Alexander Sergeevich Pushkin. Imitim i Kuranit. Poezia. Poema e Pushkinit imitim i shtigjeve dhe imazheve të Kuranit

MIK KAFSH
një libër për vëmendjen, dhembshurinë dhe dashurinë për kafshët

Biblioteka e I. Gorbunov-Posadov
për fëmijët dhe të rinjtë

LEXIMI HUMANITETE DHE ZOLOGJIK

Përpiluar nga:
V. Lukyanskaya

Pjesa 2
Për të moshuarit
Çështja dy

JETA NË PYLL

Tipo-litografia T-va I. N. KUSHNEREV dhe Co. Rruga Pimenovskaya, f. d.
MOSKË, 1909

Në 1875, periudha pesëvjeçare e përfitimeve që iu dhanë udhëheqësve të ariut cigan për të përfunduar gjuetinë e tyre përfundoi. Ata duhej të paraqiteshin në vendet e caktuara të grumbullimit dhe të vrisnin vetë kafshët e tyre. Më ka ndodhur të shoh një ekzekutim të tillë në Belsk. Ciganët fatkeq vinin nga katër rrethe me të gjitha gjërat e tyre, kuajt dhe arinjtë. Më shumë se njëqind kafshë me këmbë, nga këlyshët e vegjël të ariut deri tek pleqtë e mëdhenj me lëkurë të thinjur dhe të zbehur, u mblodhën në kullotat e qytetit. Ciganët e prisnin me tmerr ditën vendimtare. Ciganët e prisnin me tmerr ditën vendimtare. Shumë që mbërritën të parët kishin jetuar në kullotat e qytetit për dy javë; Autoritetet prisnin ardhjen e të gjithë ciganëve që ishin regjistruar deri në atë kohë, në mënyrë që të organizonin një ekzekutim të madh menjëherë.

Kanë shëtitur nëpër fshatra, duke dhënë për herë të fundit shfaqjet e tyre. Për herë të fundit arinjtë treguan artin e tyre: vallëzuan, luftuan, treguan se si djemtë vjedhin bizele, si ecën një e re dhe si ecën një plakë; herën e fundit ata morën një ëmbëlsirë në formën e një gote vodka, të cilën ariu, duke qëndruar në këmbët e pasme, e mori me të dy thembra të këmbëve të përparme, e aplikoi në feçkën e tij të ashpër dhe, duke e hedhur kokën prapa, e derdhi në gojën e saj, pas së cilës lëpiu buzët dhe shprehu kënaqësinë e saj me një ulërimë të qetë, plot disa psherëtima të çuditshme. Për herë të fundit, pleq dhe pleq erdhën te ciganët për të marrë mjekim me një ilaç të veçantë, i cili konsistonte në shtrirjen në tokë nën një ari, i cili shtrihej mbi të sëmurin me bark, duke i shtrirë të gjitha katër putrat e tij të gjera. udhëzimet në tokë, dhe shtrihu atje derisa trajtimi i numëruar i ciganëve ka qenë tashmë mjaft i gjatë. Herën e fundit që i çuan në kasolle, dhe nëse ariu pranonte vullnetarisht të hynte, ai çohej në këndin e përparmë dhe u ul atje dhe u gëzua për pëlqimin e tij si një shenjë e mirë; dhe nëse, me gjithë bindjet dhe përkëdheljet, ai nuk e kapërceu pragun, atëherë pronarët ishin të trishtuar.

Shumica e ciganëve vinin nga rrethet perëndimore, ndaj u desh të zbrisnin në Belsk dy milje tatëpjetë dhe, duke parë nga larg vendin e fatkeqësisë së tyre, këtë qytet, me çatitë prej kashte e hekuri dhe dy-tri kumbanë, gratë. filluan të ulërijnë, fëmijët të qajnë dhe arinjtë nga simpatia, ose ndoshta, kush e di, pasi e kuptuan fatin e tyre të hidhur nga bisedat e njerëzve, ata gjëmuan aq fort sa që karrocat që takuan u larguan nga rruga për të mos trembin shumë qetë dhe kuajt, dhe qentë që i shoqëronin këputeshin dhe dridheshin nën vetë karrocat.

Ishte një mëngjes i vërtetë shtatori me re, të ftohtë. Herë pas here ka rënë shi i dobët, por pavarësisht kësaj, spektatorë të shumtë të të dy gjinive dhe të të gjitha moshave kanë ardhur për të parë spektaklin kurioz.

Në kamp nuk kishte shumë zhurmë: gratë u grumbulluan në tenda, së bashku me fëmijët e vegjël, për të mos parë ekzekutimin dhe vetëm herë pas here një klithmë dëshpëruese i shpëtonte njërës prej tyre; burrat po bënin me ethe përgatitjet e fundit. I rrotulluan qerret në skaj të kampit dhe i lidhën kafshët me to.

Arinjtë nuk ishin plotësisht të qetë: situata e pazakontë, përgatitjet e çuditshme, një turmë e madhe, një përqendrim i madh i tyre në një vend - gjithçka i solli ata në një gjendje të emocionuar; ata u vërsulën me vrull mbi zinxhirët e tyre ose i gërryenin, duke u gërryer duarsh. Djali i tij, një cigan i moshuar, tashmë me vija argjendi në flokët e tij të zinj, dhe nipi i tij, me fytyra të ngordhura, e lidhi me nxitim ariun.

Oficeri i policisë i kapi.

Epo, plak, - tha ai, - urdhëroji djemtë të fillojnë.

Turma e spektatorëve u acarua, u fol dhe u ulërima, por shpejt gjithçka u shua dhe në mes të heshtjes së vdekur u dëgjua një zë i qetë, por i rëndësishëm. Ishte Ivan plaku ai që foli.

Më lejoni, zotëri i mirë, të më them një fjalë. Të lutem, vëllezër, më lejoni të përfundoj i pari. Unë jam më i madh se të gjithë ju: do të bëhem nëntëdhjetë për një vit dhe kam udhëhequr arinjtë që i vogël. Dhe në të gjithë kampin nuk ka asnjë ari më të vjetër se imi.

Ai uli kokën e tij kaçurrelë gri në gjoks, e tundi me hidhërim dhe fshiu sytë me grusht. Pastaj u drejtua, ngriti kokën dhe vazhdoi më fort dhe më fort se më parë:

Kjo është arsyeja pse unë dua të përfundoj i pari. Mendova se nuk do të jetoja për të parë një pikëllim të tillë dhe ariu im i dashur nuk do të jetonte për ta parë atë, por, me sa duket, nuk ishte fati: me dorën time duhet ta vras ​​atë, mbajtësin e familjes dhe bamirësin tim. Zgjidheni, lëreni të lirë. Ai nuk do të shkojë askund: ne pleqtë dhe unë nuk mund të ikim nga vdekja. Zgjidhe atë, Vasya; Nuk dua ta vras ​​si bagëti në zinxhir. "Mos kini frikë," i tha ai turmës së zhurmshme, "ai nuk do të lëndojë askënd."

I riu e zgjidhi bishën e madhe dhe e largoi pak nga karroca. Ariu u ul në këmbët e pasme, duke ulur këmbët e përparme dhe u tund nga njëra anë në tjetrën, duke psherëtirë e duke gulçuar. Ai ishte vërtet shumë i vjetër; dhëmbët e tij ishin të verdhë, lëkura e tij u skuq dhe doli; ai e shikoi zotërinë e tij të vjetër miqësor dhe i trishtuar me një sy të vogël. Rreth e rrotull kishte një heshtje të vdekur. Dëgjohej vetëm zhurma e tytave dhe trokitja e shurdhër e shufrave të pushkëve të mbushura në shufra.

Më jep armën, - tha plaku me vendosmëri.

I biri i dha një pushkë. Ai e mori dhe, duke e shtypur në gjoks, filloi të flasë fjalë, duke iu drejtuar arushës:

Do të të vras ​​tani, Potap. Dhëntë Zoti që të mos më dridhet dora e vjetër, të të godasë një plumb në zemër. Nuk dua të të mundoj, nuk meriton kështu, ariu im i vjetër, shoku im i mirë! Të mora si një arush të vogël; syri të ishte nxjerrë, hunda po të kalbej nga unaza, ishe i sëmurë dhe i tretur; Unë të ndoqa si një bir dhe më erdhi keq për ty, dhe ti u rrite në një arush të madh dhe të fortë; nuk ka asnjë të tillë në të gjitha kampet që janë mbledhur këtu. Dhe ti u rrite dhe nuk e harrove mirësinë time: midis njerëzve nuk kam pasur kurrë një mik si ty. Ti ishe i sjellshëm dhe i përulur, dhe i kuptueshëm, dhe mësove gjithçka, dhe unë nuk kam parë një bishë më të sjellshme dhe më të kuptueshme. Çfarë isha unë pa ty: Me punën tuaj e gjithë familja ime është gjallë. Më bleve dy kuaj, më ndërtove një kasolle për dimër. Ju bëtë më shumë se kaq: më shpëtove djalin nga të qenit ushtar. Familja jonë e madhe, dhe ju ende ushqeni dhe kujdeseshit për të gjithë në të, nga foshnja e vjetër deri te foshnja e vogël. Dhe unë të kam dashur thellë, dhe nuk të kam goditur me dhimbje, dhe nëse jam fajtor për ndonjë gjë para teje, më fal, përkulem para këmbëve të tua.

Ai ra në këmbët e ariut. Bisha ulërinte në heshtje dhe keqardhje. Plaku qante duke u dridhur i tëri.

Goditi, baba! - i tha i biri. - Mos na e gris zemrën.

Ivan u ngrit në këmbë. Lotët nuk i rridhnin më nga sytë. Ai tërhoqi nga balli mane grinë që i kishte rënë dhe vazhdoi me një zë të fortë dhe kumbues:

Dhe tani duhet të të vras... Më kanë urdhëruar, plak, të të pushkatoj me dorën time; Nuk mund të jetosh më në botë. Pra, çfarë? Zoti në qiell të gjykojë mes nesh dhe atyre.

Ai përkuli këmbëzën dhe, me një dorë ende të qëndrueshme, shënoi bishën, gjoksin, nën putrën e majtë. Dhe ariu e kuptoi. Një ulërimë e dhimbshme, e dëshpëruar shpërtheu nga goja e tij; ai qëndroi në këmbët e pasme, duke ngritur putrat e përparme dhe, sikur të mbulonte sytë me to, për të mos parë armën e tmerrshme. Një britmë u dëgjua mes ciganëve; shumë në turmë po qanin; plaku, duke qarë, hodhi armën në tokë dhe ra i pafuqishëm mbi të. Djali nxitoi ta merrte dhe nipi e rrëmbeu armën.

do! - bërtiti ai me një zë të egër, të tërbuar, me sytë që shkëlqenin. - Mjaft! Goditni, vëllezër, një fund!

Dhe, duke vrapuar drejt bishës, i vuri surrat në vesh dhe qëlloi. Ariu u rrëzua në një masë të pajetë; vetëm putrat i dridheshin në mënyrë konvulsive dhe goja e tij u hap, sikur gogësiste. Të shtëna kërcasin në të gjithë kampin, të mbytur nga klithmat e dëshpëruara të grave dhe fëmijëve. Një erë e lehtë e çoi tymin në lumë.

E humbi! E humbi! - u dëgjua në turmë. Si një tufë delesh të trembura, të gjithë u shpërndanë. Kuajt e mbërthyer në karrocat e pritjes filluan të egërsoheshin dhe nxituan në drejtime të ndryshme. Por rreziku nuk ishte aspak i madh. Bisha, e çmendur nga tmerri, ende një ari i vjetër kafe e errët, me një zinxhir të thyer rreth qafës, vrapoi me lehtësi të mahnitshme; gjithçka u nda para tij dhe ai u vërsul si era drejt e në qytet. Pas tij vrapuan disa ciganë me armë. Këmbësorët e paktë që ndeshën përgjatë rrugës u shtrënguan pas mureve nëse nuk kishin kohë të fshiheshin pas portës. Grilat ishin të kyçura; të gjitha gjallesat u fshehën; edhe qentë u zhdukën.

Ariu vrapoi përpara katedrales, përgjatë rrugës kryesore, ndonjëherë nxitonte anash, sikur të kërkonte një vend për t'u fshehur; por gjithçka ishte e mbyllur. Ai kaloi me nxitim pranë dyqaneve, u ndesh nga klithmat e furishme të nëpunësve që donin ta trembnin, kaloi pranë bankës, gjimnazit, kazermave të komandës së rrethit, në skajin tjetër të qytetit, vrapoi në rrugë, mbi bregut të lumit dhe u ndal. Ndjekësit mbetën prapa. Por së shpejti një turmë prej më shumë se ciganësh u shfaq në rrugë. Oficeri i policisë dhe koloneli hipën në një droshky, me armë në duar; ciganët dhe një togë ushtarësh vazhduan me ta në vrapim.

Ja ku është! Ja ku është! - bërtiti oficeri i policisë. - Skuqini, rrotullojeni!

U dëgjuan të shtëna. Një nga plumbat e goditi bishën; nga frika e vdekshme ai vrapoi më shpejt se më parë. Një milje larg qytetit, lart në lumin ku ai iku, është një mulli i madh me ujë, i rrethuar nga të gjitha anët nga një pyll i vogël, por i dendur; bisha po shkonte atje. Por, duke u ngatërruar në degët e lumit, humbi rrugën; një hapësirë ​​e gjerë uji e ndante nga një gëmusha e dendur lisi, ku ndoshta mund të gjente, nëse jo shpëtim, atëherë prehje. Por ai nuk guxoi të notonte. Në këtë anë ka një rritje të dendur të një shkurre të çuditshme që rritet vetëm në Rusinë jugore, i ashtuquajturi licium. Kërcenjtë e tij të gjatë, fleksibël dhe të padegëzuar rriten aq dendur sa që është pothuajse e pamundur që një person të kalojë nëpër gëmusha, por rrënjët kanë të çara dhe hapje në të cilat qentë mund të zvarriten, dhe duke qenë se ata shpesh shkojnë atje për t'i shpëtuar vapës, ata gradualisht zgjeroni kalimin me anët e tyre, pastaj në një gëmusha të dendur formohet një konfuzion i tërë pasazhesh me kalimin e kohës. Ariu nxitoi atje. Mukosei, duke e parë nga kati i sipërm i mullirit, e pa këtë dhe kur ndjekja pa frymë dhe e rraskapitur erdhi duke vrapuar, oficeri i policisë urdhëroi të rrethonin vendin ku fshihej bisha.

Njeriu fatkeq u fsheh në thellësi të shkurreve; plaga e tij nga plumbi në kofshë ishte shumë e dhimbshme; ai u përkul në një top, duke futur surrat në putrat e tij dhe u shtri i palëvizur, i shtangur, i çmendur nga frika, e cila i privoi mundësinë për t'u mbrojtur. Ushtarët qëlluan në shkurre, duke shpresuar ta godisnin dhe ta bënin të vrumbullonte, por ishte e vështirë ta godisnin rastësisht.

Ai u vra vonë në mbrëmje, i dëbuar nga streha nga zjarri. Kushdo që kishte një armë e konsideronte detyrën e tij t'i fuste një plumb bishës që po vdiste dhe kur u hoq lëkura, nuk ishte mirë.

Sipas V. Garshin, f. 36-40

Atje, larg, shumë larg, ku malet bëhen blu nën qiejt, ku majat dhe akullnajat shkëlqejnë dhe vezullojnë me ngjyra të mrekullueshme vjollce, atje mbi një shkëmb të thepisur të egër ka ndërtuar folenë e saj një shqiponjë krenare. Luginat e mbuluara me pyje, ku gjëmonin përrenjtë, kalonin nëpër këto male, duke u ngushtuar gradualisht dhe më në fund u zhdukën plotësisht.

Kur një shqiponjë në krahët e saj të fuqishëm në gjysmën e dritës së fillimit të një dite të re, duke kërkuar prenë, fluturoi këtu, në këto lartësi që shikimi njerëzor nuk mund t'i arrijë, atëherë prej këtu mund të dalloja miun më të vogël të fushës sapo u shfaq aty, poshtë, në sipërfaqe. Disa ditë, duke shkuar në gjueti, shqiponja kalonte qindra kilometra, duke u vërsulur mbi shkretëtirat shkëmbore, mbi shkëmbinj të egër dhe humnera të zymta pa fund ose fusha të mbuluara me myshk gri.

Një ditë, duke u kthyer nga gjuetia e mëngjesit qindra milje larg folesë së saj, një shqiponjë po shkonte nëpër shkretëtirat shkëmbore, në shtëpinë e shqiponjës së saj, një dhi e porsalindur në kthetrat e saj. Kur zbarkoi në fole, i rrahu krahët furishëm dhe një klithmë e egër, depërtuese, jehoi shumë herë, mbushi legenin. Degët e fuqishme që shërbenin si bazamenti i folesë, tani të mbuluara me fije të gjata myshku të ndyrë, të përgjakur dhe me pupla, vareshin në një parvaz shkëmbi: foleja ishte rrënuar dhe plaçkitur, dhe shqiponja, e cila tashmë kishte filluar të provonte krahët dhe të ushtrojë kthetrat e saj, sqepi mbi gjahun gjithnjë e më shumë të madh nuk shihej askund.

Pastaj shqiponja u ngrit lart dhe filloi të ngrihej gjithnjë e më lart, derisa jehona nuk e çoi më klithmën e saj në vetminë e shkëmbinjve. Duke parë me vigjilencë, ajo filloi të nxitonte përpara dhe mbrapa.

Thellë poshtë, dy gjuetarë po ktheheshin nga pylli. Papritur diçka bëri një zhurmë të madhe mbi kokat e tyre. Një nga këta gjuetarë mbante në shpinë një shportë me degë shelgu dhe një shqiponjë të re të kapur në të. Ndërsa gjuetarët, duke lënë pas vetes milje pas milje, ecnin me shpejtësi në rrugën e kthimit drejt një prej fermave më të larta fshatare, shqiponja nënë, duke i parë me xhelozi, mbajti të njëjtën rrugë në ajër. Nëpër boshllëqet blu në re, ajo mund të shihte se si, me ardhjen e gjahtarëve, të mëdhenj e të vegjël, të gjithë u mblodhën në oborr rreth një shporte me degë shelgu.

Një shqiponjë fluturoi mbi këtë oborr gjithë ditën. Kur muzgu u thellua, ajo fluturoi deri te vetë oxhaku dhe njerëzit që ishin në oborr dëgjuan në errësirën e mbrëmjes një klithmë të çuditshme dhe të pakëndshme mbi çatinë e shtëpisë. Dhe herët në mëngjes, kur rrezet e diellit mezi po fillonin të shkëlqenin nëpër errësirë, shqiponja u ngrit përsëri lart, duke mbajtur ende vështrimin e saj vigjilent në oborrin e fshatarëve.

Ajo pa sesi djemtë e mëdhenj copëtonin dhe prisnin dërrasat para dyerve të shtëpisë, ndërsa fëmijët qëndronin dhe shikonin këtë punë. Dhe më pas, pak më vonë, në mes të oborrit nxorrën një kafaz të madh prej druri, përmes shufrave të të cilit shqiponja nënë dallonte qartë shqiponjën e saj, se si ajo shigjetë, duke përplasur krahët dhe, pa pushim, rrihte. me sqepin e tij, duke u përpjekur të shkëputet.

Kafazi tani qëndronte vetëm; askush nuk dukej rreth saj. Dielli ngrihej gjithnjë e më lart, erdhi një pasdite e nxehtë dhe shqiponja qëndronte ende atje, pas reve dhe shikonte çdo lëvizje të zogut të saj.

Por kur dita po afrohej tashmë në mbrëmje, fëmijët u shfaqën në oborr dhe filluan lojërat argëtuese mes tyre. Disa nga të rriturit gjithashtu dolën jashtë dhe filluan punën e tyre të zakonshme. Mbrëmja ishte e qetë dhe gruaja e re e njërit prej djemve nxori të voglin e saj dhe e shtriu në lëndinë, ndërsa ajo filloi të shpëlarte rrobat e saj te pusi. Në çatinë e hambarit, cicëronin dy maja të gëzuara, që kishin bërë një fole në një shelg të gjatë afër shtëpisë; Disa harabela po kërcenin poshtë, duke cicëruar dhe duke çukitur kokrrat e shpërndara pranë derës së hambarit.

Papritur, një hije shkëlqeu në ajër me shpejtësinë e vetëtimës, dhe në heshtje u dëgjuan fishkëllima e krahëve të fuqishëm dhe një zhurmë e çuditshme fërshëllimë.

Kur e reja u kthye me nxitim në këtë tingull, pa një shqiponjë gjigante që ngrihej nga lëndina. E pushtuar nga tmerri rrëqethës, ajo u hodh në këmbë. Zogu grabitqar e mbajti fëmijën e saj në kthetrat e tij dhe me vështrimin e saj intensiv, gruaja mund të shikonte për një sekondë sesi hapësira e pamatshme ajrore u bë blu midis fëmijës dhe tokës.

Tmerri i egër dhe i çmendur frymëzoi nënën. Ajo nxitoi drejt kafazit, rrëmbeu shqiponjën e re që andej dhe, duke mos u kujdesur që ai i gërvishti dhe i goditi kokën dhe fytyrën derisa i rrjedh gjak, ajo bërtiti dhe e mbajti me të dyja duart, duke e ngritur lart.

Nënë shqiponja ndaloi në ajër për një minutë dhe sa herë që përplaste krahët për të mbajtur veten në këtë palëvizshmëri, gruaja shihte foshnjën me pelena, si një krimb, të varur midis kthetrave të një grabitqari.

Dhe befas asaj iu duk se zogu po fillonte të zbriste. Duke mbajtur frymën, ajo pa se si zogu me të vërtetë zbriste pa probleme përsëri në lëndinë. Pastaj gruaja e lëshoi ​​shqiponjën e re nga duart dhe si e çmendur u turr drejt fëmijës së saj dhe shqiponja e kapi shqiponjën.

Nga dëshpërimi, të dyja gratë e kuptuan njëra-tjetrën.

Sipas Jonas Lee, f. 183-185

Gjatë gjuetisë në pyll, vura re një dhi të egër në shkurre. Kafsha e bukur qëndronte e palëvizur, duke e varur kokën poshtë, sikur të nuhaste diçka të shtrirë në këmbët e saj. Kur u afrova, dhia u drodh, bëri një kërcim të dëshpëruar dhe u zhduk në gëmusha, dhe në vend mbeti një kec i vogël, i sëmurë, me këmbë të thyer; ai, natyrisht, nuk mund të ikte pas nënës së tij.

E mora dhe e çova në shtëpi.

Fëmija u drodh dhe u shqye, dhe sytë e tij të mrekullueshëm e të zinj ishin plot lot dhe një shprehje e frikës së vdekshme.

Duke ecur pak, dëgjova një shushurimë të lehtë pas meje dhe u ktheva - dhia nënë po më ndiqte.

Sa pjekje e bukur! - tha duke qeshur shoku im që më priste në udhëkryq.

Sa mirë që dhia nuk e kuptonte dot këtë shaka të keqe dhe të pavend!

N. Karazin, f. 217

Ashtu si cica shfaqet pranë banesave njerëzore me ngricat e para të vjeshtës, kështu dhe demiku me gjoks të kuq është një shoqërues besnik i gjyshes së dimrit dhe borës - jo më kot quhet demik. Ndërsa dimri erdhi në këmbë në Matryona (9 nëntor) dhe mbuloi tokën me borë të bardhë - nga askund, vajzat e dëborës janë pikërisht atje në pemën rowan nën dritare. Dhe kur Evdokia filloi (1 Mars) të pajisej për pranverë dhe rruga u bë e zezë, vetëm ata u panë: mysafirët e dimrit me gjoks të kuq dhe nuk kishte asnjë gjurmë prej tyre.

A është e nevojshme të përshkruhet pamja e demitarit? Kush nuk e njeh? Kush nuk e ka parë këtë zog të shëndoshë, me gjoks të kuq, me një bisht të bardhë si bora, një shpinë të kaltërosh-gri dhe këmbë të zeza, me një nuancë blu në kokë, krahë dhe bisht? Nëse dikush, ndoshta, nuk ka parë kurrë një bukë në natyrë, atëherë, ka shumë të ngjarë, ka ndodhur të admirojë këtë zog të bukur në një kafaz, ose të paktën në një foto të pikturuar.

Një tufë dembelash meshkuj në një pemë të mbuluar me borë ose të mbuluar me ngrica, të ndriçuara nga rrezet rozë të diellit të dimrit, është një foto që nuk mund të ndalosh së shikuari. Vajzat e dëborës nuk janë përafërsisht aq të bukura, sepse ato nuk janë të kuqe poshtë, por gri të errët, njësoj si demetë e reja, deri në një vjeç, dhe kokat e tyre nuk janë të zeza, por gri në kafe.

Fluturimi i demit është i lehtë dhe i bukur, me onde kërcehet në mënyrë mjaft të vështirë, me kërcime të shkurtra.

Një këngë shumë e qetë, modeste e demikut përbëhet nga bilbila të trishtuara, pak të gërvishtura, të ndërthurura me kërcitje krejtësisht jo muzikore, të ngjashme me kërcitjen e rrotave të një karroce të pa vajosur, por megjithatë, pavarësisht kësaj, kënga e borës ka hijeshinë e vet. , sidomos kur këndohet në një nga ato ditët e bukura, të qeta, të kthjellta, gjysmë të ngrohta, që ndonjëherë i kemi në gjysmën e dytë të shkurtit - në ato ditë kur fryma e butë, edhe pse ende shumë e dobët e pranverës ndihet në ajri. Ju dilni në verandën e ngrohur nga dielli për një minutë dhe befas dëgjoni këndimin e qetë të një demi të ulur të palëvizur, të rrëmbyer, në një degë të një peme të afërt rowan - dhe shpirti juaj do të ndihet mirë dhe i këndshëm...

Në bullfinches, ndryshe nga shumica e zogjve këngëtarë, në të cilët vetëm meshkujt zakonisht këndojnë, femrat gjithashtu këndojnë.

Më së shpeshti, në vend të një kënge, demet lëshojnë një bilbil monoton, mjaft të qetë, ky bilbil ka një konotacion të veçantë, të trishtuar, por në të njëjtën kohë jashtëzakonisht të këndshëm; Me këtë bilbil, duke i dhënë vetëm një karakter tjetër, demiku i josh fëmijët e tij ose shokët e tjerë ndaj vetes, i paralajmëron ata për rrezikun e afërt, shpreh ankesën për një mik të humbur etj. Dhe bilbili i tij zakonisht kuptohet plotësisht nga bullfinët e tjerë.

Bullfinches gjenden pothuajse në të gjithë Evropën. Në provincat tona jugore ata gjenden vetëm si mysafirë dimëror, por në Rusinë qendrore dhe veriore ato gjenden gjatë gjithë vitit, duke kaluar verën në pyje me hije dhe duke fluturuar deri në vendbanimet njerëzore në dimër.

Pasi u kthyen në pyjet e tyre të lindjes me fillimin e pranverës, demikat së shpejti fillojnë të ndërtojnë fole. Foleja e demikut është e vendosur jo lart mbi tokë (nga? deri në 1 këmbë) dhe përbëhet nga degëza të përdredhura me mjeshtëri, të holla e të thata nga jashtë dhe e veshur me myshk të butë pemësh, lesh, flokë dhe gjethe delikate nga brenda.

Në muajin maj, në fole mund të gjenden tashmë 4-6 vezë të vogla me ngjyrë të gjelbër të zbehtë. Demkat e reja ushqehen me fara të vogla dhe të papjekura; Prindërit së pari zbutin farat më të forta në të korrat e tyre.

Ushqimi i bullfinches të rritur përbëhet kryesisht nga fara të ndryshme, si dhe kokrra të manave të ndryshme, mbi të gjitha rowan. Ajo nuk ha vetë tulin e manave, por vetëm qëron kokrrat prej tyre. Pas largimit nga foleja, demat e rinj mbeten për një kohë të gjatë nën mbikëqyrjen e të moshuarve.

Në vjeshtë, demikat mblidhen në tufa të vogla dhe, me fillimin e dimrit, u afrohen banesave njerëzore, ku ushqehen me manaferrat rowan dhe fara të ndryshme, të cilat zogjtë e tjerë, më pak të besueshëm nuk guxojnë t'i arrijnë. Në një tufë, dematkët janë shumë miqësorë me njëri-tjetrin, dhe nëse një nga anëtarët e tufës vritet, të gjithë demat e tjerë humbasin shokun e tyre të vdekur për një kohë të gjatë, fishkëllojnë disi veçanërisht me trishtim dhe ankth dhe për një kohë të gjatë bëjnë. nuk guxon të largohet nga vendi ku vdiq.

Nuk dua as të përmend faktin që bufat kapen dhe qëllohen për pjekje... Në tregje dhe qytete të mëdha shiten ndonjëherë në tufa të tëra.

Është turp jo aq për ata që i nxjerrin në treg (këta janë në pjesën më të madhe njerëz të varfër dhe injorantë), por për ata që i blejnë dhe i çojnë në kuzhinat e tyre!

Sipas D. Kaigorodov, f. 331-332

Dhe udhëtari i lodhur murmuriti para Zotit,
Ai ishte i etur dhe i uritur për hije,
Ende në shkretëtirë për tre ditë e tre netë!
Dhe sytë janë të rënduar nga nxehtësia dhe pluhuri
Me një melankoli të pashpresë ai ecte përreth...
Dhe ai papritmas sheh një thesar nën një palmë.

Dhe ai vrapoi drejt palmës së shkretëtirës,
Dhe freskohet me lakmi me një lumë të ftohtë
Gjuha dhe faqja e syrit digjen shumë,
Dhe ai u shtri dhe e zuri gjumi pranë gomarit besnik,
Dhe shumë vite kaluan mbi të
Me vullnetin e Zotit të qiellit dhe tokës.

Ka ardhur ora e zgjimit për udhëtarin;
Ai ngrihet dhe dëgjon një zë të panjohur:
"Sa kohë keni rënë në gjumë në shkretëtirë?"
Dhe ai përgjigjet: “Dielli tashmë është lart
Dje po shkëlqente në qiellin e mëngjesit;
Në mëngjes fjeta thellë deri në mëngjes”.

Por një zë: “O udhëtar, ke fjetur më gjatë;
Shiko: u shtrive i ri dhe u ngrite plak,
Palma është kalbur dhe pusi është i ftohtë
Të tharë e të tharë në shkretëtirën pa ujë,
E mbuluar gjatë nga rëra e stepave;
Dhe kockat e gomarit tënd zbardhen".

Dhe plaku i menjëhershëm, i mposhtur nga pikëllimi,
Duke qarë, koka e tij u ul, duke u dridhur ...
Dhe pastaj ndodhi një mrekulli në shkretëtirë:
E kaluara ka ardhur në jetë në lavdi të re;
Palma lëkundet përsëri me kokën e saj me hije;
Edhe një herë pusi mbushet me freski dhe errësirë.

Dhe kockat e vjetra të gomarit ngrihen,
Ata u veshën me trupat e tyre dhe bënë një ulërimë;
Dhe udhëtari ndjen edhe forcë edhe gëzim;
Rinia e ringjallur filloi të luante në gjak;
Kënaqësitë e shenjta më mbushën gjoksin;
Dhe me Zotin niset në udhëtim.

Artikuj të tjerë në ditarin letrar:

• 27.10.2009. Victor Esipov Poet, turmë dhe autor
• 25.10.2009. M. Raevskaya Më ka hyrë gjaku i keq...
• 23.10.2009. A. Vigilyanskaya Lindja e dytë
• 22.10.2009. T. Sergej
• 19.10.2009. AS Pushkin Imitimet e Kuranit
• 10.10.2009. ***

Ai ra në këmbët e ariut. Bisha ulërinte në heshtje dhe keqardhje. Plaku qante duke u dridhur i tëri.

- Godit, baba! - i tha i biri. - Mos na e gris zemrën.

Ivan u ngrit në këmbë. Lotët nuk i rridhnin më nga sytë. Ai hoqi mane grinë që i kishte rënë nga balli dhe vazhdoi me një zë të fortë dhe kumbues:

- Dhe tani duhet të të vras... Më kanë urdhëruar, plak, të të pushkatoj me dorën time; Nuk mund të jetosh më në botë. Pra, çfarë? Zoti në qiell të gjykojë mes nesh dhe atyre.

Ai përkuli këmbëzën dhe me një dorë ende të palëkundur shënoi bishën, gjoksin nën putrën e majtë. Dhe ariu e kuptoi. Një ulërimë e dhimbshme, e dëshpëruar shpërtheu nga goja e tij; ai qëndroi në këmbët e pasme, duke ngritur putrat e përparme dhe sikur të mbulonte sytë me to për të mos parë armën e tmerrshme. Një britmë u dëgjua mes ciganëve; shumë në turmë po qanin; plaku, duke qarë, hodhi armën në tokë dhe ra i pafuqishëm mbi të. Djali nxitoi ta merrte dhe nipi e kapi armën.

- Do! - bërtiti ai me një zë të egër, të tërbuar, me sytë që shkëlqenin. - Mjaft! Goditni, vëllezër, një fund!

Dhe duke vrapuar drejt bishës, i vuri surrat në vesh dhe qëlloi. Ariu u rrëzua në një masë të pajetë; vetëm putrat i dridheshin në mënyrë konvulsive dhe goja e tij u hap, sikur gogësiste. Të shtëna u kërcitën në të gjithë kampin, të mbytur nga ulërimat e dëshpëruara të grave dhe fëmijëve. Një erë e lehtë e çoi tymin në lumë.

* * *

- E humbi! e humbi! - u dëgjua në turmë. Si një tufë delesh të trembura, të gjithë u shpërndanë. Oficeri i policisë, Foma Fomich i trashë, djemtë, Leonid dhe Konstantin, zonjat e reja - të gjithë vrapuan në panik, u përplasën me çadra dhe karroca, duke rënë mbi njëri-tjetrin dhe duke bërtitur. Olga Pavlovna pothuajse i ra të fikët, por frika i dha forcë dhe ajo, duke ngritur fustanin, vrapoi nëpër livadh, duke mos menduar për çrregullimin në kostumin e saj të shkaktuar nga fluturimi i saj i nxituar. Kuajt e mbërthyer në karrocat e pritjes filluan të egërsoheshin dhe nxituan në drejtime të ndryshme. Por rreziku nuk ishte aspak i madh. Bisha, e çmendur nga tmerri, ende një ari i vjetër kafe e errët, me një zinxhir të thyer rreth qafës, vrapoi me lehtësi të mahnitshme; gjithçka u nda para tij dhe ai u vërsul si era drejt qytetit. Pas tij vrapuan disa ciganë me armë. Këmbësorët e paktë që u takuan në rrugë shtypeshin pas mureve nëse nuk kishin kohë të fshiheshin nëpër porta. Grilat ishin të kyçura; të gjitha gjallesat u fshehën; edhe qentë u zhdukën.

Ariu vrapoi përpara katedrales, përgjatë rrugës kryesore, ndonjëherë nxitoi anash, sikur të kërkonte një vend për t'u fshehur, por gjithçka ishte e mbyllur. Ai kaloi me nxitim pranë dyqaneve, i pritur nga britmat e furishme të nëpunësve që donin ta trembnin, kaloi pranë bankës, gjimnazit, kazermave të komandës së rrethit, në skajin tjetër të qytetit, vrapoi në rrugën për në breg lumi dhe u ndal. Ndjekësit mbetën prapa, por së shpejti një turmë prej më shumë se ciganësh u shfaq nga rruga. Oficeri i policisë dhe koloneli hipën në një droshky, me armë në duar; ciganët dhe një togë ushtarësh vazhduan me ta në vrapim. Leonid dhe Konstantin po vraponin pikërisht pranë droshky.

- Ja ku është, ja ku është! - bërtiti oficeri i policisë. - Skuqini, rrotullojeni!

U dëgjuan të shtëna. Një nga plumbat e goditi bishën; nga frika e vdekshme ai vrapoi më shpejt se më parë. Një milje larg qytetit, lart në lumin Rokhla, ku ai iku, ka një mulli të madh me ujë, i rrethuar nga të gjitha anët nga një pyll i vogël, por i dendur; bisha po shkonte atje. Por, duke u ngatërruar në degët e lumenjve dhe digave, ai humbi rrugën; një hapësirë ​​e gjerë uji e ndante nga një gëmusha e dendur lisi, ku ndoshta mund të gjente, nëse jo shpëtim, atëherë prehje. Por ai nuk guxoi të notonte. Në këtë anë ka një rritje të dendur të një shkurre të çuditshme që rritet vetëm në Rusinë jugore, i ashtuquajturi lucium. Rrjedhat e tij të gjata, fleksibël dhe të padegëzuar rriten aq dendur sa është pothuajse e pamundur që një person të kalojë nëpër gëmusha; por rrënjët kanë të çara dhe çarje në të cilat qentë mund të zvarriten, dhe duke qenë se ata shpesh shkojnë atje për t'i shpëtuar vapës dhe gradualisht e zgjerojnë kalimin me anë të tyre, me kalimin e kohës një labirint i tërë pasazhesh formohet në gëmusha e dendur. Ariu nxitoi atje. Mukosei, duke e parë nga kati i fundit i mullirit, e pa këtë dhe kur ndjekja pa frymë dhe e rraskapitur erdhi duke vrapuar, oficeri i policisë urdhëroi të rrethonin vendin ku ishte zhdukur bisha.

Njeriu fatkeq u fsheh në thellësi të shkurreve; plaga e tij nga plumbi në kofshë ishte shumë e dhimbshme; ai u përkul në një top, duke futur surrat në putrat e tij dhe u shtri i palëvizur, i shtangur, i çmendur nga frika, duke i hequr mundësinë për t'u mbrojtur. Ushtarët qëlluan në shkurre, duke shpresuar ta godisnin dhe ta bënin të vrumbullonte, por ishte e vështirë ta godisnin rastësisht.

Ai u vra vonë në mbrëmje, i dëbuar nga streha nga zjarri. Kushdo që kishte armë e konsideronte detyrën e tij t'i fuste një plumb bishës që po vdiste dhe kur i hiqej lëkura, nuk ishte mirë.

* * *

Kohët e fundit më rastisi të vizitoja Belsk. Qyteti pothuajse nuk ka ndryshuar: vetëm banka shpërtheu dhe pro-gjimnazi u kthye në gjimnaz. Punonjësi i policisë u zëvendësua, duke i dhënë detyrën e përmbaruesit privat në qytetin e provincës për efikasitetin e tij; vëllezërit Izotov ende bërtasin "granron" dhe "orebur" dhe vrapojnë nëpër qytet duke treguar histori për lajmet më të fundit; farmacisti Foma Fomich shtoi edhe më shumë në peshë dhe, pavarësisht se bëri një biznes fitimprurës duke blerë yndyrën e ariut për katërmbëdhjetë kopekë dhe duke e shitur për tetë hryvnia një paund, që jepte një shumë të konsiderueshme në total, ai ende flet me pakënaqësi të madhe. për rrahjen e arinjve.

"Atëherë i thashë Olga Pavlovnës se çfarë hajduti kuajsh do të bënte ky Adonis... Epo, çfarë?" Nuk ka kaluar një javë - ai mblodhi së bashku palët e mia gri, bastard.

- A e dini se është ai? – pyeta unë.

- Pse jo ai? Në fund të fundit, ai u gjykua vitin e kaluar për vjedhje kuajsh dhe grabitje. Ai shkoi në punë të rënda.

- Oh sa më erdhi keq për të! – tha Olga Pavlovna me trishtim.

Poema "Imitimi i Kuranit" u shkrua nga Pushkin në 1825. Kjo vepër përbëhet nga 9 poezi të shkruara nga poeti nën përshtypjen e marrë nga leximi i Kuranit të përkthyer në Rusisht nga M. Verevkin. Në veprën e tij, poeti përshkruan episode nga jeta e Profetit (a.s.) dhe një ekspozim falas të disa sureve të Kuranit.

Në poezinë e parë Imitimet e ciklit të Kuranit Pushkin shkruan për shpalljen e Kuranit tek Profeti (a.s.), për fuqinë e Allahut dhe mëshirën e tij ndaj Muhamedit (a.s.) dhe njerëzve. Fjalët e poetit: "Duajini jetimët" janë të frymëzuara nga sureja Al-Maidat ("Lëmoshë"). Një kujtesë se Profeti Muhamed (a.s.) kujdesej për fëmijët e muslimanëve të vdekur.

Poezia e dytë“Imitimet” i kushtohet grave të Profetit Muhamed (a.s.) dhe jetës së tij.

O gra të pastra të Profetit.
Ju dalloheni nga të gjitha gratë:

Nën tendën e ëmbël të heshtjes
Jetoni me modesti: ju takon
Velloja e vajzës së beqarit...

Bazuar në suret "Abasa", "El-Vakiat", "Haxh" u shkrua poezia e tretë punon.

Ajeti i Kuranit: “Atë ditë që do ta shihni atë, çdo grua që ushqen do ta harrojë atë që ka ushqyer dhe çdo bartëse do ta lërë barrën e saj. Dhe do t'i shihni njerëzit të dehur, por ata nuk janë të dehur. Por dënimi i Allahut është i ashpër” (Kuran, 22:2). Pushkin e ritha me fjalët e mëposhtme:

Por engjëlli do të tingëllojë dy herë;

Dhe vëllai do të ikë nga vëllai,
Dhe djali do të largohet nga nëna e tij
Dhe të gjithë do të rrjedhin përpara Zotit
I shpërfytyruar nga frika
Dhe të pabesët do të bien
I mbuluar me flakë dhe hi”.

Pjesa tjetër- ky është një ritregim i lirë i kuptimit të ajetit “A nuk e pe atë që u grind me Ibrahimin për Zotin e tij, sepse Allahu i dha fuqi? Ibrahimi tha: “Zoti im, që jep jetë dhe vret”. Ai tha: "Unë jap jetë dhe vras". Ibrahimi tha: “Ja, Allahu e nxjerr diellin nga lindja, andaj nxirre atë nga perëndimi”. Dhe ai që nuk besoi u hutua: Allahu nuk i udhëheq drejtpërdrejt njerëzit e padrejtë!

Përkufizimi i Pushkinit për Kur'anin si "Kur'ani i ndritshëm" vjen nga përkufizimet e njohura të Shkrimit të Fundit: "I qartë, i lavdishëm, fisnik, i urtë". Shprehja e Pushkinit "le të rrjedhim edhe ne drejt dritës" është kuptimi i tij për thelbin e Islamit.

Vargu i gjashtë Poema u kushtohet atyre që vdiqën në betejat me idhujtarët dhe paganët. Flet për Xhenetin, i cili pret të humburit.

Në vargun e shtatë Pushkin ritregon suren e Kuranit "Familja e Imranit". Fillon me një thirrje drejtuar Profetit - "Çohu!"

Çohu, i frikësuar:
Në shpellën tuaj
llambë e shenjtë
Digjet deri në mëngjes.
Lutja e përzemërt,
Profet, largohu
Mendime të trishta...

"Në shpellën tuaj" - kjo i referohet shpellës së malit Hira, në të cilën Profeti Muhamed (a.s.) u lut për një kohë të gjatë, në të cilën në natën e 27 Ramazanit të vitit 610 u shpall Kurani.

Poema e tetë Imitimet e Kuranit të Pushkinit janë shkruar në formën e një lutjeje të bazuar në shumë sure të Kuranit, e cila flet për trajtimin e drejtë të jetimëve dhe të varfërve.

Mos i derdhni dhuratat tuaja me një dorë llogaritëse:
Bujaria e plotë kënaq qiellin.

Zekati ose sadakaja është detyrë e muslimanit Pasuria e njeriut është pronë e Allahut, prej së cilës njeriu është i detyruar të japë zekatin: “...Nëse e dini se çfarë ka të mirë në to; Jepu atyre diçka nga pasuria jote që të ka dhënë Zoti.”

Në vargun e fundit“Imitimet e Kuranit” Pushkin përshkroi përshtypjet e tij për suren Al-Bakarat (Kuran, 2:261). Në të, poeti përdor një shëmbëlltyrë për një udhëtar që ankoi kundër Zotit, për mëshirën që i tregoi "Zoti i qiellit dhe i tokës" ndaj këtij udhëtari:

Ai ishte i etur dhe i uritur për hije ...



E kaluara ka ardhur në jetë në një lavdi të re...

“Imitimi i Kuranit” nga A.S. Pushkin, është përshtypja e tij personale e leximit të përkthimit të Kuranit dhe një përpjekje për të përdorur stilin e Kuranit në shkrimin e kësaj vepre.

A.S. Pushkin. Poezitë "Imitimet e Kuranit" të plota

Betohem për tek dhe çift,
Betohem për shpatën dhe betejën e drejtë,
Betohem për yllin e mëngjesit
Betohem në namazin e akshamit:

Jo, nuk të lashë.
Kush është nën hijen e paqes?
I prezantova, duke dashur kokën e tij,
Dhe e fshehu atë nga persekutimi vigjilent?

A nuk isha unë që ju dhashë diçka për të pirë ditën e etjes?
Ujërat e shkretëtirës?
A nuk isha unë që të dhashë gjuhën
Fuqi e madhe mbi mendjet?

Merr guxim, përbuz mashtrimin,
Ndiqni me gëzim rrugën e drejtësisë,
Duaj jetimët dhe Kuranin tim
Predikoni një krijese që dridhet.

O gra të pastra të profetit,
Ju jeni ndryshe nga të gjitha gratë:
Hija e vesit është gjithashtu e tmerrshme për ju.
Nën tendën e ëmbël të heshtjes
Jetoni me modesti: ju takon
Velloja e virgjëreshës beqare.
Mbani zemrat e vërteta
Për ata që janë legjitimë dhe të turpshëm,
Po, vështrimi i keq i të ligut
Ai nuk do ta shohë fytyrën tuaj!

Dhe ju, o mysafirë të Muhamedit,
Duke u dyndur në darkën e tij,
Shmangni kotësitë e botës
Ngatërro profetin tim.
Djali ka mendime të devotshme,
Ai nuk i pëlqen folësit e mëdhenj
Dhe fjalë jo modeste dhe boshe:
Nderoje festën me përulësinë e tij,
Dhe me prirje të dëlirë
Skllevërit e tij të rinj.

I hutuar, profeti u vreros,
Duke dëgjuar të verbrin që po afrohet:
Vraponi, le të mos guxojë vesi
Tregoji atij hutim.

Lista është dhënë nga libri qiellor
Ti, profet, nuk je për kokëfortët;
Shpallni me qetësi Kuranin,
Pa i detyruar të ligjtë!

Pse një person është arrogant?
Sepse ai erdhi në botë lakuriq,
Se ai merr frymë për një kohë të shkurtër,
Se i dobëti do të vdesë, ashtu siç lindi i dobëti?

Sepse Zoti do të vrasë
Dhe ai do ta ringjallë atë - sipas vullnetit të tij?
Ajo që nga qielli i mbron ditët e tij
Dhe në gëzime dhe në hidhërim?

Për t'i dhënë fruta,
Dhe bukë, dhe hurma dhe ullinj,
Duke bekuar veprat e tij,
Dhe qyteti i helikopterëve, kodra dhe fusha e misrit?

Por engjëlli do të tingëllojë dy herë;
Bubullima qiellore do të godasë tokën:
Dhe vëllai do të ikë nga vëllai,
Dhe djali do të largohet nga nëna e tij.

Dhe të gjithë do të dynden te Zoti,
I shpërfytyruar nga frika;
Dhe të ligjtë do të bien,
I mbuluar me flakë dhe hi.

Me ty nga kohët e lashta, o i gjithëfuqishëm,
I fuqishmi mendoi se mund të konkurronte,
E bollshme me krenari të çmendur;
Por ti, o Zot, e përule atë.
Ti the: Unë i jap jetë botës,
Unë e dënoj tokën me vdekje,
Dora ime është ngritur për gjithçka.
Edhe unë, tha ai, jap jetë,
Dhe unë gjithashtu dënoj me vdekje:
Me ty, o Zot, jam i barabartë.
Por mburrja e vesit ra në heshtje
Nga fjala e zemërimit tuaj:
Unë do të ngre diellin nga lindja;
Ngrini atë nga perëndimi i diellit!

Toka është e palëvizshme - qielli është i harkuar,
Krijuesi, i mbështetur nga ju,
Le të mos bien në tokë dhe ujë të thatë
Dhe ata nuk do të na shtypin.

Ti ndeze diellin në univers,
Le të shkëlqejë në qiell dhe tokë,
Si liri i ujitur me vaj,
Kristali shkëlqen në llambë.

Lutuni Krijuesit; ai është i fuqishëm:
Ai sundon erën; në një ditë të nxehtë
Ai dërgon re në qiell;
I jep hije pemës së tokës.

Ai është i mëshirshëm: ai është për Muhamedin
Hapi Kuranin e ndritur,
Le të rrjedhim edhe ne drejt dritës,
Dhe le të bjerë mjegulla nga sytë tuaj.

Nuk është çudi që kam ëndërruar për ty
Në betejë me kokat e rruara,
Me shpata gjakatare
Në kanale, në kullë, në mur.

Dëgjo britmën e gëzueshme,
O bij të shkretëtirave të zjarrta!
Çojini skllevërit e rinj në robëri,
Ndani plaçkën e luftës!

Ju keni fituar: lavdi për ju,
Dhe një të qeshur për ata me zemër të dobët!
Ata janë në një thirrje
Ne nuk shkuam, duke mos u besuar ëndrrave të mrekullueshme.

Të joshur nga plaçka e betejës,
Tani në pendimin tim
Rekut: na merr me vete;
Por ju thoni: ne nuk do ta marrim atë.

Lum ata që ranë në betejë:
Tani ata kanë hyrë në Eden
Dhe i mbytur në kënaqësi,
I pa helmuar nga asgjë.

Ngrihu, i frikësuar:
Në shpellën tuaj
llambë e shenjtë
Digjet deri në mëngjes.
Lutja e përzemërt,
Profet, largohu
Mendime të trishta
Ëndrra dinak!
Deri në mëngjes falem
Krijo me përulësi;
Libër qiellor
Lexoni deri në mëngjes!

VIII

Tregtimi i ndërgjegjes para varfërisë së zbehtë,
Mos i derdhni dhuratat tuaja me një dorë llogaritëse:
Bujaria e plotë kënaq qiellin.
Në ditën e gjykimit të tmerrshëm, si një fushë e majme,
O mbjellës i begatë!
Ajo do ta shpërblejë punën tuaj njëqindfish.

Por nëse, duke u penduar për punën e blerjes tokësore,
Duke i dhënë një lëmoshë të pakët një lypsi,
Ju shtrëngoni dorën tuaj ziliqar, -
Dije: të gjitha dhuratat e tua janë si një grusht pluhur,
Se shiu i dendur lan gurin,
Ata do të zhduken - një haraç i refuzuar nga Zoti.

Dhe udhëtari i lodhur i murmuriti Zotit:
Ai ishte i etur dhe i uritur për hije.
Duke u endur në shkretëtirë për tre ditë e tre netë,
Dhe sytë janë të rënduar nga nxehtësia dhe pluhuri
Me një melankoli të pashpresë ai qarkulloi me makinë,
Dhe befas ai sheh një thesar nën një palmë.

Dhe ai vrapoi drejt palmës së shkretëtirës,
Dhe freskohet me lakmi me një lumë të ftohtë
Gjuha dhe faqja e syrit digjen shumë,
Dhe ai u shtri dhe ra në gjumë pranë gomarit besnik -
Dhe shumë vite kaluan mbi të
Me vullnetin e sundimtarit të qiellit dhe tokës.

Ka ardhur ora e zgjimit për udhëtarin;
Ai ngrihet dhe dëgjon një zë të panjohur:
"Sa kohë keni rënë në gjumë në shkretëtirë?"
Dhe ai përgjigjet: dielli tashmë është lart
Dje po shkëlqente në qiellin e mëngjesit;
Në mëngjes fjeta thellë deri në mëngjes.

Por një zë: “O udhëtar, ke fjetur më gjatë;
Shiko: u shtrive i ri dhe u ngrite plak;
Palma është kalbur dhe pusi është i ftohtë
Të tharë e të tharë në shkretëtirën pa ujë,
E mbuluar gjatë nga rëra e stepave;
Dhe kockat e gomarit tënd zbardhen.”

Dhe plaku i menjëhershëm, i mposhtur nga pikëllimi,
Duke qarë, koka e tij u ul, duke u dridhur ...
Dhe pastaj ndodhi një mrekulli në shkretëtirë:
E kaluara ka ardhur në jetë në lavdi të re;
Palma lëkundet përsëri me kokën e saj me hije;
Edhe një herë pusi mbushet me freski dhe errësirë.

Dhe kockat e vjetra të gomarit ngrihen,
Ata u veshën me trupat e tyre dhe bënë një ulërimë;
Dhe udhëtari ndjen edhe forcë edhe gëzim;
Rinia e ringjallur filloi të luante në gjak;
Kënaqësitë e shenjta më mbushën gjoksin:
Dhe me Zotin niset në udhëtim.

Dhe udhëtari i lodhur i murmuriti Zotit:
Ai ishte i etur dhe i uritur për hije.
Duke u endur në shkretëtirë për tre ditë e tre netë,
Dhe sytë janë të rënduar nga nxehtësia dhe pluhuri
Me një melankoli të pashpresë ai qarkulloi me makinë,
Dhe befas ai sheh një thesar nën një palmë.

Dhe ai vrapoi drejt palmës së shkretëtirës,
Dhe freskohet me lakmi me një lumë të ftohtë
Gjuha dhe faqja e syrit digjen shumë,
Dhe ai u shtri dhe ra në gjumë pranë gomarit besnik -
Dhe shumë vite kaluan mbi të
Me vullnetin e sundimtarit të qiellit dhe tokës.

Ka ardhur ora e zgjimit për udhëtarin;
Ai ngrihet dhe dëgjon një zë të panjohur:
"Sa kohë keni rënë në gjumë në shkretëtirë?"
Dhe ai përgjigjet: dielli tashmë është lart
Dje po shkëlqente në qiellin e mëngjesit;
Në mëngjes fjeta thellë deri në mëngjes.

Por një zë: “O udhëtar, ke fjetur më gjatë;
Shiko: u shtrive i ri dhe u ngrite plak,
Palma është kalbur dhe pusi është i ftohtë
Të tharë e të tharë në shkretëtirën pa ujë,
E mbuluar gjatë nga rëra e stepave;
Dhe kockat e gomarit tënd zbardhen.”

Dhe plaku i menjëhershëm, i mposhtur nga pikëllimi,
Duke qarë, koka e tij u ul, duke u dridhur ...
Dhe pastaj ndodhi një mrekulli në shkretëtirë:
E kaluara ka ardhur në jetë në lavdi të re;
Palma lëkundet përsëri me kokën e saj me hije;
Edhe një herë kasaforta është e mbushur me freski dhe errësirë.

Dhe kockat e vjetra të gomarit ngrihen,
Ata u veshën me trupat e tyre dhe bënë një ulërimë;
Dhe udhëtari ndjen edhe forcë edhe gëzim;
Rinia e ringjallur filloi të luante në gjak;
Kënaqësitë e shenjta më mbushën gjoksin:
Dhe me Zotin niset në udhëtim.

IMITIMET E KURANIT. Botuar në koleksionin e vitit 1826. Shkruar në nëntor 1824. Në këto imitime Pushkin përdori përkthimin rusisht të Kuranit nga M. Verevkin, ed. 1790. Megjithatë, në transkriptimin e pjesëve që zgjodhi, ai u largua shumë nga origjinali dhe i mbushi poezitë me kuptimin që shpesh mungonte në origjinal. Prandaj, imitimet duhet të konsiderohen si poezi origjinale të Pushkinit, ndonjëherë të mbushura me përmbajtje autobiografike dhe të stilizuara vetëm në frymën e Kuranit. Dedikimi për P. A. Osipova shpjegohet me faktin se imitimet e Kuranit u shkruan kryesisht në pasurinë e saj Trigorsky, ku Pushkin kaloi ditët pas një grindjeje me babanë e tij, për shkak të faktit se Sergei Lvovich pranoi caktimin e autoriteteve policore për të. monitorojë sjelljen e djalit të tij.

IX. Dhe udhëtari i lodhur murmuriti para Zotit. Një zhvillim plotësisht i lirë i disa fjalëve nga Ch. II "Krava".

Shënime Në botimin e parë, shënimi i katërt shkruhej: "Nga libri, i verbër" (Tiflya), kjo është arsyeja pse kjo fjalë është nderuar nga turqit si abuzimi më i rëndë gabimi i tij: fjala “Tiflya” nuk është turke, por greke, dhe Kurani nuk është shkruar në turqisht, por në arabisht.