikoi me kujdes dhe me kureshtje. Dreri qëndronte jo më shumë se pesëdhjetë hapa larg tij dhe ai menjëherë imagjinoi furnizimin dhe shijen e mishit të mishit të mishit të mishit të mishit të mishit të mishit të mishit të mishit në një tigan. Ai pa dashje rrëmbeu një armë të shkarkuar, mori shenjën dhe tërhoqi këmbëzën. Dreri gërhiti dhe ia mbathi, thundrat u përplasën në shkëmbinj.
Ai shau, hodhi armën dhe me një rënkim u përpoq të ngrihej në këmbë. Pa pemë, pa shkurre - asgjë tjetër përveç një deti gri me myshk, me vetëm gurë gri të rastësishëm, liqene gri dhe përrenj gri. Edhe qielli ishte gri. As një rreze dielli, as një paraqitje e shkurtër e diellit! Ai e ka humbur idenë se ku është veriu dhe ka harruar se nga cili drejtim ka ardhur mbrëmë. Por ai nuk humbi rrugën. Këtë ai e dinte. Së shpejti ai do të vijë në Tokën e shkopinjve të vegjël. Ai e dinte që ajo ishte diku në të majtë, jo shumë larg nga këtu - ndoshta mbi kodrën tjetër të butë.
Ai u kthye për të lidhur paketën e tij përgjatë rrugës; kontrolloi nëse tre tufat e tij të ndeshjeve ishin të paprekura, por nuk i numëroi ato. Megjithatë, ai ndaloi në mendime mbi një qese të sheshtë, të mbushur fort me lëkurë koke. Qesja ishte e vogël, mund të futej midis pëllëmbëve të duarve të tij, por peshonte pesëmbëdhjetë kilogramë - po aq sa çdo gjë tjetër - dhe kjo e shqetësonte. Më në fund, ai e la mënjanë qesen dhe filloi të mbështillte baltën; pastaj i hodhi një vështrim çantës, e rrëmbeu shpejt dhe e shikoi me sfidë, sikur shkretëtira donte t'ia merrte arin. Dhe kur u ngrit në këmbë dhe vrapoi, çanta ishte në një balonë pas tij.
U kthye majtas dhe vazhdoi, duke ndaluar herë pas here dhe duke mbledhur kokrra të kënetës. Këmba e tij u ngurtësua dhe i çalë u bë më keq, por dhimbja nuk do të thoshte asgjë në krahasim me dhimbjen në stomak. Uria e mundonte në mënyrë të padurueshme. Dhimbja e gërryente dhe e gërryente, dhe ai nuk e kuptonte më se në cilin drejtim duhej të shkonte për të arritur në vendin e shkopinjve të vegjël. Kokrrat nuk e kënaqnin dhimbjen e gërryerjes, vetëm thumbonin gjuhën dhe qiellzën.
Kur arriti në një zgavër të vogël, thëllëza të bardha u ngritën për ta takuar nga gurët dhe gungat, duke fëshfëritur krahët e tyre dhe duke bërtitur: cr, cr, cr ... I hodhi një gur, por humbi. Pastaj, duke e vënë baltën në tokë, filloi të zvarritet drejt tyre, duke u zvarritur si macja që zvarritet deri te harabela. Pantallonat e tij ishin grisur në gurë të mprehtë, një gjurmë e përgjakshme i shtrihej nga gjunjët, por ai nuk e ndjeu këtë dhimbje - uria e mbyti. U zvarrit nëpër myshk të lagur; rrobat e tij ishin të lagura, trupi i tij ishte i ftohtë, por ai nuk vuri re asgjë, uria e mundonte aq shumë. Dhe thëllëzat e bardha vazhduan të fluturonin rreth tij dhe më në fund kjo "cr, kr" filloi t'i dukej një tallje; i qortoi thëllëzat dhe filloi të imitonte britmën e tyre me zë të lartë.
Një herë ai gati u përplas me një thëllëzë, e cila duhet të ketë qenë në gjumë. Ai nuk e pa atë derisa ajo fluturoi drejt e në fytyrën e tij nga vendi i saj i fshehur mes shkëmbinjve. Sado shpejt që thëllëza fluturonte, ai arriti ta kapte me të njëjtën lëvizje të shpejtë - dhe kishte tre pendë bishti në dorë. Duke parë thëllëzën duke u larguar, ai ndjeu një urrejtje të tillë për të, sikur ajo t'i kishte bërë një dëm të tmerrshëm. Pastaj u kthye në paketën e tij dhe e vuri në shpinë.
Nga mesi i ditës ai arriti në moçal, ku kishte më shumë gjahu. Si ta ngacmonte, kaloi një tufë drerësh, njëzet krerë, aq afër sa mund të qëlloheshin me armë. E pushtoi një dëshirë e egër për të vrapuar pas tyre, ishte i sigurt se do ta arrinte tufën. Drejt tij hasi një dhelpër kafe e zezë me një thëllëzë në dhëmbë. Ai bërtiti. E qara ishte e tmerrshme, por dhelpra, duke u hedhur mbrapsht e frikësuar, prapë nuk e lëshoi prenë.
Në mbrëmje ai ecte përgjatë bregut të një përroi të përbaltur me gëlqere, të tejmbushur me kallamishte të rrallë. Duke kapur fort një kërcell kallami në rrënjë, ai nxori diçka si një qepë, jo më e madhe se një gozhdë letër-muri. Llamba doli të jetë e butë dhe e shtypur në mënyrë të shijshme në dhëmbë. Por fijet ishin të forta, të holla si manaferrat dhe nuk ngopeshin. Ai e hodhi ngarkesën dhe u zvarrit me të katër këmbët në kallamishte, duke kërcitur e duke u gërvishtur si një ripërtypës.
Ai ishte shumë i lodhur dhe shpesh tundohej të shtrihej në tokë dhe të flinte; por dëshira për të arritur në tokën e shkopinjve të vegjël dhe akoma më shumë uria, nuk i dhanë prehje. Kërkoi bretkosa në liqene, gërmoi tokën me duar me shpresën se do të gjente krimba, megjithëse e dinte se deri tani në Veri nuk kishte as krimba as bretkosa.
Ai vështroi në çdo pellg dhe më në fund, në muzg, pa në një pellg të tillë një peshk të vetëm me përmasat e një pellgu. Ai futi dorën e djathtë në ujë deri në shpatull, por peshku i shpëtoi. Pastaj filloi ta kapte me të dyja duart dhe e ngriti të gjithë baltën nga fundi. Nga eksitimi, ai u pengua, ra në ujë dhe u lagur deri në bel. Ai e turbulloi ujin aq shumë sa peshku nuk shihej dhe duhej të priste derisa balta të vendosej në fund.
Ai u nis përsëri për të peshkuar dhe peshkoi derisa uji u bë përsëri baltë. Ai nuk mund të priste më. Duke zgjidhur kovën e kallajit, ai filloi të shpëtonte ujin. Fillimisht ai doli i tërbuar, u zhyt në të gjithë dhe spërkati ujë aq afër pellgut sa që rrodhi përsëri. Pastaj filloi të vizatonte më me kujdes, duke u përpjekur të ishte i qetë, megjithëse zemra i rrihte fort dhe duart i dridheshin. Gjysmë ore më vonë, pothuajse nuk kishte mbetur ujë në pellg. Asgjë nuk mund të hiqej nga fundi. Por peshku është zhdukur. Ai pa një të çarë të padukshme midis gurëve, përmes së cilës një peshk rrëshqiti në një pellg aty pranë, aq i madh sa nuk mund të gërmohej brenda një dite. Po ta kishte vënë re më herët këtë boshllëk, do ta kishte bllokuar me gur që në fillim dhe peshku do t'i kishte shkuar.
I dëshpëruar u fundos në tokën e lagur dhe qau. Në fillim ai qau qetësisht, pastaj filloi të qajë me të madhe, duke zgjuar shkretëtirën e pamëshirshme që e rrethonte; dhe qau për një kohë të gjatë pa lot, duke u dridhur me të qara.
Ai ndezi një zjarr dhe u ngroh duke pirë shumë ujë të vluar, pastaj organizoi që ta kalonte natën në një parvaz shkëmbor, ashtu siç kishte bërë një natë më parë. Para se të shkonte në shtrat, ai kontrolloi shkrepset për lagështi dhe përmbysi orën. Batanijet ishin të lagura dhe të ftohta në prekje. E gjithë këmba digjej nga dhimbja, si në zjarr. Por ai ndjente vetëm urinë dhe natën ëndërronte gosti, darka dhe tavolina të mbushura me ushqim.
Ai u zgjua i ftohtë dhe i sëmurë. Nuk kishte diell. Ngjyrat gri të tokës dhe qiellit u bënë më të errëta dhe më të thella. Frynte një erë e fortë dhe reshjet e para të borës i zbardhën kodrat. Ajri dukej se u trasua dhe u zbardh ndërsa ndezi një zjarr dhe ujë të vluar. Ajo rrëzoi borën e lagësht në thekon të mëdhenj të lagësht. Në fillim ata shkriheshin sapo preknin tokën, por bora binte gjithnjë e më e trashë, duke mbuluar tokën dhe më në fund i gjithë myshku që kishte mbledhur u lagë dhe zjarri u shua.
Ky ishte sinjali që ai ta vendoste përsëri paketën në shpinë dhe të ecë përpara, askush nuk e di se ku. Ai nuk mendonte më për tokën e shkopinjve të vegjël, as për Bill-in, as për depozitën pranë lumit Dees. Ata kishin vetëm një dëshirë: të hanin! Ai u çmend nga uria. Nuk i interesonte se ku shkonte, përderisa ecte në tokë të sheshtë. Nën borën e lagësht, ai kërkuan kokrra të holla me ujë, nxori kërcellin e kallamishteve me rrënjë. Por ishte e gjitha e pakuptimtë dhe jo e ngopur. Pastaj hasi në një lloj bari me shije të thartë dhe hëngri sa mundi të gjente, por kjo ishte shumë pak, sepse bari u përhap në tokë dhe nuk gjendej lehtë nën dëborë.
Atë natë ai nuk kishte as zjarr, as ujë të nxehtë dhe u zvarrit nën mbulesa dhe ra në një gjumë të shqetësuar nga uria. Bora u shndërrua në shi të ftohtë. Ai zgjohej herë pas here, duke ndjerë shiun që i lagte fytyrën. Erdhi dita - një ditë gri pa diell. Shiu ndaloi. Tani uria e udhëtarit është shuar. Kishte një dhimbje të shurdhër, të dhimbshme në stomak, por nuk e mundonte vërtet. Mendja e tij u pastrua dhe ai mendoi përsëri për vendin e shkopinjve të vegjël dhe vendin e tij të fshehtë buzë lumit Dez.
Ai grisi pjesën tjetër të njërës prej batanijeve në shirita dhe i mbështjellë këmbët e tij të gjakosura rreth tij, më pas fashoi këmbën e tij të keqe dhe u përgatit për marshimin e ditës. Kur bëhej fjalë për baletin, ai shikoi për një kohë të gjatë qesen e lëkurës së kokës, por në fund e kapi edhe atë.
Shiu kishte shkrirë borën, duke lënë të bardhë vetëm majat e kodrave. Dielli doli dhe udhëtari arriti të përcaktojë pikat kryesore, megjithëse tani e dinte se kishte humbur rrugën. Ai duhet të ketë devijuar shumë majtas në bredhjet e tij në këto ditë të fundit. Tani ai u kthye djathtas për të hyrë në rrugën e duhur.
Dhembjet e urisë tashmë ishin shuar, por ai e ndjeu veten të dobësuar. Ai shpesh duhej të ndalonte dhe të pushonte, duke mbledhur manaferrat e kënetës dhe llamba kallami. Gjuha e tij ishte fryrë, tharë, si e ashpër dhe kishte një shije të hidhur në gojë. Dhe mbi të gjitha e shqetësonte zemra. Pas disa minutash udhëtim, ajo filloi të trokasë pa mëshirë dhe më pas dukej se kërceu dhe dridhej me dhimbje, duke e çuar në mbytje dhe marramendje, pothuajse në të fikët.
Rreth mesditës ai pa dy minakë në një pellg të madh. Shpëtimi i ujit ishte i paimagjinueshëm, por tani ai ishte më i qetë dhe arriti t'i kapte me një kovë prej kallaji. Ato ishin sa një gisht i vogël, jo më shumë, por ai nuk ishte veçanërisht i uritur. Dhimbjet në stomak po dobësoheshin, duke u bërë gjithnjë e më pak akute, sikur stomaku po dremiste. Ai e hëngri peshkun të papërpunuar, duke i përtypur me kujdes dhe ky ishte një veprim thjesht racional. Ai nuk donte të hante, por e dinte se ishte e nevojshme të qëndronte gjallë.
Në mbrëmje ai kapi edhe tre mina të tjera, hëngri dy dhe e la të tretën për mëngjes. Dielli i kishte tharë njollat e herëpashershme të myshkut dhe ai ngrohej duke zier ujë për vete. Në këtë ditë ai eci jo më shumë se dhjetë milje, dhe të nesërmen, duke lëvizur vetëm kur zemra i lejonte, jo më shumë se pesë. Por dhimbjet në bark nuk e shqetësonin më; stomaku dukej se e zuri gjumi. Zona tani ishte e panjohur për të, dreri ndeshej gjithnjë e më shpesh dhe ujqërit gjithashtu. Shumë shpesh ulërima e tyre arrinte tek ai nga largësia e shkretëtirës dhe një herë ai pa tre ujqër, të cilët, vjedhurazi, kalonin rrugën.
Një natë tjetër dhe të nesërmen në mëngjes, pasi më në fund erdhi në vete, zgjidhi rripin që shtrëngonte qesen e lëkurës. Rërë e trashë ari dhe copëza ranë prej saj në një përrua të verdhë. Ai e ndau arin në gjysmë, njërën e fshehu në një parvaz shkëmbi të dukshëm nga larg, e mbështolli me një copë batanije dhe gjysmën tjetër e derdhi në çantë. Ai përdori gjithashtu batanijen e tij të fundit për të mbështjellë këmbët. Por ai ende nuk e hodhi armën, sepse kishte gëzhoja në një arkë pranë lumit Dees.
Dita ishte me mjegull. Në këtë ditë, uria u zgjua përsëri në të. Udhëtari u dobësua shumë dhe koka e tij rrotullohej, saqë nganjëherë nuk shihte asgjë. Tani ai vazhdimisht pengohej dhe binte, dhe një ditë ra mu në folenë e thëllëzës. Ishin katër zogj të sapolindur, jo më shumë se një ditë; secila do të mjaftonte vetëm për një gllënjkë; dhe i hëngri me lakmi, duke i futur të gjalla në gojën e tij; ato kërcyen dhëmbët e tij si lëvozhga veze. Nëna e thëllëzës fluturoi rreth tij me një britmë të madhe. Ai donte ta godiste me kondakun e armës, por ajo iu shmang. Më pas ai filloi të gjuante me gurë dhe ia theu krahun. Thëllëza iu largua me vrap, duke u tundur dhe duke tërhequr zvarrë një krah të thyer, por ai nuk mbeti pas.
Pulat vetëm ia ngacmonin urinë. Duke u kërcyer ngathët dhe duke rënë në këmbën e tij të lënduar, ai ose hodhi gurë te thëllëza dhe bërtiste me zë të ngjirur, pastaj ecte i heshtur, i vrenjtur dhe me durim duke u ngritur pas çdo rënieje dhe fërkonte sytë me dorë për të larguar marramendjen që i kërcënonte. të zbehta.
Ndjekja e një thëllëze e çoi në një ultësirë moçalore dhe aty vuri re gjurmët e njeriut në myshkun e lagësht. Gjurmët nuk ishin të tijat, ai e pa. Duhet të jenë gjurmët e Bill-it. Por ai nuk mundi të ndalonte, sepse thëllëza e bardhë iku gjithnjë e më larg. Fillimisht ai do ta kapë atë dhe më pas do të kthehet dhe do të ekzaminojë gjurmët.
E ngiste thëllëzën, por vetë ishte i rraskapitur. Ajo shtrihej në anën e saj, duke marrë frymë rëndë, dhe ai, gjithashtu duke marrë frymë rëndë, u shtri dhjetë hapa larg saj, pa mundur të zvarritet më afër. Dhe kur ai pushoi, edhe ajo mblodhi forcat dhe u largua nga dora e tij e shtrirë me lakmi. Ndjekja filloi përsëri. Por më pas u errësua dhe zogu u zhduk. I penguar nga lodhja, ai u rrëzua me një top në shpinë dhe i lëndoi faqen. Ai nuk lëvizi për një kohë të gjatë, pastaj u kthye në anën e tij, filloi orën dhe u shtri ashtu deri në mëngjes.
Përsëri mjegull. Ai përdori gjysmën e batanijes për mbështjellje. Ai nuk mundi të gjente asnjë gjurmë të Bill-it, por kjo nuk kishte rëndësi tani. Uria e shtyu me kokëfortësi përpara. Por, çka nëse… Bill humbi gjithashtu? Në mesditë ai ishte plotësisht i rraskapitur. Ai e ndau sërish arin, këtë herë thjesht duke derdhur gjysmën e tij në tokë. Në mbrëmje, ai e hodhi gjysmën tjetër, duke i lënë vetes vetëm një copë batanije, një kovë teneqeje dhe një armë.
Filloi të vuante mendime obsesive. Për disa arsye, ai ishte i sigurt se i kishte mbetur një fishek - arma ishte e mbushur, ai thjesht nuk e vuri re. Dhe në të njëjtën kohë, ai e dinte se nuk kishte asnjë fishek në karikator. Ky mendim e përndiqte. Ai luftoi me të për orë të tëra, pastaj shikoi rreth karikatorit dhe u sigurua që nuk kishte asnjë fishek në të. Zhgënjimi ishte aq i fortë, sikur ai me të vërtetë priste të gjente një fishek atje.
Kaloi rreth gjysmë ore, pastaj mendimi obsesiv iu kthye përsëri. Ai luftoi me të dhe nuk mundi ta kapërcejë atë dhe për të ndihmuar veten në çfarëdo mënyre, ai kontrolloi përsëri armën. Nganjëherë mendja e tij ishte e hutuar dhe ai vazhdonte të endej pa vetëdije, si një automat; mendimet e çuditshme dhe nocionet absurde ia zgjuan trurin si krimba. Por shpejt e rifitoi vetëdijen - dhembjet e urisë e kthenin vazhdimisht në realitet. Një ditë e solli në vete një spektakël, nga i cili për pak sa nuk i ra të fikët. Ai tundej dhe tundej si i dehur, duke u përpjekur të qëndronte në këmbë. Para tij ishte një kalë. Kali! Nuk u besonte syve. Ata ishin të mbuluar nga një mjegull e dendur e shpuar nga pika të ndritshme drite. Fërkoi sytë me tërbim dhe kur shikimi i tij u qartësua, ai pa para tij jo një kalë, por një ari të madh kafe. Bisha e shikoi me kuriozitet armiqësor.
Ai tashmë kishte ngritur armën, por shpejt erdhi në vete. Duke ulur armën e tij, ai nxori një thikë gjuetie nga këllëfi i saj me rruaza. Para tij ishte mishi dhe jeta. Ai kaloi gishtin e madh përgjatë tehut të thikës. Tehu ishte i mprehtë, dhe maja ishte gjithashtu e mprehtë. Tani ai do të nxitojë te ariu dhe do ta vrasë. Por zemra rrihte, sikur paralajmëronte: trokisni, trokisni, trokisni - pastaj u hodh egër përpjetë dhe u drodh në mënyrë të pjesshme; balli i shtrydhur, si me rrathë hekuri dhe i errësuar në sy.
Guximin e dëshpëruar e lau një valë frike. Ai është kaq i dobët - çfarë do të ndodhë nëse ariu e sulmon? Ai e tërhoqi veten deri në lartësinë e tij sa më imponuese, nxori thikën dhe e pa ariun drejt e në sy. Bisha shkoi përpara, u rrit dhe gërrmoi. Nëse një burrë fillon të vrapojë, ariu do ta ndiqte. Por njeriu nuk lëvizi nga vendi i tij, i guximshëm nga frika; edhe ai gërhitej, egërsisht si një kafshë e egër, duke shprehur frikën që lidhet pazgjidhshmërisht me jetën dhe është e ndërthurur ngushtë me rrënjët e saj më të thella.
Ariu u largua mënjanë, duke ulëritur kërcënues, nga frika e kësaj krijese misterioze, e cila qëndronte drejt dhe nuk kishte frikë prej tij. Por burri nuk lëvizi. Ai qëndroi i rrënjosur deri në vend derisa rreziku kaloi dhe më pas, duke u dridhur, ra mbi myshkun e lagur.
Duke mbledhur forcat, ai vazhdoi, i munduar nga një frikë e re. Nuk ishte më frika nga uria: tani ai kishte frikë të vdiste një vdekje të dhunshme para se dëshira e fundit për të ruajtur jetën të shuhej tek ai nga uria. Rreth e qark kishte ujqër. Nga të gjitha anët në këtë shkretëtirë vinte ulërima e tyre dhe vetë ajri përreth tij frynte një kërcënim kaq të pamëshirshëm, saqë padashur ngriti duart, duke e larguar këtë kërcënim, si flamuri i një tende të tundur nga era.
Ujqërit nga dy e nga tre herë pas here kalonin rrugën e tij. Por ata nuk u afruan. Nuk kishte shumë prej tyre; përveç kësaj, ata ishin mësuar të gjuanin drerët, të cilët nuk i rezistonin, dhe kjo kafshë e çuditshme ecte me dy këmbë dhe duhet të ketë gërvishtur dhe kafshuar.
Në mbrëmje, ai hasi në kockat, të shpërndara aty ku ujqërit kapën prenë e tyre. Një orë më parë ishte një dre i gjallë, vrapoi me vrull dhe ankoi. Burri shikoi kockat, të gërvishtura pastër, me shkëlqim dhe rozë, sepse jeta nuk kishte vdekur ende në qelitë e tyre. Ndoshta deri në fund të ditës nuk do të kishte mbetur më prej tij? Në fund të fundit, e tillë është jeta, e kotë dhe kalimtare. Vetëm jeta të bën të vuash. Nuk është e dëmshme të vdesësh. Të vdesësh është të flesh. Vdekja do të thotë fund, paqe. Pse atëherë ai nuk dëshiron të vdesë?
Por ai nuk foli gjatë. Së shpejti ai u ul në krahët e tij, duke mbajtur kockën në dhëmbë dhe duke thithur prej saj pjesët e fundit të jetës që ende e lyenin rozë. Shija e ëmbël e mishit, mezi e dëgjueshme, e pakapshme, si kujtim, e çoi në çmenduri. Ai shtrëngoi dhëmbët më fort dhe filloi të përtypte. Herë i thyhej kocka, herë dhëmbët. Pastaj filloi t'i shtypte kockat me një gur, duke i grirë në qull dhe duke i gëlltitur me lakmi. Në nxitimin e tij, ai goditi gishtat, e megjithatë, me gjithë nxitimin e tij, gjeti kohë të pyeste pse nuk ndjente dhimbje nga goditjet.
Erdhën ditë të tmerrshme me shi dhe borë. Nuk i kujtohej më kur u ndal për natën dhe kur u nis përsëri. Eci, pa e kuptuar kohën, natën dhe ditën, pushoi aty ku ra dhe zvarritej përpara kur jeta që po shuhej në të ndizej e shkëlqente më shumë. Ai nuk luftoi më ashtu siç luftojnë njerëzit. Ishte vetë jeta në të që nuk donte të humbiste dhe e çoi përpara. Nuk vuajti më. Nervat e tij ishin të mpirë, vizione të çuditshme të grumbulluara në trurin e tij, ëndrra rozë.
Ai vazhdimisht thithte dhe përtypte kockat e grimcuara, të cilat i merrte deri në thërrimet e fundit dhe i merrte me vete. Ai nuk u ngjit më kodrave, nuk i kaloi pellgjet ujëmbledhëse, por endej përgjatë bregut të pjerrët të një lumi të madh që rridhte nëpër një luginë të gjerë. Para syve të tij ishin vetëm vegime. Shpirti dhe trupi i tij ecnin krah për krah e megjithatë të ndarë - filli që i lidhte u bë aq i hollë.
Ai rifitoi vetëdijen një mëngjes ndërsa ishte shtrirë në një gur të sheshtë. Dielli shkëlqente dhe ngrohej. Nga larg dëgjonte rënkimin e drerëve. I kujtohej turbull shiu, era dhe bora, por sa kohë e kishte ndjekur stuhia - dy ditë ose dy javë - ai nuk e dinte.
Për një kohë të gjatë ai shtrihej i palëvizur dhe dielli bujar derdhi rrezet e tij mbi të, duke e ngopur trupin e tij të mjerë me ngrohtësi. Ditën e mirë, mendoi ai. Ndoshta ai do të jetë në gjendje të përcaktojë drejtimin e diellit. Me një përpjekje të dhimbshme, ai u rrotullua në anën e tij. Aty poshtë rridhte një lumë i gjerë e i ngadaltë. Ajo ishte e huaj për të dhe kjo e befasoi. Ai ndoqi ngadalë rrjedhën e saj, e shikoi atë duke gjarpëruar nëpër kodra të zhveshura, të zymta, madje edhe më të zymta dhe më të ulëta se ato që kishte parë deri tani. Ngadalë, në mënyrë indiferente, pa asnjë interes, ai ndoqi rrjedhën e një lumi të panjohur pothuajse deri në horizont dhe pa se ai derdhej në një det të ndritshëm e të ndritshëm. E megjithatë nuk e emocionoi atë. "Shumë e çuditshme," mendoi ai, "ky është ose një mirazh ose një vegim, fryt i një imagjinate të pavarur". Ai u bind edhe më shumë për këtë kur pa një anije të ankoruar në mes të një deti vezullues. Mbylli sytë për një sekondë dhe i hapi përsëri. Është e çuditshme që vizioni nuk zhduket! E megjithatë, nuk ka asgjë të çuditshme. Ai e dinte se në zemër të kësaj toke djerrë nuk kishte det, nuk kishte anije, ashtu siç nuk kishte gëzhoja në armën e tij të shkarkuar.
Ai dëgjoi një lloj nuhatjeje pas tij - diçka si një psherëtimë, diçka si një kollë. Shumë ngadalë, duke kapërcyer dobësinë dhe hutimin e skajshëm, ai u kthye nga ana tjetër. Aty pranë, ai nuk pa asgjë dhe filloi të priste me durim. Dëgjoi përsëri nuhatje dhe kollitje dhe midis dy gurëve të mprehtë, jo më shumë se njëzet hapa larg tij, pa kokën gri të një ujku. Veshët nuk u ngjitën, siç kishte parë te ujqërit e tjerë, sytë iu turbulluan dhe u gjakosën, koka iu ul i pafuqishëm. Ujku duhet të ketë qenë i sëmurë: teshtinte dhe kollitej gjatë gjithë kohës.
"Të paktën nuk duket kështu," mendoi ai dhe u kthye përsëri në anën tjetër për të parë botën reale, tani jo të mbuluar nga një mjegull vizionesh. Por deti ende shkëlqente në distancë dhe anija ishte i dukshëm qartë. Ndoshta kjo është e gjitha Ai mbylli sytë dhe filloi të mendojë - dhe më në fund e kuptoi se çfarë ishte. Ai eci në verilindje, duke u larguar nga lumi Dees dhe hyri në luginën e Coppermine. Ky lumë i gjerë e i ngadaltë ishte Coppermine. Ky det i shndritshëm është Oqeani Arktik Kjo anije është një anije gjuetie balene që ka lundruar në lindje të grykës së lumit Mackenzie dhe është ankoruar në Gjirin e Kurorëzimit.” Atij iu kujtua një hartë e kompanisë Hudson's Bay që kishte parë një herë dhe gjithçka. u bë e qartë dhe e kuptueshme.
Ai u ul dhe filloi të mendojë për çështjet më të ngutshme. Mbështjelljet nga batanija ishin konsumuar plotësisht dhe këmbët e tij ishin grisur në mish të gjallë. Batanija e fundit ishte konsumuar. Ai ka humbur armën dhe thikën. Edhe kapela ishte zhdukur, por shkrepset në qesen në gji, të mbështjella me pergamenë, mbetën të paprekura dhe jo të lagura. Ai shikoi orën e tij. Ata ende po ecnin dhe tregonin orën njëmbëdhjetë. Ai duhet të ketë kujtuar t'i mbyllte ato.
Ai ishte i qetë dhe plotësisht i vetëdijshëm. Pavarësisht dobësisë së tmerrshme, ai nuk ndjeu asnjë dhimbje. Ai nuk donte të hante. Mendimi i ushqimit ishte madje i pakëndshëm për të, dhe gjithçka që ai bënte bëhej prej tij me urdhër të arsyes. I grisi pantallonat deri në gjunjë dhe i lidhi rreth këmbëve. Për disa arsye ai nuk e la kovën: do t'i duhej të pinte ujë të valë përpara se të fillonte udhëtimin për në anije - shumë e vështirë, siç e parashikoi.
Të gjitha lëvizjet e tij ishin të ngadalta. Dridhej si i paralizuar. Ai donte të merrte pak myshk të thatë, por nuk mundi të ngrihej në këmbë. Disa herë ai u përpoq të ngrihej dhe në fund u zvarrit me të katër këmbët. Një herë ai u zvarrit shumë pranë një ujku të sëmurë. Bisha u largua pa dëshirë dhe lëpiu surrat, duke lëvizur me forcë gjuhën. Burri vuri re se gjuha nuk ishte e shëndetshme, e kuqe, por e verdhë-kafe, e mbuluar me mukozë gjysmë të tharë.
Pasi piu ujë të vluar, ndjeu se mund të ngrihej në këmbë dhe madje të ecte, ndonëse forcat pothuajse po i mbaronin. Ai duhej të pushonte pothuajse çdo minutë. Ai eci me hapa të dobët e të paqëndrueshëm dhe ujku eci pas tij me të njëjtat hapa të dobët e të paqëndrueshëm.
Dhe atë natë, kur deti vezullues u fsheh në errësirë, njeriu kuptoi se i ishte afruar jo më shumë se katër milje.
Natën, ai dëgjonte gjatë gjithë kohës kollën e një ujku të sëmurë, dhe ndonjëherë klithmat e drerëve. Kishte jetë përreth, por jetë plot forcë dhe shëndet, dhe ai e kuptoi që një ujk i sëmurë po shkonte në gjurmët e një të sëmuri me shpresën se ky person do të vdiste i pari. Në mëngjes, duke hapur sytë, pa se ujku po e shikonte me trishtim dhe me lakmi. Bisha, dukej si një qen i lodhur dhe i dëshpëruar, qëndronte me kokën e ulur dhe bishtin midis këmbëve. Ai dridhej nga era e ftohtë dhe nxori dhëmbët i zymtë ndërsa burri i foli me një zë që ra në një pëshpëritje të ngjirur.
Dielli i ndritshëm u ngrit, dhe gjatë gjithë mëngjesit, udhëtari, duke u penguar dhe duke rënë, eci drejt anijes në detin që shkëlqente. Moti ishte i shkëlqyer. Kjo filloi verën e shkurtër indiane të gjerësive gjeografike veriore. Mund të zgjasë një javë, mund të përfundojë nesër ose pasnesër.
Pasdite ai doli në gjurmë. Ka qenë gjurma e një personi tjetër që nuk ka ecur, por është tërhequr zvarrë me të katër këmbët. Ai mendoi se mund të ishte gjurma e Bill-it, por mendoi në mënyrë të ngathët dhe indiferente. Nuk i interesonte. Në fakt, ai pushoi së ndjeri dhe shqetësimi për asgjë. Nuk ndjente më dhimbje. Stomaku dhe nervat dukej se dremitën. Megjithatë, jeta që ende shkëlqen në të e çoi përpara. Ai ishte shumë i lodhur, por jeta në të nuk donte të humbiste; dhe për shkak se ajo nuk donte të vdiste, burri ende hëngri manaferrat e kënetës dhe minakë, pinte ujë të valë dhe shikonte ujkun e sëmurë, duke mos i hequr sytë.
Ai ndoqi një burrë tjetër, atë që ecte me të katër këmbët, dhe shpejt pa fundin e rrugës së tij: kockat e gërvishtura mbi myshkun e lagur, që ruanin gjurmët e putrave të ujkut. Ai pa një qese lëkure, të mbushur si ajo që kishte, të copëtuar nga dhëmbët e mprehtë. Ai ngriti çantën, megjithëse gishtat e tij të dobësuar nuk mund të mbanin një peshë të tillë. Bill nuk e la atë gjatë gjithë rrugës. Haha! Ai ende qesh me Bill-in. Ai do të mbetet i gjallë dhe do ta çojë çantën në anije, e cila qëndron në mes të detit që shkëlqen. Ai qeshi me një të qeshur të ngjirur, të tmerrshme, si kërcitja e një korbi, dhe ujku i sëmurë i bëri jehonë, duke ulëritur i dëshpëruar. Burri heshti menjëherë. Si do të qeshë ai me Billin nëse është Bill, nëse ato kockat rozë dhe të bardhë dhe të pastra janë gjithçka që ka mbetur nga Billi?
Ai u largua. Po, Bill e ka braktisur, por ai nuk do të marrë arin ose nuk do t'i thithë kockat e Billit. Dhe Bill-i do ta bënte nëse Bill do të ishte në vendin e tij, ai mendoi ndërsa po ecnin përpara.
Ai hasi në një liqen të vogël. Dhe, duke u përkulur mbi të në kërkim të minave, ai u tërhoq si i thumbuar. Ai pa fytyrën e tij të reflektuar në ujë. Ky reflektim ishte aq i tmerrshëm sa zgjoi edhe shpirtin e tij të ndyrë. Në liqen po notonin tre minakë, por ai ishte i madh dhe ai nuk mund ta linte me kusht deri në fund; ai u përpoq të kapte peshkun me një kovë, por në fund hoqi dorë nga mendimi. Kishte frikë se nga lodhja do të binte në ujë dhe do të mbytej. Për të njëjtën arsye, ai nuk guxoi të lundronte në lumë mbi një trung, megjithëse kishte shumë trungje në brigjet e rërës.
Në këtë ditë ai e shkurtoi distancën ndërmjet vetes dhe anijes me tre milje dhe të nesërmen me dy milje; tani ai zvarritej me të katër këmbët si Billi. Në fund të ditës së pestë, anija ishte ende shtatë milje larg, dhe tani ai nuk mund të ecte as një milje në ditë. Vera indiane vazhdonte ende, dhe ai ose zvarritej me të katër këmbët, pastaj ra pa ndjenja dhe ujku i sëmurë ende tërhiqej në gjurmët e tij, duke kollitur dhe teshtitur. Gjunjët e burrit u shqyen në mish të gjallë, dhe po ashtu edhe këmbët e tij, dhe megjithëse ai grisi dy shirita nga këmisha për t'i mbështjellë rreth e rrotull, një gjurmë e kuqe u zvarrit pas tij mbi myshk dhe shkëmbinj. Duke parë disi prapa, ai pa që ujku po lëpinte me lakmi këtë gjurmë të përgjakshme dhe imagjinoi qartë se cili do të ishte fundi i tij nëse ai vetë nuk do ta vriste ujkun. Dhe më pas filloi beteja më mizore që ka ndodhur ndonjëherë në jetë: një i sëmurë në të katër këmbët dhe një ujk i sëmurë i dolën pas - të dy, gjysmë të vdekur, vrapuan nëpër shkretëtirë, duke qëndruar në pritë për njëri-tjetrin.
Po të kishte qenë një ujk i shëndoshë, njeriu nuk do të kishte rezistuar aq shumë, por ishte e pakëndshme për të të mendonte se do të binte në barkun e kësaj krijese të poshtër, për pak ra. Ai u bë i neveritshëm. Ai filloi të bëhej sërish deliran, mendja e tij u turbullua nga halucinacionet dhe intervalet e dritës u bënë më të shkurtra dhe më të rralla.
Një ditë ai erdhi në vete kur dëgjoi dikë që po merrte frymë pak mbi veshin e tij. Ujku u hodh prapa, u pengua dhe ra nga dobësia. Ishte qesharake, por burri nuk buzëqeshi. Ai as nuk u tremb. Frika nuk kishte më fuqi mbi të. Por mendimet e tij u pastruan për një moment dhe ai u shtri aty duke menduar. Anija ishte tani katër milje larg, jo më shumë. Ai e pa atë mjaft qartë, duke fërkuar sytë e tij të zymtë, dhe pa një varkë me një vela të bardhë, duke prerë detin me gaz. Por ai nuk mund t'i marrë ato katër milje. Ai e dinte këtë dhe e mori lehtë. Ai e dinte se nuk do të zvarritej gjysmë milje. E megjithatë ai donte të jetonte. Do të ishte marrëzi të vdisje pas gjithë asaj që ai kishte duruar. Fati kërkoi shumë prej tij. Edhe kur vdiq, nuk iu nënshtrua vdekjes. Ndoshta ishte një çmenduri e pastër, por edhe në kthetrat e vdekjes e sfidoi dhe e luftoi.
Mbylli sytë dhe mblodhi pafundësisht të gjitha forcat e tij. Ai qëndroi, duke u përpjekur të mos i nënshtrohej ndjenjës së vjelljes që i përmbyti gjithë qenien si një valë. Kjo ndjenjë u ngrit si një valë dhe ndërgjegjja e turbullt. Nganjëherë dukej se po mbytej, po zhytej në harresë dhe po përpiqej të dilte me not, por në një mënyrë të pashpjegueshme, mbetjet e vullnetit të tij e ndihmuan të dilte në sipërfaqe.
Ai u shtri pa lëvizur në shpinë dhe dëgjoi frymën e ngjirur të ujkut që vinte drejt tij. Ndihej gjithnjë e më afër, koha zvarritej pa fund, por njeriu nuk lëvizi as edhe një herë. Këtu fryma dëgjohet pikërisht mbi vesh. Një gjuhë e fortë dhe e thatë ia gërvishti faqen si letër zmerile. Duart e tij u ngritën lart - të paktën ai donte t'i hidhte lart - gishtat u përkulën si kthetra, por ata e kapën boshllëkun. Duhet forcë për të ecur shpejt dhe me besim, dhe ai nuk kishte forcë.
Ujku ishte i duruar, por njeriu ishte po aq i duruar. Për gjysmë dite ai rrinte i palëvizur, duke luftuar me harresën dhe duke ruajtur ujkun që donte ta hante dhe që do ta kishte ngrënë vetë po të mundej. Herë pas here një valë harrese e përfshiu dhe ai kishte ëndrra të gjata; por gjatë gjithë kohës, si në ëndërr ashtu edhe në realitet, ai priste se do të dëgjonte një frymëmarrje të ngjirur dhe një gjuhë të vrazhdë që e lëpinte.
Ai nuk dëgjoi frymëmarrje, por u zgjua nga fakti se një gjuhë e ashpër i preku krahun. Burri po priste. Zërat ia shtrënguan pak dorën, pastaj presioni u bë më i fortë - ujku u përpoq me forcën e fundit të zhyste dhëmbët në gjahun që kishte qëndruar në pritë për kaq shumë kohë. Por edhe burri priti gjatë dhe dora e tij e kafshuar shtrëngoi nofullën e një ujku. Dhe ndërsa ujku u kundërpërgjigj dobët, dhe dora ia shtrëngoi nofullën po aq dobët, dora tjetër zgjati dhe e kapi ujkun. Pesë minuta të tjera, dhe njeriu e shtypi ujkun me gjithë peshën e tij. Krahët e tij nuk ishin aq të fortë sa të mbyste ujkun, por burri e shtrëngoi fytyrën në qafën e ujkut dhe goja e tij ishte plot lesh. Kaloi gjysmë ore dhe burri ndjeu një rrjedhje të ngrohtë që i rridhte në fyt. Ishte torturuese, sikur plumbi i shkrirë t'i hidhej në stomak dhe vetëm me një përpjekje vullneti e detyroi veten të duronte. Pastaj burri u rrotullua në shpinë dhe ra në gjumë.
Në anijen e gjuetisë së balenave "Bedford" kishte disa njerëz nga ekspedita shkencore. Nga kuverta, ata vunë re një krijesë të çuditshme në breg. U zvarrit drejt detit, mezi lëvizte mbi rërë. Shkencëtarët nuk mund të kuptonin se çfarë ishte, dhe, siç u ka hije natyralistëve, hipën në varkë dhe notuan në breg. Ata panë një krijesë të gjallë, por vështirë se mund të quhej njeri. Nuk dëgjoi asgjë, nuk kuptoi asgjë dhe përpëlitej në rërë si një krimb gjigant. Thuajse nuk ia doli të ecë përpara, por nuk u tërhoq dhe, duke u përpëlitur e përpëlitur, përparoi njëzet hapa në orë.
Tre javë më vonë, i shtrirë në shtratin e gjuetarit të balenave "Bedford", burri me lot tregoi se kush ishte dhe çfarë duhej të duronte. Ai mërmëriti diçka jokoherente për nënën e tij, për Kaliforninë Jugore, për një shtëpi mes luleve dhe pemëve portokalli.
Kaluan disa ditë dhe ai tashmë ishte ulur në tryezë me shkencëtarët dhe kapitenin në dhomën e anijes. Ai gëzohej për bollëkun e ushqimit, ndoqi me ankth çdo copë që zhdukej në gojën e dikujt tjetër dhe fytyra e tij shprehte keqardhje të thellë. Ai ishte i arsyeshëm, por ndjeu urrejtje për të gjithë në tavolinë. E mundonte frika se nuk do të kishte ushqim të mjaftueshëm. Ai pyeti për furnizimet e kuzhinierit, djalit të kabinës, vetë kapitenit. Ata e qetësuan pafundësisht, por ai nuk i besonte askujt dhe shikoi fshehurazi në qilar për të parë vetë.
Ata filluan të vunë re se ai po përmirësohej. Ai bëhej më i trashë çdo ditë. Shkencëtarët tundën kokën dhe ndërtuan teori të ndryshme. Filluan ta kufizonin në ushqim, por ai u shpërnda në gjerësi, veçanërisht në brez.
Detarët qeshën. Ata e dinin se çfarë ishte. Dhe kur shkencëtarët filluan ta ndiqnin, gjithçka u bë e qartë edhe për ta. Pas mëngjesit, ai hynte fshehurazi në kala dhe, si një lypës, i shtrinte dorën njërit prej marinarëve. Ai buzëqeshi dhe i dha një copë biskotë deti. Burri kapi me lakmi një copë, e shikoi si një koprrac pas floriri dhe e fshehu në gji. Të njëjtat fletëpalosje, duke buzëqeshur, iu dhanë atij nga detarë të tjerë.
Shkencëtarët heshtën dhe e lanë vetëm. Por ata e kontrolluan ngadalë krevatin e tij. Ajo ishte e mbushur me thërrime buke. Dysheku ishte plot me bukë. Kishte krisur në çdo cep. Megjithatë, burri ishte me mendje të shëndoshë. Ai mori masa vetëm në rast grevë urie - kaq. Shkencëtarët thanë se duhet të kalonte. Dhe me të vërtetë kaloi përpara se Bedfordi të ankorohej në portin e San Franciskos.
* * *