მოკლედ ჯეკ ლონდონის ცხოვრების სიყვარული. "სიცოცხლის სიყვარული". ლონდონ ჯეკი, მოთხრობა "სიცოცხლის სიყვარული"

მიმდინარე გვერდი: 1 (სულ წიგნს აქვს 2 გვერდი)

შრიფტი:

100% +

ჯეკ ლონდონი
სიცოცხლის სიყვარული

ისინი კოჭლობით დაეშვნენ მდინარისკენ და ერთხელ წინამორბედი შეძრწუნდა და დაბრუნდა შუა ქვის სამაგრში. ორივე დაღლილი და დაქანცული იყო და მათი სახეები მოთმინების აღშფოთებას გამოხატავდა - ხანგრძლივი გაჭირვების კვალი. მათ მხრებს ამძიმებდა თასმებით შეკრული მძიმე პაკეტები. თითოეულ მათგანს იარაღი ეჭირა. ორივე დახრილი მიდიოდა, თავი დაბლა დაუქნია და თვალები არ აუწევია.

”კარგი იქნებოდა, რომ სულ მცირე ორი ვაზნა გვქონდეს ჩვენს ქეშიდან,” - თქვა ერთმა.

მეორეც პირველის შემდეგ მდინარეში შევიდა. ფეხსაცმელი არ გაიხადეს, თუმცა წყალი ყინულივით ცივი იყო - ისეთი ცივი, რომ სიცივისგან ფეხები და ფეხის თითებიც კი დაუბუჟდა. ზოგან წყალი მუხლებს ასველებდა და ორივე ტრიალებდა და ფეხს კარგავდა.

მეორე მოგზაური გლუვ ლოდზე ჩამოცურდა და კინაღამ დაეცა, მაგრამ ფეხზე იდგა და ტკივილისგან ხმამაღლა ტიროდა. თავბრუსხვევა უნდა დაეტყო.“ აკანკალდა და თავისუფალი ხელი ისე აიქნია, თითქოს ჰაერი უცქერდა. როცა მოწესრიგდა, ნაბიჯი გადადგა, მაგრამ ისევ შეირყა და კინაღამ დაეცა. მერე გაჩერდა და თანამგზავრს შეხედა: ისევ წინ მიდიოდა, უკან არც კი იხედებოდა.

მთელი წუთი გაუნძრევლად იდგა, თითქოს ფიქრობდა, მერე დაიყვირა:

"მისმინე, ბილ, მე ფეხი მოვიმწარე!"

ბილი უკვე მეორე მხარეს იყო ავიდა და წინ წავიდა. მდინარის შუაგულში მდგარი თვალს არ აშორებდა. ტუჩები ისე ძლიერად აკანკალდა, რომ წითელ ულვაშებს ზემოდან ამოძრავდა. გამომშრალ ტუჩებს ენის წვერით აკოცა.

- ბილ! იყვირა მან.

ეს გაჭირვებაში მყოფი კაცის სასოწარკვეთილი თხოვნა იყო, მაგრამ ბილმა თავი არ დაუქნია. მისი ამხანაგი დიდხანს უყურებდა, როგორ უხერხულად, კოჭლობითა და დაბრკოლებით ადიოდა რბილ ფერდობზე ტალღოვანი ჰორიზონტის ხაზისკენ, რომელიც ჩამოყალიბდა დაბალი გორაკის თხემით. ის გაჰყვა მანამ, სანამ ბილი მხედველობიდან არ იყო, ქედზე. შემდეგ მოშორდა და ნელა მიმოიხედა სამყაროს წრეში, რომელშიც ის მარტო დარჩა ბილის წასვლის შემდეგ.

ჰორიზონტის ზემოთ მზე სუსტად ანათებდა, ძლივს შესამჩნევი იყო სიბნელეში და სქელ ნისლში, რომელიც იწვა მკვრივ ბურუსში, ხილული საზღვრებისა და მონახაზების გარეშე. მთელი სიმძიმით ერთ ფეხზე მიყრდნობილმა მოგზაურმა საათი ამოიღო. უკვე ოთხი იყო. ბოლო ორი კვირის განმავლობაში მან დაკარგა რაოდენობა; რადგან ივლისის ბოლოს ან აგვისტოს დასაწყისი იყო, მან იცოდა, რომ მზე ჩრდილო-დასავლეთით უნდა ყოფილიყო. მან სამხრეთისკენ გაიხედა და მიხვდა, რომ სადღაც ამ პირქუში ბორცვების მიღმა დიდი დათვის ტბა იყო. 1
დიდი დათვის ტბა- ტბა ჩრდილო-დასავლეთ კანადაში; მასში გადის არქტიკული წრე.

და რომ არქტიკული წრის საშინელი გზა გადის კანადის დაბლობზე იმავე მიმართულებით. მდინარე, რომლის შუაშიც ის იდგა, სპილენძის მაღაროს შენაკადი იყო. 2
სპილენძის მაღაროარის მდინარე კანადის ჩრდილო-დასავლეთში.

და Coppermine ასევე მიედინება ჩრდილოეთით და ჩაედინება Coronation Bay-ში. 3
კორონაციის ყურე- არქტიკული ოკეანის ყურე კანადის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე.

არქტიკულ ოკეანეში. ის თავად არასოდეს ყოფილა იქ, მაგრამ ერთხელ ნახა ეს ადგილები ჰადსონის ბეის კომპანიის რუკაზე.

მან კვლავ შეხედა სამყაროს იმ წრეს, რომელშიც ახლა მარტო იყო. სურათი უკმაყოფილო იყო. დაბალი ბორცვები ჰორიზონტს ერთფეროვან ტალღოვან ხაზში ხურავდა. არც ხეები, არც ბუჩქები, არც ბალახი - არაფერი, გარდა უსაზღვრო და საშინელი უდაბნოსა - და მის თვალებში შიშის გამომეტყველება მოჩანდა.

- ბილ! ჩაიჩურჩულა მან და კვლავ გაიმეორა: „ბილ!

ტალახიან ნაკადულს შუა მოკალათდა, თითქოს უსაზღვრო უდაბნო თავისი უძლეველი ძალით აოხრებდა, საშინელი სიმშვიდით დაჩაგრა. სიცხეში აკანკალდა და თოფი წყალში ჩავარდა. ამან აიძულა გონს მოეგო. მან დაძლია შიში, გამბედაობა მოიკრიბა და წყალში ხელი ჩაყო, იარაღს მოჰკიდა ხელი, შემდეგ ბალონი მარცხენა მხარზე მიიწია, რომ წონამ ნაკლები ზეწოლა მოახდინა დაზიანებულ ფეხზე და ნელა და ფრთხილად გაემართა. ნაპირი, ტკივილისგან ტრიალი.

გაუჩერებლად დადიოდა. ტკივილის უგულებელყოფა, სასოწარკვეთილი მონდომებით, ის სასწრაფოდ ავიდა გორაკის მწვერვალზე, რომლის მწვერვალს მიღმა ბილი გაუჩინარდა - და ის თავადაც უფრო სასაცილოდ და უხერხულად ჩანდა, ვიდრე კოჭლი, ძლივს ძლივს აკოცა ბილი. მაგრამ ქედიდან დაინახა, რომ არაღრმა ხეობაში არავინ იყო! შიშმა ისევ შეუტია მას და, ისევ დაძლია, კიდევ უფრო გადაიწია ბალონი მარცხენა მხარზე და კოჭლობით დაიწყო დაბლა სვლა.

ხეობის ფსკერი ჭაობიანი იყო, წყალი ღრუბელივით ასველებდა სქელ ხავსს. ყოველ ნაბიჯზე ის ფეხების ქვემოდან აფრქვევდა და სველ ხავსს ძირი სცვიოდა. ცდილობდა ბილის კვალდაკვალ გაჰყოლოდა, მოგზაური ტბიდან ტბაზე გადადიოდა ხავსში, კუნძულებივით გამოკვეთილ ქვებზე.

მარტოდ დარჩენილს არ სცდება. მან ეს ცოტა მეტიც იცოდა - და მივიდოდა იმ ადგილას, სადაც მშრალი ნაძვები და ნაძვები, დაბალ და დაბნეულს, გარს აკრავს პატარა ტბას ტიჩინნიცილს, რაც ადგილობრივ ენაზე ნიშნავს: "პატარა ჯოხების ქვეყანას". ტბაში ნაკადი ჩაედინება და წყალი მასში არ არის ტალახიანი. დინების ნაპირას ლერწამი იზრდება - ეს კარგად გაიხსენა - მაგრამ იქ ხეები არ არის და ნაკადულს სწორედ წყალგამყოფამდე ავა. წყალგამყოფიდან იწყება სხვა ნაკადი, რომელიც მიედინება დასავლეთისაკენ; ჩამოვა მდინარე დეესამდე და იქ იპოვის თავის სამალავს ამობრუნებული კანოეს ქვეშ, ქვებით მოფენილი. ქეში შეიცავს ვაზნებს, კაკვებს და სათევზაო ხაზებს სათევზაო ჯოხებისთვის და პატარა ბადეს - ყველაფერი, რაც გჭირდებათ საკუთარი საკვების მისაღებად. და ასევე არის ფქვილი - ოღონდ ცოტა, და ნაჭერი მკერდი და ლობიო.

ბილი დაელოდებოდა მას იქ, და ორივენი ჩადიოდნენ დიზიდან დიდი დათვის ტბისკენ, შემდეგ გადაკვეთდნენ ტბას და წავიდოდნენ სამხრეთით, მთელი სამხრეთით, სანამ არ მიაღწევდნენ მდინარე მაკენზის. სამხრეთი, მთელი სამხრეთი - და ზამთარი დაეწია მათ, მდინარეში სისწრაფე გაიყინებოდა და დღეები გაცივდებოდა - სამხრეთით, ჰადსონის ყურის რომელიმე სავაჭრო პუნქტამდე, სადაც მაღალი, ძლიერი ხეები იზრდება და სადაც შენ ხარ. შეგიძლიათ მიირთვათ რამდენიც გსურთ.

სწორედ ამაზე ფიქრობდა მოგზაური, როცა წინ მიიწევდა. მაგრამ რაც არ უნდა უჭირდა მას სიარული, უფრო რთული იყო საკუთარი თავის დარწმუნება, რომ ბილმა ის არ მიატოვა, რომ ბილი, რა თქმა უნდა, სამალავში ელოდა. ასე უნდა ეფიქრა, თორემ ბრძოლას აზრი არ ექნებოდა – დარჩა მხოლოდ მიწაზე დაწოლა და სიკვდილი. და როცა მზის ბუნდოვანი დისკო ნელ-ნელა იმალებოდა ჩრდილო-დასავლეთში, მას ჰქონდა დრო, გამოეთვალა - და არაერთხელ - გზის ყოველი ნაბიჯი, რომელიც მას და ბილს მოუწევდათ გადაედგათ მომავალი ზამთრის შემდეგ სამხრეთით. ის გონებაში ისევ და ისევ ათვალიერებდა საკვების მარაგს თავის სამალავში და მარაგს ჰადსონის ბეის კომპანიის საწყობში. ორი დღეა არაფერი უჭამია, მაგრამ კიდევ დიდხანს არ უჭამია. დროდადრო იხრებოდა, ჭაობის ფერმკრთალ მარცვლებს კრეფდა, პირში იდებდა, ღეჭავდა და ყლაპავდა. კენკრა იყო წყლიანი და სწრაფად დნება პირში, დარჩა მხოლოდ მწარე მყარი თესლი. მან იცოდა, რომ მათ არ აკლდებოდა, მაგრამ მაინც მოთმინებით ღეჭავდა, რადგან იმედს არ სურს გამოცდილებით გათვლა.

ცხრა საათზე დიდი ფეხის თითი ქვაზე დაასრიალა, შეირყა და სისუსტისა და დაღლილობისგან დაეცა. დიდხანს იწვა გვერდზე უძრავად; მერე თასმებისაგან გათავისუფლდა, უხერხულად წამოდგა და დაჯდა. ჯერ არ იყო ბნელოდა და ბინდის შუქზე მან დაიწყო ქვებს შორის თრევა, მშრალი ხავსის ლაქები აიღო. მთელი მკლავი რომ მოაგროვა, ცეცხლი დაანთო - ჩამქრალი, კვამლისფერი ცეცხლი - და ზედ წყალი დაასხა.

ბალი ამოალაგა და პირველ რიგში დათვალა რამდენი ასანთი ჰქონდა. სამოცდაშვიდი იყო. შეცდომა რომ არ დაუშვა, სამჯერ დათვალა. დაყო ისინი სამ გროვად და თითოეული პერგამენტში გაახვია; ერთი შეკვრა ცარიელ ჩანთაში ჩადო, მეორე ნახმარი თავსახურში და მესამე წიაღში. როცა ეს ყველაფერი გააკეთა, უცებ შეეშინდა; სამივე შეკვრა გაშალა და ისევ დათვალა. ჯერ კიდევ სამოცდაშვიდი მატჩი იყო.

სველი ფეხსაცმელი ცეცხლთან გაიმშრალა. მოკასინი სულ გაფუჭებული იყო, საბნიდან შეკერილი წინდები გაცვეთილი იყო, ფეხები კი სისხლამდე ჰქონდა ჩაცმული. ტერფი ძალიან სტკიოდა და გამოიკვლია: შეშუპებული იყო, თითქმის მუხლზე სქელი. მან ერთ-ერთი საბნიდან გრძელი ზოლი ჩამოიძრო და ტერფი მჭიდროდ შემოიხვია, კიდევ რამდენიმე ზოლი მოხსნა და ფეხებზე შემოიხვია, წინდები და მოკასინები ჩაანაცვლა ამით, შემდეგ დალია მდუღარე წყალი, დაიწყო საათი და დაწვა, მიიმალა. თვითონ საბანით.

მკვდარივით ეძინა. შუაღამისას ბნელოდა, მაგრამ დიდხანს არა. მზე ამოვიდა ჩრდილო-აღმოსავლეთით - უფრო სწორად, მან დაიწყო სინათლის მიღება ამ მიმართულებით, რადგან მზე ნაცრისფერი ღრუბლების მიღმა იმალებოდა.

ექვს საათზე გაიღვიძა, ზურგზე დაწოლილი. ნაცრისფერ ცას ახედა და შიმშილი იგრძნო. შემობრუნდა და იდაყვზე დაყრდნობილი, ხმამაღალი ხვრინვა გაიგონა და დაინახა დიდი ირემი, რომელიც ფრთხილად და ცნობისმოყვარეობით შეხედა მას. ირემი მისგან ორმოცდაათ ნაბიჯზე მეტი არ იდგა და მაშინვე წარმოიდგინა ტაფაში მოწნული ხორცის სუნი და გემო. მან უნებურად აიღო დაცლილი იარაღი, დაუმიზნა და ჩახმახს დაარტყა. ირემმა დაიღრიალა და გაიქცა, თოხები კლდეებზე აკაკუნებს.

ლანძღავდა, იარაღს გადააგდო და წუწუნით ცდილობდა ფეხზე წამოდგომას. მან წარმატებას დიდი გაჭირვებით მიაღწია და არც ისე მალე. მისი სახსრები თითქოს დაჟანგული იყო და ყოველ ჯერზე ნებისყოფის დიდი ძალისხმევა სჭირდებოდა, რათა მოხრილიყო ან გასწორებულიყო. როდესაც საბოლოოდ ფეხზე წამოდგა, მას კიდევ ერთი სრული წუთი დასჭირდა, რათა გასწორებულიყო და ფეხზე წამომდგარიყო, როგორც მამაკაცს უნდა.

პატარა ბორცვზე ავიდა და ირგვლივ მიმოიხედა. არც ხეები, არც ბუჩქები - არაფერი, გარდა ხავსის ნაცრისფერი ზღვისა, მხოლოდ ხანდახან ნაცრისფერი ლოდებით, ნაცრისფერი ტბებით და ნაცრისფერი ნაკადულებით. ცაც ნაცრისფერი იყო. არც მზის სხივი, არც მზის ხილვა! მან დაკარგა წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ სად არის ჩრდილოეთი და დაავიწყდა, რომელი მიმართულებით მოვიდა წუხელ. მაგრამ ის არ წასულა. ეს მან იცოდა. მალე ის პატარა ჯოხების ქვეყანაში მოვა. მან იცოდა, რომ ის იყო სადღაც მარცხნივ, აქედან არც თუ ისე შორს - ალბათ მომდევნო ნაზი გორაზე.

ის დაბრუნდა, რათა თავისი შეკვრა გზის გასწვრივ შეეკრა; შეამოწმა თუ არა მისი სამი შეკვრა ასანთის ხელუხლებელი, მაგრამ არ დათვალა. თუმცა, ის ფიქრებში შეჩერდა ბრტყელ, მჭიდროდ ჩაყრილ ტყავის ჩანთაზე. ჩანთა პატარა იყო, ხელისგულებს შორის ეტევა, მაგრამ თხუთმეტ ფუნტს იწონიდა - ისევე როგორც ყველაფერი - და ეს აწუხებდა მას. ბოლოს ჩანთა გვერდით გადადო და ბალის დახვევა დაიწყო; მერე ჩანთას დახედა, სწრაფად აიღო და გამომწვევად მიმოიხედა, თითქოს უდაბნოს სურდა მისი ოქროს წაღება. და როცა ფეხზე წამოდგა და ფეხზე წამოდგა, ჩანთა მის უკან ბალიშში იდო.

მარცხნივ შეუხვია და განაგრძო, დროდადრო ჩერდებოდა და ჭაობის კენკრას კრეფდა. ფეხი გაუმაგრდა და კოჭლობით გაუარესდა, მაგრამ ტკივილი არაფერს ნიშნავდა მუცლის ტკივილთან შედარებით. შიმშილი მას აუტანლად ტანჯავდა. ტკივილმა ღრღნიდა და ღრღნიდა და ვეღარ ხვდებოდა რა მიმართულებით უნდა წასულიყო პატარა ჯოხების ქვეყანაში მისასვლელად. კენკრა ღრღნის ტკივილს არ აკმაყოფილებდა, მხოლოდ ენასა და სასის სტკიოდა.

პატარა ქვაბს რომ მიაღწია, ქვებიდან და მუწუკებიდან მის შესახვედრად წამოდგნენ თეთრი კათიკები, ფრთებს შრიალებდნენ და ყვიროდნენ: კრ, კრ, კრ... ქვა ესროლა მათ, მაგრამ ხელიდან გაუშვა. შემდეგ, ბალი მიწაზე დადო, დაიწყო მათკენ ცოცხალი, ისე ცოცავდა, როგორც კატა ბეღურებთან მიცოცავს. შარვალი ბასრ ქვებზე იყო დახეული, მუხლებიდან სისხლიანი კვალი გადაჭიმულიყო, მაგრამ ეს ტკივილი არ უგრძვნია - შიმშილმა დაახრჩო. სველ ხავსში გადაიარა; ტანსაცმელი სველი ჰქონდა, სხეული ცივი ჰქონდა, მაგრამ ვერაფერს ამჩნევდა, შიმშილი ისე ტანჯავდა. ირგვლივ თეთრი ქათქათა ფრიალებს და ბოლოს ეს „კრ, კრ“ მას დაცინვად მოეჩვენა; საყვედურობდა კათიკები და მათი ტირილის ხმამაღლა მიბაძვა დაიწყო.

ერთხელ კინაღამ გადაეყარა კაბიჭს, რომელსაც უნდა ეძინა. მან არ დაინახა იგი მანამ, სანამ კლდეებს შორის დამალული ადგილიდან მის სახეში არ აფრინდა. რა სისწრაფითაც არ უნდა აფრინდა კაკაჭი, იმავე სწრაფი მოძრაობით მოახერხა მისი დაჭერა – ხელში კი კუდის სამი ბუმბული ეჭირა. ქათქათა დაფრინავს რომ უყურებდა, ისეთი სიძულვილი იგრძნო მის მიმართ, თითქოს საშინელი ზიანი მიაყენა მას. მერე ისევ თავის კოლოფს მიუბრუნდა და ზურგზე დაადო.

შუა დღისთვის მან ჭაობამდე მიაღწია, სადაც მეტი თამაში იყო. თითქოს ცელქობდა, ირმების ნახირმა გაიარა, ოცი თავი, ისე ახლოს, რომ თოფით დახვრიტეს. მათ უკან გაშვების ველურმა სურვილმა შეიპყრო, დარწმუნებული იყო, რომ ნახირს დაეწია. მისკენ წააწყდა შავ-ყავისფერი მელა, რომელსაც კბილებში ქერქი ჰქონდა. მან იყვირა. ტირილი საშინელი იყო, მაგრამ მელა, შეშინებული უკან გადახტა, მაინც არ ათავისუფლებდა მტაცებელს.

საღამოს კირივით ტალახიანი ნაკადულის ნაპირას გადიოდა, იშვიათი ლერწმებით გადაჭედილი. მტკიცედ დაეჭირა ლერწმის ღეროს ფესვიდან და ამოიღო რაღაც ხახვის მსგავსი, რომელიც არ აღემატებოდა შპალერის ფრჩხილს. ბოლქვი რბილი და მადისაღმძვრელად კბილებზე დაწნული აღმოჩნდა. მაგრამ ბოჭკოები იყო მკაცრი, წყლიანი, როგორც კენკრა და არ გაჯერებული. ტვირთი ჩამოაგდო და ლერწმებში ოთხივე ცოცავდა, ცახცახებდა და ჭყიპავდა როგორც ჭუჭყიანი.

ძალიან დაღლილი იყო და ხშირად ცდუნდებოდა მიწაზე დაწოლა და დაძინება; მაგრამ წვრილფეხა მიწამდე მიღწევის სურვილი და კიდევ უფრო მეტი შიმშილი მოსვენებას არ აძლევდა. ტბებში ეძებდა ბაყაყებს, ჭიების პოვნის იმედით ხელებით თხრიდა მიწას, თუმცა იცოდა, რომ ჩრდილოეთში აქამდე არც ჭიები იყო და არც ბაყაყები.

ყველა გუბეში შეათვალიერა და ბოლოს, შებინდებისას, დაინახა ასეთ გუბეში გუბეის ზომის ერთი თევზი. მან მარჯვენა ხელი წყალში მხრებამდე ჩაიდო, მაგრამ თევზმა გაექცა. მერე ორივე ხელით დაუწყო დაჭერა და მთელი ტალახი ქვემოდან ასწია. მღელვარებისგან წაბორძიკდა, წყალში ჩავარდა და წელამდე იყო გაჟღენთილი. წყალს ისე აბინძურებდა, რომ თევზი არ ჩანდა და ლოდინი მოუწია, სანამ ტალახი ფსკერზე დადგებოდა.

ის კვლავ თევზაობას შეუდგა და თევზაობდა მანამ, სანამ წყალი კვლავ ტალახიანი გახდა. მეტს ვეღარ მოითმინა. თუნუქის ვედრო გაშალა, მან წყლის შენახვა დაიწყო. თავიდან ის გააფთრებული გამოვიდა, მთელი თავი დაასველა და გუბესთან ისე შეასხა წყალი, რომ უკან გადმოვიდა. მერე უფრო ფრთხილად დაიწყო ხატვა, ცდილობდა დამშვიდებულიყო, თუმცა გული ძლიერად უცემდა და ხელები კანკალებდა. ნახევარი საათის შემდეგ გუბეში წყალი თითქმის აღარ დარჩა. ქვემოდან არაფრის ამოღება არ შეიძლებოდა. მაგრამ თევზი გაქრა. მან დაინახა შეუმჩნეველი ნაპრალი ქვებს შორის, რომლის მეშვეობითაც თევზი მახლობლად მდებარე გუბეში ჩავარდა, იმდენად დიდი, რომ ერთ დღეში მისი ამოღება შეუძლებელია. ადრე რომ შეემჩნია ეს უფსკრული, თავიდანვე ქვით ჩაეკეტებოდა და თევზი მისკენ წავიდოდა.

სასოწარკვეთილი სველ მიწაზე ჩაიძირა და ატირდა. ჯერ ჩუმად ატირდა, მერე ხმამაღლა დაიწყო ტირილი, გამოაფხიზლა უმოწყალო უდაბნო, რომელიც გარშემორტყმული იყო; და დიდხანს ტიროდა ცრემლების გარეშე, ტირილით კანკალებდა. აანთო ცეცხლი და გათბა ბევრი მდუღარე წყლის დალევით, მერე მოაწყო ღამის გათევა კლდოვან რაფაზე, ისევე როგორც წინა ღამეს. ძილის წინ ასანთებს სველიანობაზე შეამოწმა და საათი დაამტვრია. საბნები ნესტიანი და ცივი იყო შეხებისთვის. მთელი ფეხი იწვა ტკივილისგან, ცეცხლივით. მაგრამ მხოლოდ შიმშილს გრძნობდა; და ღამით ის ოცნებობდა დღესასწაულებზე, ვახშამზე და კერძებით სავსე სუფრებზე.

ცივად და ავად გაიღვიძა. მზე არ იყო. დედამიწისა და ცის ნაცრისფერი ფერები სულ უფრო ბნელი და ღრმა ხდებოდა. მკვეთრი ქარი უბერავდა და პირველმა თოვლმა ბორცვები გაათეთრა. ჰაერი თითქოს შესქელდა და გათეთრდა, როცა ცეცხლს ანთებდა და წყალს ადუღებდა. მან ჩამოიტანა სველი თოვლი დიდ სველ ფანტელებში. თავდაპირველად ისინი მიწასთან შეხებისთანავე დნებოდნენ, მაგრამ თოვლი უფრო და უფრო სქელი ცვიოდა და მიწას ფარავდა და ბოლოს მის მიერ შეგროვებული ხავსი ნესტიანი გახდა და ცეცხლი ჩაქრა.

ეს იყო მისთვის სიგნალი, რომ შეკვრა ისევ ზურგზე დაედო და წინ წასულიყო, არავინ იცის სად. მას აღარ უფიქრია პატარა ჯოხების მიწაზე, არც ბილზე და არც მდინარე დიზის მახლობლად. მათ მხოლოდ ერთი სურვილი ჰქონდათ: ჭამა! შიმშილით გაგიჟდა. მას არ აინტერესებდა სად წავიდა, სანამ გასწორებულ ადგილზე დადიოდა. სველი თოვლის ქვეშ წყლიან კენკრას მოჰკრა ხელი, ლერწმის ყუნწები ამოაძვრინა. მაგრამ ეს ყველაფერი უაზრო და არა დამაკმაყოფილებელი იყო. შემდეგ მას წააწყდა რაღაც მომჟავო ბალახი და შეჭამა, რამდენიც შეეძლო, მაგრამ ეს ძალიან ცოტა იყო, რადგან ბალახი მიწაზე იყო გაშლილი და ადვილი არ იყო თოვლის ქვეშ.

იმ ღამეს არც ცეცხლი ჰქონდა და არც ცხელი წყალი, გადასაფარებლის ქვეშ ჩაცურდა და შიმშილით შეწუხებულ ძილში ჩავარდა. თოვლი ცივ წვიმად გადაიქცა. დროდადრო იღვიძებდა და გრძნობდა, რომ წვიმა ასველებდა სახეს. დადგა დღე - ნაცრისფერი დღე მზის გარეშე. წვიმა შეწყდა. ახლა მოგზაურს შიმშილი გაუნელდა. მუცელში იყო მოსაწყენი, მტკივნეული ტკივილი, მაგრამ ეს მას ნამდვილად არ ტანჯავდა. გონება გაიწმინდა და ისევ დაფიქრდა პატარა ჯოხების მიწაზე და მის სამალავზე მდინარე დიესთან.

მან დარჩენილი ერთი საბანი ზოლებად დააგლიჯა და სისხლიანი ფეხები შემოიხვია, შემდეგ ცუდ ფეხს შემოიხვია და დღის მარშისთვის მოემზადა. ბალზე რომ მიდგა, დიდხანს უყურებდა ტყავის ჩანთას, მაგრამ ბოლოს ესეც აიტაცა.

წვიმამ თოვლი გაანადგურა და მხოლოდ მთების მწვერვალები დატოვა თეთრი. მზე ამოვიდა და მოგზაურმა მოახერხა კარდინალური წერტილების დადგენა, თუმცა ახლა იცოდა, რომ გზა დაკარგა. ამ ბოლო დღეებში ის ძალიან მარცხნივ უნდა გადახრილიყო თავის ხეტიალებში. ახლა კი მარჯვნივ შეუხვია სწორ გზაზე დასასვლელად.

შიმშილის ტკივილები უკვე ჩამქრალიყო, მაგრამ თავს დასუსტებულად გრძნობდა. მას ხშირად უწევდა გაჩერება და დასვენება, ჭაობის კენკრა და ლერწმის ბოლქვების კრეფა. ენა შეშუპებული და გამომშრალი ჰქონდა, თითქოს ბამბა და მწარე გემო ჰქონდა პირში. და ყველაზე მეტად გული აწუხებდა. რამდენიმე წუთის მგზავრობის შემდეგ მან უმოწყალოდ დაიწყო კაკუნი, შემდეგ კი თითქოს ახტა და მტკივნეულად აკანკალდა, რამაც იგი დახრჩობამდე და თავბრუსხვევამდე მიიყვანა, კინაღამ გონება დაკარგა.

დაახლოებით შუადღისას მან დაინახა ორი მინოი დიდ გუბეში. წყლის გადარჩენა წარმოუდგენელი იყო, მაგრამ ახლა ის უფრო მშვიდად იყო და თუნუქის კოლოფით მოახერხა მათი დაჭერა. ისინი დაახლოებით პატარა თითის სიგრძე იყო, მეტი არა, მაგრამ განსაკუთრებით არ მშიერი იყო. მუცელში ტკივილი სუსტდებოდა, სულ უფრო და უფრო მძაფრდებოდა, თითქოს მუცელი იწექებოდა. ის თევზს ნედლად ჭამდა, ფრთხილად ღეჭავდა და ეს იყო წმინდა რაციონალური მოქმედება. მას არ სურდა ჭამა, მაგრამ იცოდა, რომ აუცილებელი იყო ცოცხალი დარჩენილიყო.

საღამოს კიდევ სამი მინო დაიჭირა, ორი შეჭამა და მესამე საუზმისთვის დატოვა. მზემ ხანდახან ხავსის ნაკვთები გააშრა და თავისთვის ადუღებული წყლით თბებოდა. ამ დღეს მან ფეხით გაიარა არაუმეტეს ათი მილისა, ხოლო მეორეზე, მოძრაობდა მხოლოდ მაშინ, როცა გული დაუშვებდა, არაუმეტეს ხუთი. მაგრამ მუცლის ტკივილები აღარ აწუხებდა; მუცელს თითქოს ჩაეძინა. ტერიტორია ახლა მისთვის უცნობი იყო, სულ უფრო ხშირად ხვდებოდა ირმები და მგლებიც. ძალიან ხშირად მათი ყვირილი მას უდაბნოს შორიდან აღწევდა და ერთხელ მან დაინახა სამი მგელი, რომლებიც მალულად გარბოდნენ მის გზაზე.

მეორე ღამეს და მეორე დილით, გონს რომ მოვიდა, გაიხსნა თასმა, რომელიც ეჭირა ტყავის ჩანთას. უხეში ოქროს ქვიშა და ნაგლეჯები ყვითელ ნაკადად ჩამოდიოდა მისგან. ოქრო შუაზე გაყო, ერთი ნახევარი შორიდან ხილულ კლდის რაფაზე დამალა, საბნის ნაჭერში გაახვია, მეორე კი ისევ ჩანთაში ჩაასხა. მან ბოლო საბანიც გამოიყენა ფეხების მოსახვევად. მაგრამ მან იარაღი მაინც არ გადააგდო, რადგან მდინარე დისის მახლობლად სათავსოში იყო ვაზნები.

დღე ნისლიანი იყო. ამ დღეს მასში ისევ შიმშილმა გაიღვიძა. მოგზაური ძალიან დასუსტდა და თავი ისე ტრიალებდა, რომ ზოგჯერ ვერაფერს ხედავდა. ახლა გამუდმებით აბრკოლებდა და ცვიოდა, ერთ დღეს კი სწორედ კაკაჭის ბუდეზე დაეცა. ოთხი ახალგამოჩეკილი წიწილა იყო, არაუმეტეს ერთი დღისა; თითოეული საკმარისი იქნება მხოლოდ ყლუპისთვის; და ჭამდა მათ ხარბად, ცოცხლად ჩასვეს პირში: კვერცხის ნაჭუჭებივით კრაჭუნებდნენ კბილებზე. დიდი ტირილით ირგვლივ შემოფრინდა ქათქათა დედა. მას სურდა მისი თოფის კონდახი დაარტყა, მაგრამ მან თავი აარიდა. შემდეგ მან ქვების სროლა დაიწყო და ფრთა გაუტეხა. კაბიჭი მოშორდა მას, აფრინდა და მოტეხილი ფრთა მიათრევდა, მაგრამ არ ჩამორჩა.

წიწილები მხოლოდ მის შიმშილს აცინებდნენ. უხერხულად ახტა და დაზიანებულ ფეხზე დავარდა, ან ქვებს ესროლა და ხმადაბლა ტიროდა, მერე კი ჩუმად, დაბნეული და მოთმინებით დადიოდა ყოველი დაცემის შემდეგ და თვალებს ხელს ასხამდა, რათა მოეშორებინა თავბრუსხვევა, რომელიც ემუქრებოდა. დაღონება.

კაბიჭის დევნამ ჭაობიან დაბლობზე მიიყვანა და იქ სველ ხავსში ადამიანის ნაკვალევი შენიშნა. კვალი მისი არ იყო, დაინახა. ბილის ნაკვალევი უნდა იყოს. მაგრამ ვერ ჩერდებოდა, რადგან თეთრი კაკაჭი სულ უფრო შორს გარბოდა. ჯერ დაიჭერს, მერე კი დაბრუნდება და კვალს შეისწავლის.

ქათქათას ატარებდა, თვითონ კი დაღლილი იყო. გვერდით იწვა, მძიმედ სუნთქავდა და ისიც მძიმედ სუნთქავდა, მისგან ათი ნაბიჯის მოშორებით იწვა და ვერ მიიწევდა ახლოს. და როცა დაისვენა, მანაც მოიკრიბა ძალა და გაფრინდა მის ხარბად გამოწვდილ ხელს. დევნა ისევ დაიწყო. მაგრამ შემდეგ დაბნელდა და ჩიტი გაქრა. დაღლილობისგან წაბორძიკდა, ზურგზე ბალიშით დაეცა და ლოყა დაიზიანა. კარგა ხანს არ ინძრეოდა, მერე გვერდზე გადაბრუნდა, საათი დაძრა და ასე იწვა დილამდე.

ისევ ნისლი. მან საბნის ნახევარი გამოიყენა გრაგნილისთვის. მან ვერ იპოვა ბილის კვალი, მაგრამ ამას ახლა მნიშვნელობა არ ჰქონდა. შიმშილმა ჯიუტად მიიყვანა წინ. მაგრამ რა მოხდება, თუ ბილიც დაიკარგა? შუადღისთვის ის სრულიად გამოფიტული იყო. მან ისევ გაიყო ოქრო, ამჯერად უბრალოდ ნახევარი მიწაზე დაასხა. საღამომდე მან გადააგდო მეორე ნახევარი, დარჩა მხოლოდ საბნის ნაჭერი, თუნუქის ვედრო და იარაღი.

მან დაიწყო აკვიატებული ფიქრები. რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ ერთი ვაზნა ჰქონდა დარჩენილი - იარაღი დატენილი იყო, უბრალოდ ვერ შეამჩნია. და ამავე დროს იცოდა, რომ ჟურნალში ვაზნა არ იყო. ეს ფიქრი აწუხებდა მას. საათობით ებრძოდა მას, შემდეგ ჟურნალს მიმოიხედა და დარწმუნდა, რომ მასში ვაზნა არ იყო. იმედგაცრუება ისეთი ძლიერი იყო, თითქოს მართლა ელოდა იქ ვაზნის პოვნას.

დაახლოებით ნახევარი საათი გავიდა, მერე ისევ აკვიატებული ფიქრი დაუბრუნდა მას. იბრძოდა და ვერ გადალახა და იმისთვის, რომ თავი რაიმეში დახმარებოდა, ისევ დაათვალიერა იარაღი. ზოგჯერ გონება ერევა და ავტომატივით აგრძელებდა უგონოდ ხეტიალს; უცნაურმა ფიქრებმა და აბსურდულმა ცნებებმა ჭიებივით ააფეთქა ტვინი. მაგრამ სწრაფად მოეგო გონს – შიმშილის ქენჯნა მუდმივად აბრუნებდა რეალობას. ერთ დღეს ის გონს სპექტაკლმა მოიყვანა, საიდანაც მაშინვე კინაღამ გონება დაკარგა. მთვრალივით ტრიალებდა და ფეხზე დარჩენას ცდილობდა. მის წინ ცხენი იდგა. Ცხენი! თვალებს არ უჯერებდა. ისინი დაფარული იყო სქელი ნისლით, რომელიც გაჟღენთილია ნათელი წერტილებით. მან გააფთრებით მოჭუტა თვალები და როცა მხედველობა გაიწმინდა, მის წინ დაინახა არა ცხენი, არამედ დიდი ყავისფერი დათვი. მხეცი მას არამეგობრული ცნობისმოყვარეობით უყურებდა.

მან უკვე ასწია იარაღი, მაგრამ სწრაფად მოვიდა გონს. თოფის დაშვებით მან ამოიღო სანადირო დანა მისი მძივებიანი კაბიდან. მის წინაშე იყო ხორცი და სიცოცხლე. მან ცერა თითი დანის პირს მიადო. დანა ბასრი იყო, წვერიც ბასრი. ახლა დათვს მივარდება და მოკლავს. მაგრამ გული უცემდა, თითქოს აფრთხილებდა: დააკაკუნეთ, დააკაკუნეთ, დააკაკუნეთ, - მერე ველურად ახტა ზევით და ნაწილებად აკანკალდა; შუბლი შეიჭმუხნა, თითქოს რკინის რგოლებით, და თვალებში ჩაბნელებული.

სასოწარკვეთილი სიმამაცე შიშის ტალღამ ჩამოირეცხა. ის ისეთი სუსტია – დათვი რომ თავს დაესხმოს რა მოხდება? რაც შეიძლება შთამბეჭდავად აიწია მთელ სიმაღლეზე, დანა აიღო და დათვს პირდაპირ თვალებში ჩახედა. მხეცი წინ წამოიწია, წამოდგა და ღრიალებდა. კაცმა სირბილი რომ დაიწყო, დათვი დასდევდა. მაგრამ კაცი ადგილიდან არ იძვროდა, შიშისგან გათამამებული; ისიც ველური ცხოველივით სასტიკად ღრიალებდა, გამოხატავდა შიშს, რომელიც განუყოფლად არის დაკავშირებული სიცოცხლესთან და მჭიდროდ არის გადაჯაჭვული მის ღრმა ფესვებთან.

დათვი განზე გადგა, მუქარით ღრიალებდა, ამ იდუმალი არსების შიშით, რომელიც პირდაპირ იდგა და არ ეშინოდა მისი. მაგრამ კაცი არ განძრეულა. საშიშროებამდე ძირფესვიანად იდგა, შემდეგ კი მთელი კანკალით, თითქოს სიცხეში, სველ ხავსზე დაეცა.

ძალა მოიკრიბა და ახალი შიშით ტანჯული განაგრძო. ეს აღარ იყო შიმშილის შიში: ახლა მას ეშინოდა ძალადობრივი სიკვდილით მომკვდარიყო, სანამ სიცოცხლის შენარჩუნების უკანასკნელი სურვილი მასში შიმშილისგან გაქრებოდა. ირგვლივ მგლები იყვნენ. ამ უდაბნოს ყველა მხრიდან ისმოდა ყმუილი და მის გარშემო არსებული ჰაერი ისე დაუნდობლად სუნთქავდა მუქარას, რომ უნებურად ასწია ხელები და აშორებდა ამ საფრთხეს, როგორც კარვის დროშა, რომელიც ქარს ატრიალებდა.

მგლები ორ-სამად ახლა და მერე გადაკვეთეს მის გზას. მაგრამ ისინი არ მიუახლოვდნენ. ბევრი მათგანი არ იყო; გარდა ამისა, ირმებზე ნადირობდნენ, რომელიც მათ წინააღმდეგობას არ უწევდა, ეს უცნაური ცხოველი კი ორ ფეხზე დადიოდა და აუცილებლად დაკაწრული და უკბინა.

საღამოსთვის მას წააწყდა ძვლები, მიმოფანტული იქ, სადაც მგლები მათ მსხვერპლს გაუსწრეს. ერთი საათის წინ ცოცხალი ირემი იყო, ჩქარა დარბოდა და აკოცა. კაცმა დახედა ძვლებს, სუფთად დაღრღნილ, მბზინავ და ვარდისფერს, რადგან მათ საკნებში სიცოცხლე ჯერ არ მომკვდარა. იქნებ დღის ბოლომდე აღარ დარჩეს იგი? ბოლოს და ბოლოს, ასეთია ცხოვრება, ამაო და წარმავალი. მხოლოდ ცხოვრება გაიძულებს ტანჯვას. არ მტკივა სიკვდილი. სიკვდილი არის ძილი. სიკვდილი ნიშნავს დასასრულს, მშვიდობას. რატომ არ სურს მას სიკვდილი?

მაგრამ მან დიდხანს არ ისაუბრა. მალევე იჯდა, ძვალი კბილებში ეჭირა და სიცოცხლის ბოლო ნაკვთებს იწოვდა, რომლებიც ჯერ კიდევ ვარდისფრად ღებულობდნენ. ხორცის ტკბილმა გემომ, ძლივს გასაგონმა, მოგონებავით აუტანელმა, სიგიჟემდე მიიყვანა. უფრო მაგრად დააჭირა კბილები და ღეჭვა დაიწყო. ხან ძვალი ამტვრევდა, ხან კბილები. შემდეგ მან დაიწყო ძვლების ქვით დაფქვა, ფაფად დაფქვა და ხარბად გადაყლაპა. აჩქარებისას თითებს ურტყამდა და, მიუხედავად სისწრაფისა, გამონახა დრო დაფიქრებულიყო, რატომ არ გრძნობდა ტკივილს დარტყმისგან.

დადგა წვიმისა და თოვლის საშინელი დღეები. აღარ ახსოვდა როდის გაჩერდა ღამე და როდის დაიძრა ისევ. დადიოდა, დროის, დღისა და ღამის გაცნობიერების გარეშე, ისვენებდა, სადაც დაეცა და წინ მიიწევდა, როცა მასში ჩამქრალი სიცოცხლე აალდებოდა და უფრო ნათდებოდა. ის აღარ იბრძოდა ისე, როგორც ხალხი იბრძოდა. სწორედ მასში არსებულმა ცხოვრებამ არ სურდა დაღუპვა და წინ წაიყვანა. ის აღარ განიცდიდა. ნერვები მოეშალა, თითქოს დაბუჟებული, ტვინში უცნაური ხილვები მოეყარა, ვარდისფერ სიზმრებს.

გამუდმებით წოვდა და ღეჭავდა დაქუცმაცებულ ძვლებს, რომლებსაც ბოლო ნატეხამდე აკრეფდა და თან წაიღებდა. ის აღარ ავიდა ბორცვებზე, არ გადალახა წყალგამყოფი, არამედ დახეტიალობდა დიდი მდინარის დაქანებულ ნაპირზე, რომელიც მიედინებოდა ფართო ხეობაში. მის თვალწინ მხოლოდ ხილვები იყო. მისი სული და სხეული ერთმანეთის გვერდიგვერდ დადიოდნენ, მაგრამ ცალ-ცალკე - ძაფი, რომელიც მათ აკავშირებდა, იმდენად თხელი გახდა.

გონს ერთ დილას მოეგო, როცა ბრტყელ ქვაზე იწვა. მზე ანათებდა და ათბობდა. შორიდან ისმოდა ირმის კვნესა. მას ბუნდოვნად ახსოვდა წვიმა, ქარი და თოვლი, მაგრამ რამდენ ხანს ასვენებდა ქარიშხალი - ორი დღე ან ორი კვირა - მან არ იცოდა.

დიდხანს იწვა გაუნძრევლად და გულუხვი მზე აფრქვევდა მის სხივებს და სითბოთი აავსებდა მის უბედურ სხეულს. კარგი დღე, გაიფიქრა მან. ალბათ ის შეძლებს მზის მიმართულების დადგენას. მტკივნეული ძალისხმევით გვერდით შემოვიდა. იქვე ძირს ფართო, დუნე მდინარე მოედინებოდა. ის მისთვის უცხო იყო და ამან გააკვირვა. ის ნელა მიჰყვებოდა მის კურსს, უყურებდა მას შიშველ, პირქუშ ბორცვებში, კიდევ უფრო ბნელი და დაბალი, ვიდრე აქამდე უნახავს. ნელა, გულგრილად, ყოველგვარი ინტერესის გარეშე მიჰყვა უცნობ მდინარის დინებას თითქმის ჰორიზონტამდე და დაინახა, რომ იგი ნათელ, კაშკაშა ზღვაში იღვრებოდა. და მაინც ეს არ აღელვებდა მას. „ძალიან უცნაურია, – გაიფიქრა მან, – ეს ან მირაჟია, ან ხილვა, დაუოკებელი ფანტაზიის ნაყოფი. ამაში კიდევ უფრო დარწმუნდა, როცა ბრჭყვიალა ზღვის შუაგულში მიმაგრებული გემი დაინახა. თვალები წამით დახუჭა და ისევ გაახილა. უცნაურია, რომ ხედვა არ ქრება! და მაინც, არაფერია უცნაური. მან იცოდა, რომ ამ უნაყოფო მიწის გულში არც ზღვა იყო, არც ხომალდები, ისევე როგორც მის დაცლილ თოფში არ იყო ვაზნები.

უკნიდან ერთგვარი კვნესის ხმა გაიგონა - რაღაც კვნესა, რაღაც ხველა. ძალიან ნელა, უკიდურესი სისუსტისა და სისულელის დაძლევით, მეორე მხარეს გადაბრუნდა. იქვე, მან ვერაფერი დაინახა და მოთმინებით დაიწყო ლოდინი. ისევ გაიგონა ყიჟინა და ხველა და ორ წვეტიან ქვას შორის, მისგან ოცი ნაბიჯის დაშორებით, მგლის ნაცრისფერი თავი დაინახა. ყურები არ ასწია, როგორც სხვა მგლებში ნახა, თვალები დაბინდული და სისხლიანი გახდა, თავი უმწეოდ დაეცა. მგელი ავად უნდა ყოფილიყო: სულ ახველებდა და ახველებდა.

„ყოველ შემთხვევაში, ასე არ ჩანს“, - გაიფიქრა მან და ისევ მეორე მხარეს შებრუნდა რეალური სამყაროს დასანახად, ახლა კი ხილვების ბურუსით მოცული. მაგრამ ზღვა მაინც ანათებდა შორს და გემი აშკარად ჩანდა. იქნებ ეს ჯერ კიდევ რეალურია? თვალები დახუჭა და ფიქრი დაიწყო - ბოლოს მიხვდა რაც ხდებოდა. წავიდა ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მოშორდა მდინარე დიესს და ჩავარდა მდინარე კოპერმინის ხეობაში. ეს ფართო, დუნე მდინარე იყო კოპერმაინი. ეს მბზინავი ზღვა არის არქტიკული ოკეანე. ეს ხომალდი არის ვეშაპის მცურავი გემი, რომელიც მიცურავს მდინარე მაკენზის შესართავიდან აღმოსავლეთით, კორონაციის ყურეში. ერთხელ ნანახი ჰადსონის ბეის კომპანიის რუკა გაახსენდა და ყველაფერი ნათელი და გასაგები გახდა.

ის დაჯდა და დაიწყო ფიქრი ყველაზე აქტუალურ საკითხებზე. საბნიდან შემოსახვევი მთლიანად გაცვეთილი იყო, ფეხები კი ცოცხალ ხორცად დახეული. ბოლო საბანი ამოიწურა. მან დაკარგა იარაღი და დანა. ქუდიც გაქრა და მასთან ერთად ასანთი დამალული იყო უგულებელყოფის უკან, მაგრამ მკერდში ჩანთაში ჩადებული ასანთი, პერგამენტში გახვეული, ხელუხლებელი დარჩა და არ სველდებოდა. საათს დახედა. ისევ მიდიოდნენ და თერთმეტ საათს უჩვენებდნენ. მას უნდა ახსოვდეს, რომ ისინი დახვრიტეს.

ის მშვიდი და სრულ გონზე იყო. მიუხედავად საშინელი სისუსტისა, ტკივილს არ უგრძვნია. ჭამა არ უნდოდა. საჭმელზე ფიქრი კი უსიამოვნო იყო მისთვის და ყველაფერი, რასაც აკეთებდა, გონების ბრძანებით აკეთებდა. შარვალი მუხლებამდე გაიხადა და ფეხზე შემოიკრა. რატომღაც მან ვედრო არ დატოვა: გემზე მგზავრობის დაწყებამდე მდუღარე წყლის დალევა მოუწევდა - ძალიან რთული, როგორც მან განჭვრიტა.

მისი ყველა მოძრაობა ნელი იყო. პარალიზებულივით კანკალებდა. უნდოდა მშრალი ხავსი აეღო, მაგრამ ფეხზე ვერ წამოდგა. რამდენჯერმე წამოდგომა სცადა და ბოლოს ოთხივე აირბინა. ერთხელ ძალიან ახლოს მიიწია ავადმყოფ მგელთან. მხეცი უხალისოდ გადგა გვერდით და მუწუკს აკოცა, ძალით ამოძრავდა ენას. კაცმა შენიშნა, რომ ენა არ იყო ჯანმრთელი, წითელი, მაგრამ მოყვითალო-ყავისფერი, დაფარული ნახევრად გამხმარი ლორწოთი.

მდუღარე წყლის დალევის შემდეგ იგრძნო, რომ ფეხზე წამოდგომა და სიარულიც შეეძლო, თუმცა ძალები თითქმის ეწურებოდა. თითქმის ყოველ წუთს უწევდა დასვენება. ის სუსტი, არამდგრადი ნაბიჯებით დადიოდა და მგელიც იგივე სუსტი, არასტაბილური ნაბიჯებით მისდევდა უკან.

და იმ ღამეს, როცა ბრჭყვიალა ზღვა სიბნელეში დაიმალა, კაცი მიხვდა, რომ მას ოთხი მილის მიახლოება არ ჰქონდა.

ღამით მას მუდმივად ესმოდა ავადმყოფი მგლის ხველა და ზოგჯერ ირმის ტირილი. ირგვლივ სიცოცხლე იყო, მაგრამ ძალა და ჯანმრთელობა სავსე იყო და მიხვდა, რომ ავადმყოფი მგელი მიჰყვებოდა ავადმყოფის კვალს იმ იმედით, რომ ეს ადამიანი პირველი მოკვდებოდა. დილით, თვალები გაახილა, დაინახა, რომ მგელი სევდიანად და ხარბად უყურებდა. მხეცი, რომელიც დაღლილ, სასოწარკვეთილ ძაღლს ჰგავდა, იდგა თავის დახრილი და კუდი ფეხებს შორის. ცივ ქარში აკანკალდა და კბილები მწარედ გამოსცქეროდა, როცა მამაკაცი მას ხმით ესაუბრებოდა, რომელიც უხეში ჩურჩულით ჩამოვარდა.

მოთხრობის შექმნის ისტორია

მოთხრობა "სიცოცხლის სიყვარული" დაწერა ამერიკელმა მწერალმა ჯეკ ლონდონმა 1905 წელს, გამოქვეყნდა მოთხრობების კრებულში ოქროს მაძიებელთა თავგადასავლების შესახებ 1907 წელს. როგორც ჩანს, მოთხრობას აქვს ავტობიოგრაფიის წილი, ყოველ შემთხვევაში მას რეალური საფუძველი აქვს, რადგან მწერალმა საკმაო ცხოვრებისეული და წერითი გამოცდილება შეიძინა, მეზღვაურად ცურავდა შუნერებზე და მონაწილეობდა ჩრდილოეთის დაპყრობაში იმ დროს. "ოქროს ციებ - ცხელება". ცხოვრებამ მას უამრავი შთაბეჭდილება მოახდინა, რასაც თავის ნამუშევრებში გამოხატავდა.

ამატებს ნამდვილ რეალობას და გეოგრაფიულ დეტალს, რომლითაც ავტორი ასახავს თავისი გმირის გზას - დიდი დათვის ტბიდან მდინარე კოპერმინის შესართავამდე, რომელიც მიედინება არქტიკულ ოკეანეში.

სიუჟეტი, პერსონაჟები, სიუჟეტის იდეა

მე-19 საუკუნის დასასრული აღინიშნა „ოქროს ციებ-ცხელების“ მთელი ჯაჭვით – ოქროს ძიების ადამიანებმა მასიურად გამოიკვლიეს კალიფორნია, კლონდაიკი, ალასკა. ტიპიური სურათია წარმოდგენილი მოთხრობაში „სიყვარული სიცოცხლისთვის“. ორმა მეგობარმა, რომლებიც ოქროს საძიებლად მოგზაურობდნენ (და ღირსეული თანხა მიიღეს) არ გამოთვალეს თავიანთი ძალა უკან დასაბრუნებლად. არ არის დებულებები, ვაზნები, ელემენტარული გონებრივი და ფიზიკური რესურსები - ყველა მოქმედება სრულდება ავტომატურად, თითქოს ნისლში. გმირი, ნაკადულის გადაკვეთისას, დაბრკოლდება და ფეხს აზიანებს. ამხანაგი, სახელად ბილი, ოდნავი ფიქრის გარეშე ტოვებს მას და ისე მიდის ისე, რომ არ შემობრუნებულა.

მთავარი გმირი დარჩა საბრძოლველად. მას არ შეუძლია ცხოველური საკვების მიღება, თევზი გარბის პატარა ტბიდან, მიუხედავად იმისა, რომ იგი ხელით ამოიღებს წყალსაცავიდან მთელ წყალს. ოქრო უნდა მიტოვებულიყო მისი წონის გამო. ბილის ბედი სევდიანი გამოდგა - უსახელო გმირს წააწყდა ვარდისფერი ძვლების თაიგული, დამტვრეული ტანსაცმელი და ოქროს ტომარა.

სიუჟეტის კულმინაცია არის შეხვედრა მგელთან, ზედმეტად ავადმყოფი და სუსტი იმისთვის, რომ თავს დაესხას კაცს, მაგრამ აშკარად იმედოვნებს, რომ კაცის ცხედარს ტკბება, როცა ის დაღლილობისა და დაღლილობისგან კვდება. გმირი და მგელი ერთმანეთს იცავენ, რადგან ის თანაბარ პირობებშია და თითოეულ მათგანში მეტყველებს გადარჩენის ინსტინქტი - სამყაროს ბრმა და ყველაზე ძლიერი სიცოცხლის სიყვარული.

გმირი მკვდარივით თავს იჩენს, მგლის თავდასხმას ელოდება და როცა თავს ესხმის, მამაკაცი მას არც კი ახრჩობს - თავისი სიმძიმით აჭედებს და მგელს კისერს ღრღნის.

ზღვის მახლობლად ვეშაპის ეკიპაჟმა შეამჩნია ნაპირზე სასაცილო მცურავი არსება, რომელიც წყლის პირას მიცოცავს. გმირი გემზე მიიღება და მალევე ამჩნევენ მის უცნაურობას - სადილისთვის მიღებულ პურს კი არ ჭამს, არამედ მატრასის ქვეშ მალავს. ასეთი სიგიჟე განვითარდა ხანგრძლივი, დაუოკებელი შიმშილის გამო, რომელიც მას უნდა განეცადა. თუმცა, მალევე გავიდა.

სიუჟეტი აგებულია ჯერ ბილისა და უსახელო გმირის, შემდეგ - უსახელო გმირისა და მგლის ოპოზიციაზე. უფრო მეტიც, ბილი ამ შედარებაში აგებს, რადგან მას ადარებენ მორალური კრიტერიუმების გათვალისწინებით და დამარცხებულია, მგელი კი გმირთან თანაბარ მდგომარეობაში რჩება, რადგან ბუნებამ არ იცის სამწუხარო, როგორც ბოლო ხაზამდე მიყვანილი ადამიანი.

სიუჟეტის მთავარი იდეა არის იდეა, რომ ადამიანის ბრძოლა ბუნებასთან არსებობის უფლებისთვის არის დაუნდობელი, მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანი ასევე შეიარაღებულია გონებით. კრიტიკულ სიტუაციებში ჩვენ ვხელმძღვანელობთ ინსტინქტით ან სიცოცხლის სიყვარულით და პრაქტიკა აჩვენებს, რომ უძლიერესი გადარჩება. ბუნებამ არ იცის მოწყალება და ლტოლვა სუსტების მიმართ, მტაცებლებისა და ბალახისმჭამელების უფლებების გათანაბრება. ბუნებრივი გადარჩენის თვალსაზრისით, ბილმა თავი მართებულად ჩათვალა დაშავებული მეგობრის სახით ბალასტის მოშორებაში. მაგრამ უფრო მნიშვნელოვანია ბოლომდე ადამიანად დარჩენა.

ტუნდრაში დაღუპული ამხანაგის ნაშთებს რომ წააწყდა, არ ახარებს და თავისთვის იღებს თავის ოქროს. შიმშილისგან არ ჩქარობს ნეშტებს (თუმცა წინა დღით ვხედავთ, როგორ ჭამდა ცოცხალ წიწილებს) და ეს ხდება ადამიანის ღირსების უკანასკნელი, უკიდურესი გამოვლინება.

ორი დაღლილი ადამიანი, მძიმე ბალიშებითა და იარაღით დამძიმებული, კოჭლობით ეშვებოდა მდინარისკენ. ერთ-ერთი მამაკაცი ნანობს, რომ ქეშში დამალული ორი ვაზნა თან არ აქვს. პირველი მოგზაურის შემდეგ ცივ წყალში, მეორე გლუვ ლოდზე გადაიჩეჩა და კინაღამ დაეცა. სცადა წინ წასულიყო, მაგრამ ისევ შეირყა. პირველი მოგზაური უკანმოუხედავად დადიოდა. მეორემ მას სახელი დაუძახა, დაიყვირა, რომ ფეხი მოიტეხა. ბილს (პირველ მოგზაურს) ამაზე არავითარი რეაქცია არ მოუხდენია: მან ჩუმად განაგრძო წინსვლა, სანამ მეორე მხარეს არ გავიდა. მეორე მოგზაურმა კიდევ ერთხელ სცადა მეგობრის ყურადღების მიქცევა, მაგრამ უშედეგოდ: ბილი არასოდეს შემობრუნდა და მალევე გაქრა დაბალი გორაკის თხემით წარმოქმნილ ჰორიზონტს მიღმა.

შუა მდინარეში დარჩენილმა კაცმა საათს დახედა. ოთხი იყო და მზე, რომელიც ჰორიზონტზე იყო ჩაძირული, ბუნდოვნად ანათებდა ნისლში. მოგზაურმა ზუსტად არ იცოდა რა იყო ახლა - ივლისის ბოლოს თუ აგვისტოს დასაწყისში, რადგან ბოლო ორ კვირაში მან დაკარგა კალენდარული ანგარიში. მან გაიხედა სამხრეთისაკენ, სადაც ბორცვების მიღმა დიდი დათვის ტბა და არქტიკული წრის საშინელი ბილიკი იყო. მდინარე კოპერმინის შენაკადი, რომელშიც ის ახლა იდგა, მიედინებოდა ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანისკენ. შიშით თვალებში მამაკაცი ისევ სცადა ბილის დარეკვა, შემდეგ ჩაიკეცა და იარაღი წყალში ჩააგდო. ჭექა-ქუხილმა გონს მოვიდა. მხრებზე კომფორტულად დაალაგა ბალონი და ტკივილის დაძლევით ნაპირისკენ წავიდა.

მოგზაური ავიდა გორაზე. ქედიდან დაინახა, რომ არაღრმა ხეობაში არავინ იყო და ისევ შიშმა შეუტია. ჭაობიან ხავსზე ბილის კვალდაკვალ, ის პატარა ტბის ტიჩინნიკილის - პატარა ჯოხების ქვეყნისკენ დაიძრა. ნაკადულს, რომელშიც ჩაედინება სუფთა წყალი, გმირს უნდა მიჰყავდა წყალგამყოფამდე, საიდანაც მიედინება სხვა ნაკადი, რომელიც მიედინება მდინარე დიესკენ. მის გვერდით, ქვებით მოფენილი გადაბრუნებული შატლის ქვეშ არის სათავსო, რომელშიც ჩაფლულია ვაზნები, სათევზაო ხელსაწყოები და საკვები. ბილი მას იქ აუცილებლად ელოდება. ისინი ერთად წავლენ უფრო და უფრო სამხრეთით, ჰადსონის ყურისკენ, სადაც იზრდება მაღალი ხეები და სადაც შეგიძლიათ ჭამოთ რამდენიც გსურთ.

ამაზე ფიქრით მოგზაურმა გაჭირვებით აიღო გზა წინ. ერთადერთი, რაც მას დანებებას აკავებდა, იყო ფიქრი, რომ ბილმა ის არ მიატოვა. კაცმა, რომელსაც ორი დღე არ უჭამია, ძალაუნებურად მოაწესრიგა თავის ქეშში არსებული მარაგი და ამაოდ ცდილობდა წყლიანი ჭაობის კენკრა მიეტანა. ცხრა საათზე დიდი ფეხის თითი დაიმტვრა და სისუსტისგან დაეცა. ცოტა ხნით დაწოლის შემდეგ მოგზაური ადგა, ცეცხლი წაუკიდა, ბალი ამოალაგა, ასანთი სამჯერ დათვალა (რომ შეცდომა არ დაუშვა) და, სამ გროვად დაყო, სამ სხვადასხვა ადგილას დამალა. ცეცხლთან სველი ფეხსაცმელი გაიმშრალა, გრეხილი კოჭი შემოიხვია, მდუღარე წყალი დალია და მორსავით ჩაეძინა.

დილის ექვს საათზე კაცს შიმშილისგან გაეღვიძა. გვერდით დიდი ირემი დაინახა, მაგრამ ვერ მოკლა, რადგან იარაღი არ იყო დატენილი. მოგზაურმა გზის გასწვრივ რომ შეაკრა თავისი ბალი, შეამოწმა ასანთი და ფიქრობდა, შეეძლო თუ არა ოქროს ტომრის დამალვა, რომელიც იწონიდა მთელ დანარჩენ აღჭურვილობას. გადაწყვიტა არ დაეთმო ფული და გაემგზავრა. დაგრეხილი ფეხი და ცარიელი კუჭი ყოველ საათში უფრო და უფრო მტკივა. პატარა ღრმულოში რომ წააწყდა თეთრ კოჭებს, მოგზაურმა სცადა მათი ქვით დაჭერა და ხელით დაჭერა, მაგრამ არ გამოუვიდა. ნაშუადღევს მიაღწია ჭანჭიკს, სადაც მეტი ნანადირევი იყო, მაგრამ იმდენი ძალაც კი არ ქონდა, რომ კბილებში ქათქათა მატარებელი მელა შეეშინებინა. საღამოს მოგზაური ცდილობდა ლერწმის ბოლქვები მიეტანა, ტბებში ბაყაყები ეძებდა, მიწას ამოთხარა, ჭიების პოვნის იმედით. ერთ-ერთ გუბეში პატარა თევზი რომ შეამჩნია, დიდი ხნის განმავლობაში დაიჭირა, დასველდა, შემდეგ გადაწყვიტა წყლის გადარჩენა, მაგრამ ამ დროის განმავლობაში ნაპრალი ნაპრალის გასწვრივ სხვა გუბეში გადაიჩეხა, რომლის შენახვაც ვერ მოხერხდა. ერთ დღეშიც კი. სასოწარკვეთილი კაცი მიწაზე დაჯდა და ატირდა. მშიერმა გაათენა ღამე.

დილით თოვდა. ხავსი ნესტიანია. ცეცხლი ჩაქრა. კაცი სამოგზაუროდ წავიდა და მთელი დღე ფიქრი მხოლოდ საჭმელზე იყო. ღამით მას ცივ წვიმაში ცეცხლის გარეშე და მდუღარე წყალი ეძინა. მეორე დილით თავი ოდნავ მოიწმინდა. მან კვლავ დაიწყო პატარა ჯოხების მიწაზე ფიქრი, ერთ-ერთი საბნის ნარჩენებით შემოიხვია სისხლით გაცვეთილი ფეხები, მაგრამ ვერ გაბედა ოქროს განშორება.

მეორე დღე მოგზაურმა ნახევრად გაცნობიერებულ მდგომარეობაში გაატარა. მუცელში ტკივილმა გაუნელდა, მაგრამ აიძულა თავი დაეჭირა მინუსები (ორი შუადღისას და სამი საღამოს) და ცოცხლად ეჭამა. ამ დღეს მან გაიარა ათი მილი, შემდეგ მხოლოდ ხუთი. ტერიტორია თანდათანობით შეიცვალა. ცხოველებს შორის სულ უფრო მეტი მგელი გამოჩნდა.

მეორე დილით მოგზაური ოქროს ნახევარს დაშორდა, ნაწილი კლდის რაფაში დამალა. დღე ნისლიანი იყო. კაცი დადიოდა, დაბრუნდა და შიმშილისგან დაეცა. ქათქათა ბუდეში ჩავარდნილი, ცოცხლად შეჭამა ახლად გამოჩეკილი წიწილები. დედის დევნაში მან მთელი დღე გაატარა და არ გაჩერებულა, მაშინაც კი, როცა ჭაობიან დაბლობზე ბილის ნაკვალევი დაინახა.

მეორე დღეს მოგზაურმა საბოლოოდ დაემშვიდობა ოქრო, აღარ დამალა, არამედ უბრალოდ მიწაზე დაასხა. მას ასვენებდა აკვიატებული ფიქრები დატენილ იარაღზე. დიდ ბურღულ დათვს წააწყდა, სანადირო დანით სცადა მისი მოკვლა, მაგრამ დროთა განმავლობაში მიხვდა, რამდენად სუსტი იყო. როდესაც ცხოველი, რომელსაც გადაწყვეტილი ჰქონდა, არ შეეშალა უცნაური ორფეხა არსება, გაუჩინარდა, კაცმა გზა განაგრძო. ახლა მას შიმშილით კი არა, ძალადობრივი სიკვდილის ეშინოდა. საღამოს მოგზაურს წააწყდა ირმის ძვლები, რომლებიც მგლებმა ახლახანს ღრღნიდნენ და შეჭამა, ფაფად დაფქვა. დარჩენილი ძვლები თან წაიღო.

რამდენ ხანს გადავიდა კაცი, არ ახსოვდა. ერთ დღესაც გონს მოვიდა, ბრტყელ ქვაზე იწვა კაშკაშა მზის ქვეშ. ქვევით მოგზაურმა დაინახა ფართო მდინარე, რომელიც ზღვაში ჩაედინება დამაგრებული გემით. მის გვერდით ავადმყოფი მგელი იპოვა. მდუღარე წყლის დალევის შემდეგ გმირი უკანასკნელი ძალით გემისკენ გაემართა. მგელი გაჰყვა. მეორე დღეს კაცს წააწყდა ოთხივე მცოცავი კაცის ნაკვალევი, შემდეგ კი ღრღნილ ძვლებსა და ნაცნობ ოქროს ტომარაზე.

რამდენიმე დღის შემდეგ თავად მოგზაური ოთხზე დაეშვა. მან მუხლები დასისხლიანდა. ავადმყოფი მგელი სიამოვნებით აკოცა სისხლის კვალს.

როდესაც გემი მხოლოდ ოთხი მილის დაშორებით იყო, კაცმა დავიწყება დაიწყო. მან ძალა დაზოგა ბოლო ბრძოლისთვის და რამდენჯერმე მოკვდა, სანამ მგლის მოკვლას შეძლებდა და ცხოველის თბილი სისხლით კუჭს ასაზრდოებდა.

ჭიაყელავით ღრჭიალი კაცი მეცნიერებმა ბედფორდის ვეშაპსაშენი გემიდან აიყვანეს. სან-ფრანცისკოსკენ მიმავალ გზაზე მამაკაცი ჭამდა, მეზღვაურებს კრეკერებს ევედრებოდა და თავის ბუნაგში მალავდა.

ჯონ გრიფიტ ჩეინიმ (მსოფლიოს უკეთ ცნობილი როგორც ჯეკ ლონდონი) საკმაოდ ბევრი დაწერა თავის ხანმოკლე ცხოვრებაში. მისი ყველა ნაწარმოების თემა ძალიან ჰგავს: ის წერდა ცხოვრებაზე და მის სიყვარულზე.

ამ სტატიაში ყურადღება გამახვილდება დიდი მწერლის ჯეკ ლონდონის ცნობილ ისტორიაზე - „სიცოცხლის სიყვარული“. ნაწარმოების შეჯამება, ინფორმაცია მისი დაწერის ისტორიის შესახებ, ასევე მასში გაშუქებული თემები შეგიძლიათ იხილოთ სტატიაში.

მწერლის ბიოგრაფია

ჯონ გრიფიტი დაიბადა სან ფრანცისკოში 1876 წელს. გვარი, რომლის შესახებაც ახლა მთელმა მსოფლიომ იცის, მან მიიღო დედის წყალობით, რომელიც დაქორწინდა ფერმერ ჯონ ლონდონზე, როცა პატარა ჯონი ერთი წლისაც არ იყო.

ახალგაზრდა ჯონის ცხოვრება ადვილი არ იყო: სკოლის წლებშიც კი დაიწყო მუშაობა, დილის გაზეთების გავრცელება. და 14 წლის ასაკში მან სამსახური მიიღო საკონსერვო ქარხანაში. ცოტა ხნით იქ მუშაობის შემდეგ, ჯეკ ლონდონი მალე მიდის ზღვაზე და ხდება ხელთაა მჭერი. ცნობილია, რომ ამ დროს მწერალი ძლიერ ბოროტად იყენებდა ალკოჰოლს და მის თანამშრომლებს სჯეროდათ, რომ ამ ცხოვრების წესით იგი დიდხანს ვერ გაძლებდა.

საბედისწერო მოგზაურობა

1893 წელს ჩეინის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა, რომლის წყალობითაც მთელმა მსოფლიომ იცის ისეთი მწერლის შესახებ, როგორიც ჯეკ ლონდონია. სიცოცხლის სიყვარულმა და ყველა სახის რომანტიკულმა თავგადასავალმა მიიყვანა იგი სკუნერამდე, რომელიც ბეწვის სელაპების დასაჭერად უნდა წასულიყო. ამ მოგზაურობამ დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ლონდონზე და, ფაქტობრივად, გახდა სტიმული მისი ნაწარმოების განვითარებისთვის, რომელიც დაფუძნებული იყო საზღვაო თემატიკაზე. მის მიერ დაწერილმა ნარკვევმა "ტაიფუნი იაპონიის სანაპიროზე", არა მხოლოდ მოუტანა ლონდონს პირველი პრიზი, არამედ გახდა მისი ლიტერატურული კარიერის დასაწყისი.

ამას მოჰყვა სხვა მოთხრობები, მოთხრობები, რომანები და მოთხრობები, რომლებმაც რიგითი მეზღვაური დიდ პროზაიკოსად აქციეს. ორი ათეული რომანი და მოთხრობა, 200-ზე მეტი მოთხრობა – ეს არის ჯეკ ლონდონის სამწერლო საქმიანობის შედეგი.

თავისი ხანმოკლე ცხოვრების ბოლო წლებში ჯეკ ლონდონი თირკმლის დაავადებით იტანჯებოდა. ერთ საღამოს, ტკივილის ძლიერი შეტევისგან თავის გადასარჩენად, ჯონმა საძილე აბების ჭარბი დოზა მიიღო. ასე გარდაიცვალა დიდი მწერალი ჯეკ ლონდონი, რომლის სიყვარული სიცოცხლისადმი უსაზღვრო იყო. ეს მოხდა 1916 წლის 22 ნოემბერს.

"სიცოცხლის სიყვარული"

ეს ნამუშევარი დაწერა ლონდონმა 1905 წელს. მოთხრობა საკმაოდ მოკლეა, სულ რაღაც ათი გვერდია და ძალიან სწრაფად იკითხება. მოგზაურობის დროს ჯეკ ლონდონი კარგად ერკვეოდა გეოგრაფიაში. მის ყველა ნამუშევარში შეგიძლიათ იპოვოთ მომხიბლავი და დეტალური გეოგრაფიული აღწერილობები. კერძოდ, ამ მოთხრობაში მთავარი გმირი დიდ მოგზაურობას აკეთებს ბოლშოიდან კანადის მდინარე კოპერმინის შესართავამდე.

მოთხრობა „სიცოცხლის სიყვარული“ დადებითად შეაფასა არაერთმა კრიტიკოსმა და ცნობილმა პიროვნებამ. ასე რომ, მსოფლიო პროლეტარიატის ლიდერს, ვლადიმერ ლენინს, უყვარდა ეს ნამუშევარი და უწოდა "ძალიან ძლიერი რამ". ცნობილია, რომ ნადეჟდა კრუპსკაიამ სიკვდილამდე ორი დღით ადრე ლენინს ზუსტად ეს ამბავი წაუკითხა.

"სიცოცხლის სიყვარული": რეზიუმე

კიდევ ერთხელ უნდა გავიხსენოთ, რომ თავად მოთხრობა არც თუ ისე გრძელია, შესაბამისად, შეიძლება უფრო მიზანშეწონილი იყოს მისი პირდაპირ წაკითხვა და აღარ დაკარგოთ დრო მისი რეზიუმეს წაკითხვაზე. მიუხედავად ამისა, გირჩევთ გაეცნოთ ნაწარმოების "სიცოცხლის სიყვარულის" მოთხრობას.

ამხანაგის ღალატი და შიმშილის წინააღმდეგ ბრძოლა

მთავარი გმირი მარტო რჩება და გზას აგრძელებს. ყოველი კილომეტრის გავლის შემდეგ სულ უფრო და უფრო ფიქრობდა საჭმელზე. გზად ირმები შეხვდა, მაგრამ ვაზნები არ ჰქონდა, რომ ერთი მაინც მოეკლა. ერთხელ კინაღამ დაიჭირა კაკაჭი, მაგრამ ხელიდან ბოლო წამს გადაურჩა. ჩანდა, რომ გადარჩენის შანსი არ ჰქონდა, მაგრამ რაღაცამ უბიძგა უფრო შორს წასულიყო. ეს მხოლოდ ცხოვრების სიყვარული იყო. გონების ხანმოკლე დაბინდვა კვლავ შეცვალა გადარჩენის მწველი სურვილით და ახალი ძალები იპოვეს.

სიუჟეტის გმირი იკვებება ყველაფრით, რაც მას მოუვა: კენკრა, მცენარის ბოლქვები... მალე მას მხოლოდ ერთი სურვილი რჩება - ჭამა! და ამან დაჩრდილა ჩემს თავში ყველა სხვა აზრი.

და ერთ დღეს გზად დათვი შეხვდა. უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა ფეხზე, დანა ამოიღო და დათვს პირდაპირ თვალებში ჩახედა. ჩემდა გასაკვირად, ცხოველი კაცს არ შეხებია.

დაპირისპირება მგელთან

სიუჟეტის ყველაზე გასაოცარი გვერდები იწყება იმ მომენტიდან, როდესაც გმირი მგელს ხვდება - ისეთივე სუსტი და გამოფიტული, როგორც ის. ადამიანისა და მგლის დაპირისპირება საკმაოდ დიდხანს გრძელდება. არც ერთს და არც მეორეს არ ქონდა ძალა მტერზე თავდასხმისთვის. მგელი კი უბრალოდ მიცურავდა და ელოდა მოგზაურის სიკვდილს და შესაძლებელი იქნებოდა მისი შეჭმა. მაგრამ მთავარი გმირი არ ნებდება, გარდა ამისა, მას ეზიზღებოდა იმის ფიქრი, რომ ამ საზიზღარ, თითქმის უკვე მკვდარ ცხოველს შეეძლო მისი სხეულის ჭამა.

შედეგად, მთავარი გმირი თითქოს მკვდარი იყო და ელოდა ცხოველის მიახლოებას. როდესაც ეს მოხდა, მან მგელი სხეულის სიმძიმით გაანადგურა. მგლის დახრჩობის ძალა არ ქონდა და კბილები კისერზე დააჭირა. სიუჟეტის ყველაზე საშინელი და წარმოუდგენელი ეპიზოდია ის ეპიზოდი, როდესაც ადამიანი კბილებით კლავს მგელს და სვამს მის სისხლს გადარჩენისთვის.

ბოლოს გმირი ზღვაზე მიდის, სადაც მეზღვაურებმა შეამჩნიეს ვეშაპების გემზე. და ისინი არ იყვნენ დარწმუნებული, რომ ეს იყო ადამიანი. სიცოცხლისთვის ბრძოლამ ის ძალიან დაღლილი და გამოფიტული იყო.

მოთხრობის მთავარი გმირები

ბრძოლა არსებობისთვის, გადარჩენისთვის – სწორედ ეს უდევს საფუძვლად მოთხრობას „სიცოცხლის სიყვარული“, რომლის გმირები სწორედ ამ სიცოცხლისთვის იბრძვიან ბოლომდე. დიახ, ეს გმირები არიან. მგელი ხომ ამ ბრძოლას ისე ებრძოდა, როგორც კაცი.

ნაწარმოებში ჩვენ ვხედავთ ორ ადამიანურ პერსონაჟს: ეს არის მთავარი გმირი (რომლის სახელიც ავტორი არ ახსენებს) და ბილი მისი პარტნიორია. ამ უკანასკნელმა გადაწყვიტა ამხანაგი გასაჭირში დაეტოვებინა, მაგრამ ოქროს ტომარას არ დაემშვიდობა. ბილის შემდგომი ბედი ჩვენთვის უცნობია. მაგრამ მთავარი გმირი, პირიქით, ძალიან სწრაფად ხვდება, რომ ოქრო ვერ გადაარჩენს მას და ადვილად დაშორდება მას.

როგორც ჩანს, შემთხვევითი არ არის, რომ ჯეკ ლონდონი თავის მთავარ პერსონაჟს უსახელოდ ტოვებს, რადგან ამ კონტექსტში ამას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. ის მარტო რჩება შიმშილთან და სიკვდილთან ახლოს, სიცოცხლისთვის იბრძვის.

ნაწარმოების მთავარი იდეა

სინამდვილეში, ნაწარმოების მთავარი იდეა მის სათაურშია - ეს არის სიცოცხლის სიყვარული. ამ საკითხის უფრო დეტალურად გაგებაში სიუჟეტის შინაარსი გვეხმარება.

უფრო კონკრეტულად, ამ ისტორიის მთავარი იდეაა ადამიანის ბრძოლა ბუნებასთან მისი არსებობის უფლებისთვის. და ის, გამბედაობისა და შეუპოვრობის წყალობით (და, შესაძლოა, მხოლოდ იმიტომ, რომ მამაკაცია), ახერხებს ამ ბრძოლაში გამარჯვებული გამოვიდეს. ამგვარად, სწორედ ადამიანის სიძლიერე და უპირატესობა ბუნებაზე ცდილობს აქ აჩვენოს ჯეკ ლონდონი.

და თუ კიდევ უფრო ჩაღრმავდებით, შეგიძლიათ უსაფრთხოდ ვივარაუდოთ, რომ მწერალი თავის მომავალ ნაწარმოებში ეძებს პასუხს საუკუნოვან კითხვაზე: "რა არის ცხოვრების აზრი?" ეს ფილოსოფიური პრობლემა წითელი ძაფივით გადის მის მთელ ნაშრომში.

სიუჟეტის მთავარი გმირი, შიშისა და შიმშილის დაძლევით, ტრავმის დავიწყებაში, თავდაჯერებულად შევიდა საკუთარი სიცოცხლისთვის ბრძოლაში მკაცრი და უკომპრომისო ბუნებით. და მან მოიგო. ეს არ შეიძლება არ გააჩინოს პატივისცემა ნაწარმოების გმირის და მთლიანად ადამიანის მიმართ. ყველაფრის მიუხედავად, მან მოახერხა გადარჩენა. ამგვარად, ჯეკ ლონდონი ცდილობდა მკითხველს ეჩვენებინა, რომ ადამიანს შეუძლია გადალახოს ყველაზე საშინელი განსაცდელები, რათა გადარჩეს და რომ სიცოცხლე ასე ღირს.

მეოცე საუკუნის მსოფლიო ლიტერატურაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია ლონდონის ჯონ გრიფიტის მოთხრობა „სიცოცხლის სიყვარული“. მოკლე მიმოხილვა, რა თქმა უნდა, საშუალებას მოგცემთ მიიღოთ ზოგადი წარმოდგენა მის შესახებ. თუმცა იმისათვის, რომ უკეთ იგრძნოთ, გაიგოთ ეს ამბავი, უმჯობესია ნაწარმოები ორიგინალში წაიკითხოთ.

სიცოცხლის სიყვარული

კოჭლობით ჩავიდნენ მდინარისკენ და ერთხანს წინ მყოფი შეცურდა, დაბრუნდა შუა ქვის სამაგრში. ორივე დაღლილი და დაქანცული იყო და მათი სახეები მოთმინების აღშფოთებას გამოხატავდა - ხანგრძლივი გაჭირვების კვალი. მათ მხრებს ამძიმებდა თასმებით შეკრული მძიმე პაკეტები. თითოეულ მათგანს იარაღი ეჭირა. ორივე დახრილი მიდიოდა, თავი დაბლა დაუქნია და თვალები არ აუწევია.

”კარგი იქნებოდა, რომ სულ მცირე ორი ვაზნა გვქონდეს ჩვენს ქეშიდან,” - თქვა ერთმა.

მეორეც პირველის შემდეგ მდინარეში შევიდა. ფეხსაცმელი არ გაიხადეს, თუმცა წყალი ყინულივით ცივი იყო - ისეთი ცივი, რომ სიცივისგან ფეხები და ფეხის თითებიც კი დაუბუჟდა. ზოგან წყალი მუხლებს ასველებდა და ორივე ტრიალებდა და ფეხს კარგავდა.

მეორე მოგზაური გლუვ ლოდზე ჩამოცურდა და კინაღამ დაეცა, მაგრამ ფეხზე იდგა და ტკივილისგან ხმამაღლა ტიროდა. თავბრუსხვევა უნდა დაეტყო.“ აკანკალდა და თავისუფალი ხელი ისე აიქნია, თითქოს ჰაერი უცქერდა. როცა მოწესრიგდა, ნაბიჯი გადადგა, მაგრამ ისევ შეირყა და კინაღამ დაეცა. მერე გაჩერდა და თანამგზავრს შეხედა: ისევ წინ მიდიოდა, უკან არც კი მოუხედავს.

მთელი წუთი გაუნძრევლად იდგა, თითქოს ფიქრობდა, მერე დაიყვირა:

"მისმინე, ბილ, მე ფეხი მოვიმწარე!"

ბილი უკვე მეორე მხარეს იყო ავიდა და წინ წავიდა. მდინარის შუაგულში მდგარი თვალს არ აშორებდა. ტუჩები ისე ძლიერად აკანკალდა, რომ წითელ ულვაშებს ზემოდან ამოძრავდა. გამომშრალ ტუჩებს ენის წვერით აკოცა.

- ბილ! იყვირა მან.

ეს გაჭირვებაში მყოფი კაცის სასოწარკვეთილი თხოვნა იყო, მაგრამ ბილმა თავი არ დაუქნია. მისი ამხანაგი დიდხანს უყურებდა, როგორ უხერხულად, კოჭლობითა და დაბრკოლებით ადიოდა რბილ ფერდობზე ტალღოვანი ჰორიზონტის ხაზისკენ, რომელიც ჩამოყალიბდა დაბალი გორაკის თხემით. ის გაჰყვა მანამ, სანამ ბილი მხედველობიდან არ იყო, ქედზე. შემდეგ მოშორდა და ნელა მიმოიხედა სამყაროს წრეში, რომელშიც ის მარტო დარჩა ბილის წასვლის შემდეგ.

ჰორიზონტის ზემოთ მზე სუსტად ანათებდა, ძლივს შესამჩნევი იყო სიბნელეში და სქელ ნისლში, რომელიც იწვა მკვრივ ბურუსში, ხილული საზღვრებისა და მონახაზების გარეშე. მთელი სიმძიმით ერთ ფეხზე მიყრდნობილმა მოგზაურმა საათი ამოიღო. უკვე ოთხი იყო. ბოლო ორი კვირის განმავლობაში მან დაკარგა რაოდენობა; რადგან ივლისის ბოლო და აგვისტოს დასაწყისი იყო, მან იცოდა, რომ მზე ჩრდილო-დასავლეთით უნდა ყოფილიყო. მან სამხრეთისკენ გაიხედა და მიხვდა, რომ სადღაც ამ პირქუშ ბორცვების მიღმა დიდი დათვის ტბა იდგა და იმავე მიმართულებით არქტიკული წრის საშინელი ბილიკი გადიოდა კანადის დაბლობზე. ნაკადი, რომლის შუაშიც ის იდგა, იყო სპილენძის მაღაროს შენაკადი და სპილენძის მაღარო ასევე მიედინება ჩრდილოეთით და ჩაედინება კორონაციის ყურეში, ჩრდილოეთ ყინულოვან ოკეანეში. ის თვითონ არასოდეს ყოფილა იქ, მაგრამ ეს ადგილები ჰადსონის ბეის კომპანიის რუკაზე ნახა.

მან კვლავ შეხედა სამყაროს იმ წრეს, რომელშიც ახლა მარტო იყო. სურათი უკმაყოფილო იყო. დაბალი ბორცვები ჰორიზონტს ერთფეროვან ტალღოვან ხაზში ხურავდა. არც ხეები, არც ბუჩქები, არც ბალახი, არაფერი, გარდა უსაზღვრო და საშინელი უდაბნოსა და მის თვალებში შიშის გამოხატულება ჩანდა.

- ბილ! ჩაიჩურჩულა მან და კვლავ გაიმეორა: „ბილ!

ტალახიან ნაკადულს შუა მოკალათდა, თითქოს უსაზღვრო უდაბნო თავისი უძლეველი ძალით აოხრებდა, საშინელი სიმშვიდით დაჩაგრა. სიცხეში აკანკალდა და თოფი წყალში ჩავარდა. ამან აიძულა გონს მოეგო. მან დაძლია შიში, გამბედაობა მოიკრიბა და წყალში ხელი ჩაყო, იარაღს მოჰკიდა ხელი, შემდეგ ბალონი მარცხენა მხარზე მიიწია, რომ წონამ ნაკლები ზეწოლა მოახდინა დაზიანებულ ფეხზე და ნელა და ფრთხილად გაემართა. ნაპირი, ტკივილისგან ტრიალი.

გაუჩერებლად დადიოდა. ტკივილის უგულებელყოფა, სასოწარკვეთილი მონდომებით, ის სასწრაფოდ ავიდა გორაკის მწვერვალზე, რომლის მწვერვალს მიღმა ბილი გაუჩინარდა - და ის თავადაც უფრო სასაცილოდ და უხერხულად ჩანდა, ვიდრე კოჭლი, ძლივს ძლივს აკოცა ბილი. მაგრამ ქედიდან დაინახა, რომ არაღრმა ხეობაში არავინ იყო! შიშმა ისევ შეუტია მას და, ისევ დაძლია, კიდევ უფრო გადაიწია ბალონი მარცხენა მხარზე და კოჭლობით დაიწყო დაბლა სვლა.

ხეობის ფსკერი ჭაობიანი იყო, წყალი ღრუბელივით ასველებდა სქელ ხავსს. ყოველ ნაბიჯზე ის ფეხების ქვემოდან აფრქვევდა და სველ ხავსს ძირი სცვიოდა. ბილის კვალდაკვალ გაყოლას მოგზაური ტბიდან ტბაზე გადადიოდა, ხავსში კუნძულებივით ამოვარდნილ ქვებზე.

მარტოდ დარჩენილს არ სცდება. მან ეს ცოტა მეტიც იცოდა - და მივიდოდა იმ ადგილას, სადაც მშრალი ნაძვები და ნაძვები, დაბალ და დაბნეულს, გარს აკრავს პატარა ტბას ტიჩინნიცილს, რაც ადგილობრივ ენაზე ნიშნავს: "პატარა ჯოხების ქვეყანას". ტბაში ნაკადი ჩაედინება და წყალი მასში არ არის ტალახიანი. დინების ნაპირას ლერწამი იზრდება - ეს კარგად გაიხსენა - მაგრამ იქ ხეები არ არის და ნაკადულს სწორედ წყალგამყოფამდე ავა. წყალგამყოფიდან იწყება სხვა ნაკადი, რომელიც მიედინება დასავლეთისაკენ; ჩამოვა მდინარე დეესამდე და იქ იპოვის თავის სამალავს ამობრუნებული კანოეს ქვეშ, ქვებით მოფენილი. ქეში შეიცავს ვაზნებს, კაკვებს და სათევზაო ხაზებს სათევზაო ჯოხებისთვის და პატარა ბადეს - ყველაფერი, რაც გჭირდებათ საკუთარი საკვების მისაღებად. და ასევე არის ფქვილი - ოღონდ ცოტა, და ნაჭერი მკერდი და ლობიო.

ბილი დაელოდება მას იქ, და ორივენი ჩავლენ მდინარე დისიდან დიდი დათვის ტბისკენ, შემდეგ გადაკვეთენ ტბას და წავლენ სამხრეთით, მთელი სამხრეთით, და ზამთარი მათ დააღწევს და სისწრაფეები მდინარე გაიყინება და დღეები გაცივდება, - სამხრეთით, ჰადსონის ყურის რომელიმე სავაჭრო პუნქტამდე, სადაც იზრდება მაღალი, ძლიერი ხეები და სადაც შეგიძლიათ ჭამოთ რამდენიც გინდათ.

აი რას ფიქრობდა მოგზაური გაჭირვებით, წინსვლის გზაზე. მაგრამ რაც არ უნდა უჭირდა მას სიარული, უფრო რთული იყო საკუთარი თავის დარწმუნება, რომ ბილმა ის არ მიატოვა, რომ ბილი, რა თქმა უნდა, სამალავში ელოდა. ასე უნდა ეფიქრა, თორემ ბრძოლას აზრი არ ექნებოდა – დარჩა მხოლოდ მიწაზე დაწოლა და სიკვდილი. და როცა მზის ბუნდოვანი დისკო ნელ-ნელა იმალებოდა ჩრდილო-დასავლეთში, მას ჰქონდა დრო, გამოეთვალა - და არაერთხელ - გზის ყოველი ნაბიჯი, რომელიც მას და ბილს მოუწევდათ გადაედგათ მომავალი ზამთრის შემდეგ სამხრეთით. ის გონებაში ისევ და ისევ ათვალიერებდა საკვების მარაგს თავის სამალავში და მარაგს ჰადსონის ბეის კომპანიის საწყობში. ორი დღეა არაფერი უჭამია, მაგრამ კიდევ დიდხანს არ უჭამია. დროდადრო იხრებოდა, ჭაობის ფერმკრთალ მარცვლებს კრეფდა, პირში იდებდა, ღეჭავდა და ყლაპავდა. კენკრა იყო წყლიანი და სწრაფად დნება პირში, დარჩა მხოლოდ მწარე მყარი თესლი. მან იცოდა, რომ მათ არ აკლდებოდა, მაგრამ მაინც მოთმინებით ღეჭავდა, რადგან იმედს არ სურს გამოცდილებით გათვლა.

ცხრა საათზე დიდი ფეხის თითი ქვაზე დაასრიალა, შეირყა და სისუსტისა და დაღლილობისგან დაეცა. დიდხანს იწვა გვერდზე უძრავად; მერე თასმებისაგან გათავისუფლდა, უხერხულად წამოდგა და დაჯდა. ჯერ არ იყო ბნელოდა და ბინდის შუქზე მან დაიწყო ქვებს შორის თრევა, მშრალი ხავსის ლაქები აიღო. მთელი მკლავი რომ მოაგროვა, ცეცხლი დაანთო - ჩამქრალი, კვამლისფერი ცეცხლი - და ზედ წყალი დაასხა.

ბალი ამოალაგა და პირველ რიგში დათვალა რამდენი ასანთი ჰქონდა. სამოცდაშვიდი იყო. შეცდომა რომ არ დაუშვა, სამჯერ დათვალა. დაყო ისინი სამ გროვად და თითოეული პერგამენტში გაახვია; ერთი შეკვრა ცარიელ ჩანთაში ჩადო, მეორე ნახმარი თავსახურში და მესამე წიაღში. როცა ეს ყველაფერი გააკეთა, უცებ შეეშინდა; სამივე შეკვრა გაშალა და ისევ დათვალა. ჯერ კიდევ სამოცდაშვიდი მატჩი იყო.

სველი ფეხსაცმელი ცეცხლთან გაიმშრალა. მოკასინი სულ გაფუჭებული იყო, საბნიდან შეკერილი წინდები გაცვეთილი იყო, ფეხები კი სისხლამდე ჰქონდა ჩაცმული. ტერფი ძალიან სტკიოდა და გამოიკვლია: შეშუპებული იყო, თითქმის მუხლზე სქელი. მან ერთ-ერთი საბნიდან გრძელი ზოლი ჩამოიძრო და ტერფი მჭიდროდ შემოიხვია, კიდევ რამდენიმე ზოლი მოხსნა და ფეხებზე შემოიხვია, წინდები და მოკასინები ჩაანაცვლა ამით, შემდეგ დალია მდუღარე წყალი, დაიწყო საათი და დაწვა, მიიმალა. თვითონ საბანით.

მკვდარივით ეძინა. შუაღამისას ბნელოდა, მაგრამ დიდხანს არა. მზე ამოვიდა ჩრდილო-აღმოსავლეთით - უფრო სწორად, მან დაიწყო სინათლის მიღება ამ მიმართულებით, რადგან მზე ნაცრისფერი ღრუბლების მიღმა იმალებოდა.

ექვს საათზე გაიღვიძა, ზურგზე დაწოლილი. ნაცრისფერ ცას ახედა და შიმშილი იგრძნო. შემობრუნდა და იდაყვზე დაყრდნობილი, ხმამაღალი ხვრინვა გაიგონა და დაინახა დიდი ირემი, რომელიც ფრთხილად და ცნობისმოყვარეობით შეხედა მას. ირემი მისგან არაუმეტეს ორმოცდაათი ნაბიჯით იდგა და მაშინვე წარმოიდგინა ტაფაში მოწნული ხორცის მარაგი და გემო. მან უნებურად აიღო დაცლილი იარაღი, დაუმიზნა და ჩახმახს დაარტყა. ირემმა დაიღრიალა და გაიქცა, თოხები კლდეებზე აკაკუნებს.

ლანძღავდა, იარაღს გადააგდო და წუწუნით ცდილობდა ფეხზე წამოდგომას. არც ხეები, არც ბუჩქები - არაფერი, გარდა ხავსის ნაცრისფერი ზღვისა, მხოლოდ ხანდახან ნაცრისფერი ლოდებით, ნაცრისფერი ტბებით და ნაცრისფერი ნაკადულებით. ცაც ნაცრისფერი იყო. არც მზის სხივი, არც მზის ხილვა! მან დაკარგა წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ სად არის ჩრდილოეთი და დაავიწყდა, რომელი მიმართულებით მოვიდა წუხელ. მაგრამ ის არ წასულა. ეს მან იცოდა. მალე ის პატარა ჯოხების ქვეყანაში მოვა. მან იცოდა, რომ ის იყო სადღაც მარცხნივ, აქედან არც თუ ისე შორს - ალბათ მომდევნო ნაზი გორაზე.

ის დაბრუნდა, რათა თავისი შეკვრა გზის გასწვრივ შეეკრა; შეამოწმა თუ არა მისი სამი შეკვრა ასანთის ხელუხლებელი, მაგრამ არ დათვალა. თუმცა, ის ფიქრებში შეჩერდა ბრტყელ, მჭიდროდ ჩაყრილ ტყავის ჩანთაზე. ჩანთა პატარა იყო, ხელისგულებს შორის ეტევა, მაგრამ თხუთმეტ ფუნტს იწონიდა - ისევე როგორც ყველაფერი - და ეს აწუხებდა მას. ბოლოს ჩანთა გვერდით გადადო და ბალის დახვევა დაიწყო; მერე ჩანთას დახედა, სწრაფად აიღო და გამომწვევად მიმოიხედა, თითქოს უდაბნოს სურდა მისი ოქროს წაღება. და როცა ფეხზე წამოდგა და ფეხზე წამოდგა, ჩანთა მის უკან ბალიშში იდო.

მარცხნივ შეუხვია და განაგრძო, დროდადრო ჩერდებოდა და ჭაობის კენკრას კრეფდა. ფეხი გაუმაგრდა და კოჭლობით გაუარესდა, მაგრამ ტკივილი არაფერს ნიშნავდა მუცლის ტკივილთან შედარებით. შიმშილი მას აუტანლად ტანჯავდა. ტკივილმა ღრღნიდა და ღრღნიდა და ვეღარ ხვდებოდა რა მიმართულებით უნდა წასულიყო პატარა ჯოხების ქვეყანაში მისასვლელად. კენკრა ღრღნის ტკივილს არ აკმაყოფილებდა, მხოლოდ ენასა და სასის სტკიოდა.

პატარა ქვაბს რომ მიაღწია, ქვებიდან და მუწუკებიდან მის შესახვედრად წამოდგნენ თეთრი კათიკები, ფრთებს შრიალებდნენ და ყვიროდნენ: კრ, კრ, კრ... ქვა ესროლა მათ, მაგრამ ხელიდან გაუშვა. შემდეგ, ბალი მიწაზე დადო, დაიწყო მათკენ ცოცხალი, ისე ცოცავდა, როგორც კატა ბეღურებთან მიცოცავს. შარვალი ბასრ ქვებზე იყო დახეული, მუხლებიდან სისხლიანი კვალი გადაჭიმულიყო, მაგრამ ეს ტკივილი არ უგრძვნია - შიმშილმა დაახრჩო. სველ ხავსში გადაიარა; ტანსაცმელი სველი ჰქონდა, სხეული ცივი ჰქონდა, მაგრამ ვერაფერს ამჩნევდა, შიმშილი ისე ტანჯავდა. ირგვლივ თეთრი ქათქათა ფრიალებს და ბოლოს ეს „კრ, კრ“ მას დაცინვად მოეჩვენა; საყვედურობდა კათიკები და მათი ტირილის ხმამაღლა მიბაძვა დაიწყო.

ერთხელ კინაღამ გადაეყარა კაბიჭს, რომელსაც უნდა ეძინა. მან არ დაინახა იგი მანამ, სანამ კლდეებს შორის დამალული ადგილიდან მის სახეში არ აფრინდა. რა სისწრაფითაც არ უნდა აფრინდა კაკაჭი, იმავე სწრაფი მოძრაობით მოახერხა მისი დაჭერა – ხელში კი კუდის სამი ბუმბული ეჭირა. ქათქათა დაფრინავს რომ უყურებდა, ისეთი სიძულვილი იგრძნო მის მიმართ, თითქოს საშინელი ზიანი მიაყენა მას. მერე ისევ თავის კოლოფს მიუბრუნდა და ზურგზე დაადო.

შუა დღისთვის მან ჭაობამდე მიაღწია, სადაც მეტი თამაში იყო. თითქოს ცელქობდა, ირმების ნახირმა გაიარა, ოცი თავი, ისე ახლოს, რომ თოფით დახვრიტეს. მათ უკან გაშვების ველურმა სურვილმა შეიპყრო, დარწმუნებული იყო, რომ ნახირს დაეწია. მისკენ წააწყდა შავ-ყავისფერი მელა, რომელსაც კბილებში ქერქი ჰქონდა. მან იყვირა. ტირილი საშინელი იყო, მაგრამ მელა, შეშინებული უკან გადახტა, მაინც არ ათავისუფლებდა მტაცებელს.

საღამოს კირივით ტალახიანი ნაკადულის ნაპირას გადიოდა, იშვიათი ლერწმებით გადაჭედილი. მტკიცედ დაეჭირა ლერწმის ღეროს ფესვიდან და ამოიღო რაღაც ხახვის მსგავსი, რომელიც არ აღემატებოდა შპალერის ფრჩხილს. ბოლქვი რბილი და მადისაღმძვრელად კბილებზე დაწნული აღმოჩნდა. მაგრამ ბოჭკოები იყო მკაცრი, წყლიანი, როგორც კენკრა და არ გაჯერებული. ტვირთი ჩამოაგდო და ლერწმებში ოთხივე ცოცავდა, ცახცახებდა და ჭყიპავდა როგორც ჭუჭყიანი.

ძალიან დაღლილი იყო და ხშირად ცდუნდებოდა მიწაზე დაწოლა და დაძინება; მაგრამ წვრილფეხა მიწამდე მიღწევის სურვილი და კიდევ უფრო მეტი შიმშილი მოსვენებას არ აძლევდა. ტბებში ეძებდა ბაყაყებს, ჭიების პოვნის იმედით ხელებით თხრიდა მიწას, თუმცა იცოდა, რომ ჩრდილოეთში აქამდე არც ჭიები იყო და არც ბაყაყები.

ყველა გუბეში შეათვალიერა და ბოლოს, შებინდებისას, დაინახა ასეთ გუბეში გუბეის ზომის ერთი თევზი. მან მარჯვენა ხელი წყალში მხრებამდე ჩაიდო, მაგრამ თევზმა გაექცა. მერე ორივე ხელით დაუწყო დაჭერა და მთელი ტალახი ქვემოდან ასწია. მღელვარებისგან წაბორძიკდა, წყალში ჩავარდა და წელამდე იყო გაჟღენთილი. წყალს ისე აბინძურებდა, რომ თევზი არ ჩანდა და ლოდინი მოუწია, სანამ ტალახი ფსკერზე დადგებოდა.

ის კვლავ თევზაობას შეუდგა და თევზაობდა მანამ, სანამ წყალი კვლავ ტალახიანი გახდა. მეტს ვეღარ მოითმინა. თუნუქის ვედრო გაშალა, მან წყლის შენახვა დაიწყო. თავიდან ის გააფთრებული გამოვიდა, მთელი თავი დაასველა და გუბესთან ისე შეასხა წყალი, რომ უკან გადმოვიდა. მერე უფრო ფრთხილად დაიწყო ხატვა, ცდილობდა დამშვიდებულიყო, თუმცა გული ძლიერად უცემდა და ხელები კანკალებდა. ნახევარი საათის შემდეგ გუბეში წყალი თითქმის აღარ დარჩა. ქვემოდან არაფრის ამოღება არ შეიძლებოდა. მაგრამ თევზი გაქრა. მან დაინახა შეუმჩნეველი ნაპრალი ქვებს შორის, რომლის მეშვეობითაც თევზი მახლობლად მდებარე გუბეში ჩავარდა, იმდენად დიდი, რომ ერთ დღეში მისი ამოღება შეუძლებელია. ადრე რომ შეემჩნია ეს უფსკრული, თავიდანვე ქვით ჩაეკეტებოდა და თევზი მისკენ წავიდოდა.

სასოწარკვეთილი სველ მიწაზე ჩაიძირა და ატირდა. ჯერ ჩუმად ატირდა, მერე ხმამაღლა დაიწყო ტირილი, გამოაფხიზლა უმოწყალო უდაბნო, რომელიც გარშემორტყმული იყო; და დიდხანს ტიროდა ცრემლების გარეშე, ტირილით კანკალებდა.

აანთო ცეცხლი და გათბა ბევრი მდუღარე წყლის დალევით, მერე მოაწყო ღამის გათევა კლდოვან რაფაზე, ისევე როგორც წინა ღამეს. ძილის წინ ასანთებს სველიანობაზე შეამოწმა და საათი დაამტვრია. საბნები ნესტიანი და ცივი იყო შეხებისთვის. მთელი ფეხი იწვა ტკივილისგან, ცეცხლივით. მაგრამ ის მხოლოდ შიმშილს გრძნობდა და ღამით ოცნებობდა ქეიფებზე, სადილზე და საჭმლით სავსე სუფრებზე.

ცივად და ავად გაიღვიძა. მზე არ იყო. დედამიწისა და ცის ნაცრისფერი ფერები სულ უფრო ბნელი და ღრმა ხდებოდა. მკვეთრი ქარი უბერავდა და პირველმა თოვლმა ბორცვები გაათეთრა. ჰაერი თითქოს შესქელდა და გათეთრდა, როცა ცეცხლს ანთებდა და წყალს ადუღებდა. მან ჩამოიტანა სველი თოვლი დიდ სველ ფანტელებში. თავდაპირველად ისინი მიწასთან შეხებისთანავე დნებოდნენ, მაგრამ თოვლი უფრო და უფრო სქელი ცვიოდა და მიწას ფარავდა და ბოლოს მის მიერ შეგროვებული ხავსი ნესტიანი გახდა და ცეცხლი ჩაქრა.

ეს იყო მისთვის სიგნალი, რომ შეკვრა ისევ ზურგზე დაედო და წინ წასულიყო, არავინ იცის სად. მას აღარ უფიქრია პატარა ჯოხების მიწაზე, არც ბილზე და არც მდინარე დიზის მახლობლად. მათ მხოლოდ ერთი სურვილი ჰქონდათ: ჭამა! შიმშილით გაგიჟდა. მას არ აინტერესებდა სად წავიდა, სანამ გასწორებულ ადგილზე დადიოდა. სველი თოვლის ქვეშ წყლიან კენკრას მოჰკრა ხელი, ლერწმის ყუნწები ამოაძვრინა. მაგრამ ეს ყველაფერი უაზრო და არა დამაკმაყოფილებელი იყო. შემდეგ მას წააწყდა რაღაც მომჟავო ბალახი და შეჭამა, რამდენიც შეეძლო, მაგრამ ეს ძალიან ცოტა იყო, რადგან ბალახი მიწაზე იყო გაშლილი და ადვილი არ იყო თოვლის ქვეშ.

იმ ღამეს არც ცეცხლი ჰქონდა და არც ცხელი წყალი, გადასაფარებლის ქვეშ ჩაცურდა და შიმშილით შეწუხებულ ძილში ჩავარდა. თოვლი ცივ წვიმად გადაიქცა. დროდადრო იღვიძებდა და გრძნობდა, რომ წვიმა ასველებდა სახეს. დადგა დღე - ნაცრისფერი დღე მზის გარეშე. წვიმა შეწყდა. ახლა მოგზაურს შიმშილი გაუნელდა. მუცელში იყო მოსაწყენი, მტკივნეული ტკივილი, მაგრამ ეს მას ნამდვილად არ ტანჯავდა. გონება გაიწმინდა და ისევ დაფიქრდა პატარა ჯოხების მიწაზე და მის სამალავზე მდინარე დეზის პირას.

მან დარჩენილი ერთი საბანი ზოლებად დააგლიჯა და სისხლიანი ფეხები შემოიხვია, შემდეგ ცუდ ფეხს შემოიხვია და დღის მარშისთვის მოემზადა. ბალზე რომ მიდგა, დიდხანს უყურებდა ტყავის ჩანთას, მაგრამ ბოლოს ესეც აიტაცა.

წვიმამ თოვლი გაანადგურა და მხოლოდ მთების მწვერვალები დატოვა თეთრი. მზე ამოვიდა და მოგზაურმა მოახერხა კარდინალური წერტილების დადგენა, თუმცა ახლა იცოდა, რომ გზა დაკარგა. ამ ბოლო დღეებში ის ძალიან მარცხნივ უნდა გადახრილიყო თავის ხეტიალებში. ახლა კი მარჯვნივ შეუხვია სწორ გზაზე დასასვლელად.

შიმშილის ტკივილები უკვე ჩამქრალიყო, მაგრამ თავს დასუსტებულად გრძნობდა. მას ხშირად უწევდა გაჩერება და დასვენება, ჭაობის კენკრა და ლერწმის ბოლქვების კრეფა. ენა შეშუპებული ჰქონდა, გაშრება, თითქოს გაუხეშდა და პირში მწარე გემო ჰქონდა. და ყველაზე მეტად გული აწუხებდა. რამდენიმე წუთის მგზავრობის შემდეგ მან უმოწყალოდ დაიწყო კაკუნი, შემდეგ კი თითქოს ახტა და მტკივნეულად აკანკალდა, რამაც იგი დახრჩობამდე და თავბრუსხვევამდე მიიყვანა, კინაღამ გონება დაკარგა.

დაახლოებით შუადღისას მან დაინახა ორი მინოი დიდ გუბეში. წყლის გადარჩენა წარმოუდგენელი იყო, მაგრამ ახლა ის უფრო მშვიდად იყო და თუნუქის კოლოფით მოახერხა მათი დაჭერა. ისინი დაახლოებით პატარა თითის სიგრძე იყო, მეტი არა, მაგრამ განსაკუთრებით არ მშიერი იყო. მუცელში ტკივილი სუსტდებოდა, სულ უფრო და უფრო მძაფრდებოდა, თითქოს მუცელი იწექებოდა. ის თევზს ნედლად ჭამდა, ფრთხილად ღეჭავდა და ეს იყო წმინდა რაციონალური მოქმედება. მას არ სურდა ჭამა, მაგრამ იცოდა, რომ აუცილებელი იყო ცოცხალი დარჩენილიყო.

საღამოს კიდევ სამი მინო დაიჭირა, ორი შეჭამა და მესამე საუზმისთვის დატოვა. მზემ ხანდახან ხავსის ნაკვთები გააშრა და თავისთვის ადუღებული წყლით თბებოდა. ამ დღეს მან ფეხით გაიარა არაუმეტეს ათი მილისა, ხოლო მეორეზე, მოძრაობდა მხოლოდ მაშინ, როცა გული დაუშვებდა, არაუმეტეს ხუთი. მაგრამ მუცლის ტკივილები აღარ აწუხებდა; მუცელს თითქოს ჩაეძინა. ტერიტორია ახლა მისთვის უცნობი იყო, სულ უფრო ხშირად ხვდებოდა ირმები და მგლებიც. ძალიან ხშირად მათი ყმუილი მას უდაბნოს შორიდან აღწევდა და ერთხელ დაინახა სამი მგელი, რომლებიც მალულად გადაკვეთდნენ გზას.

მეორე ღამეს და მეორე დილით, გონს რომ მოვიდა, გაიხსნა თასმა, რომელიც ტყავის ჩანთას ამაგრებდა. უხეში ოქროს ქვიშა და ნაგლეჯები ყვითელ ნაკადად ჩამოდიოდა მისგან. ოქრო შუაზე გაყო, ერთი ნახევარი შორიდან ხილულ კლდის რაფაზე დამალა, საბნის ნაჭერში გაახვია, მეორე კი ისევ ჩანთაში ჩაასხა. მან ბოლო საბანიც გამოიყენა ფეხების მოსახვევად. მაგრამ მან იარაღი მაინც არ გადააგდო, რადგან მდინარე დისის მახლობლად სათავსოში იყო ვაზნები.

დღე ნისლიანი იყო. ამ დღეს მასში ისევ შიმშილმა გაიღვიძა. მოგზაური ძალიან დასუსტდა და თავი ისე ტრიალებდა, რომ ზოგჯერ ვერაფერს ხედავდა. ახლა გამუდმებით აბრკოლებდა და ცვიოდა, ერთ დღეს კი სწორედ კაკაჭის ბუდეზე დაეცა. ოთხი ახალგამოჩეკილი წიწილა იყო, არაუმეტეს ერთი დღისა; თითოეული საკმარისი იქნება მხოლოდ ყლუპისთვის; და ჭამდა მათ ხარბად, ცოცხლად ჩასვეს პირში: კვერცხის ნაჭუჭებივით კრაჭუნებდნენ კბილებზე. დიდი ტირილით ირგვლივ შემოფრინდა ქათქათა დედა. მას სურდა მისი თოფის კონდახი დაარტყა, მაგრამ მან თავი აარიდა. შემდეგ მან ქვების სროლა დაიწყო და ფრთა გაუტეხა. კაბიჭი მოშორდა მას, აფრინდა და მოტეხილი ფრთა მიათრევდა, მაგრამ არ ჩამორჩა.

წიწილები მხოლოდ მის შიმშილს აცინებდნენ. უხერხულად ახტა და დაზიანებულ ფეხზე დავარდა, ან ქვებს ესროლა და ხმადაბლა ტიროდა, მერე კი ჩუმად, დაბნეული და მოთმინებით დადიოდა ყოველი დაცემის შემდეგ და თვალებს ხელს ასხამდა, რათა მოეშორებინა თავბრუსხვევა, რომელიც ემუქრებოდა. დაღონება.

კაბიჭის დევნამ ჭაობიან დაბლობზე მიიყვანა და იქ სველ ხავსში ადამიანის ნაკვალევი შენიშნა. კვალი მისი არ იყო, დაინახა. ბილის ნაკვალევი უნდა იყოს. მაგრამ ვერ ჩერდებოდა, რადგან თეთრი კაკაჭი სულ უფრო შორს გარბოდა. ჯერ დაიჭერს, მერე კი დაბრუნდება და კვალს შეისწავლის.

ქათქათას ატარებდა, თვითონ კი დაღლილი იყო. იგი გვერდზე იწვა, მძიმედ სუნთქავდა, ის კი, ასევე მძიმედ სუნთქავდა, მისგან ათი ნაბიჯის მოშორებით იწვა და ვერ მიუახლოვდა. და როცა დაისვენა, მანაც მოიკრიბა ძალა და გაფრინდა მის ხარბად გამოწვდილ ხელს. დევნა ისევ დაიწყო. მაგრამ მერე დაბნელდა და ჩიტი გაქრა. დაღლილობისგან წაბორძიკდა, ზურგზე ბალიშით დაეცა და ლოყა დაიზიანა. კარგა ხანს არ ინძრეოდა, მერე გვერდზე გადაბრუნდა, საათი დაძრა და ასე იწვა დილამდე.

ისევ ნისლი. მან საბნის ნახევარი გამოიყენა გრაგნილისთვის. მან ვერ იპოვა ბილის კვალი, მაგრამ ამას ახლა მნიშვნელობა არ ჰქონდა. შიმშილმა ჯიუტად მიიყვანა წინ. მაგრამ რა მოხდება, თუ… ბილიც დაიკარგა? შუადღისთვის ის სრულიად გამოფიტული იყო. მან ისევ გაიყო ოქრო, ამჯერად უბრალოდ ნახევარი მიწაზე დაასხა. საღამომდე მან გადააგდო მეორე ნახევარი, დარჩა მხოლოდ საბნის ნაჭერი, თუნუქის ვედრო და იარაღი.

მან დაიწყო აკვიატებული ფიქრები. რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ ერთი ვაზნა ჰქონდა დარჩენილი - იარაღი დატენილი იყო, უბრალოდ ვერ შეამჩნია. და ამავე დროს იცოდა, რომ ჟურნალში ვაზნა არ იყო. ეს ფიქრი აწუხებდა მას. საათობით ებრძოდა მას, შემდეგ ჟურნალს მიმოიხედა და დარწმუნდა, რომ მასში ვაზნა არ იყო. იმედგაცრუება ისეთი ძლიერი იყო, თითქოს მართლა ელოდა იქ ვაზნის პოვნას.

დაახლოებით ნახევარი საათი გავიდა, მერე ისევ აკვიატებული ფიქრი დაუბრუნდა მას. იბრძოდა და ვერ გადალახა და იმისთვის, რომ თავი რაიმეში დახმარებოდა, ისევ დაათვალიერა იარაღი. ზოგჯერ გონება ერევა და ავტომატივით აგრძელებდა უგონოდ ხეტიალს; უცნაურმა ფიქრებმა და აბსურდულმა ცნებებმა ჭიებივით ააფეთქა ტვინი. მაგრამ სწრაფად მოეგო გონს – შიმშილის ქენჯნა მუდმივად აბრუნებდა რეალობას. ერთ დღეს ის გონს სპექტაკლმა მოიყვანა, საიდანაც მაშინვე კინაღამ გონება დაკარგა. მთვრალივით ტრიალებდა და ფეხზე დარჩენას ცდილობდა. მის წინ ცხენი იდგა. Ცხენი! თვალებს არ უჯერებდა. ისინი დაფარული იყო სქელი ნისლით, რომელიც გაჟღენთილია ნათელი წერტილებით. მან გააფთრებით მოჭუტა თვალები და როცა მხედველობა გაიწმინდა, მის წინ დაინახა არა ცხენი, არამედ დიდი ყავისფერი დათვი. მხეცი მას არამეგობრული ცნობისმოყვარეობით უყურებდა.

მან უკვე ასწია იარაღი, მაგრამ სწრაფად მოვიდა გონს. თოფის დაშვებით მან ამოიღო სანადირო დანა მისი მძივებიანი კაბიდან. მის წინაშე იყო ხორცი და სიცოცხლე. მან ცერა თითი დანის პირს მიადო. დანა ბასრი იყო, წვერიც ბასრი. ახლა დათვს მივარდება და მოკლავს. მაგრამ გული უცემდა, თითქოს აფრთხილებდა: დააკაკუნე, დააკაკუნე, დააკაკუნე - მერე ველურად ახტა ზევით და ნაწილებად აკანკალდა; შუბლი შეიჭმუხნა, თითქოს რკინის რგოლებით, და თვალებში ჩაბნელებული.

სასოწარკვეთილი სიმამაცე შიშის ტალღამ ჩამოირეცხა. ის ისეთი სუსტია – დათვი რომ თავს დაესხმოს რა მოხდება? რაც შეიძლება შთამბეჭდავად აიწია მთელ სიმაღლეზე, დანა აიღო და დათვს პირდაპირ თვალებში ჩახედა. მხეცი წინ წამოიწია, წამოდგა და ღრიალებდა. კაცმა სირბილი რომ დაიწყო, დათვი დასდევდა. მაგრამ კაცი ადგილიდან არ იძვროდა, შიშისგან გათამამებული; ისიც ველური ცხოველივით სასტიკად ღრიალებდა, გამოხატავდა შიშს, რომელიც განუყოფლად არის დაკავშირებული სიცოცხლესთან და მჭიდროდ არის გადაჯაჭვული მის ღრმა ფესვებთან.

დათვი განზე გადგა, მუქარით ღრიალებდა, ამ იდუმალი არსების შიშით, რომელიც პირდაპირ იდგა და არ ეშინოდა მისი. მაგრამ კაცი არ განძრეულა. საშიშროებამდე ძირფესვიანად იდგა, შემდეგ კი კანკალით დაეცა სველ ხავსს.

ძალა მოიკრიბა და ახალი შიშით ტანჯული განაგრძო. ეს აღარ იყო შიმშილის შიში: ახლა მას ეშინოდა ძალადობრივი სიკვდილით მომკვდარიყო, სანამ სიცოცხლის შენარჩუნების უკანასკნელი სურვილი მასში შიმშილისგან გაქრებოდა. ირგვლივ მგლები იყვნენ. ამ უდაბნოს ყველა მხრიდან ისმოდა ყმუილი და მის გარშემო არსებული ჰაერი ისე დაუნდობლად სუნთქავდა მუქარას, რომ უნებურად ასწია ხელები და აშორებდა ამ საფრთხეს, როგორც კარვის დროშა, რომელიც ქარს ატრიალებდა.

მგლები ორ-სამად ახლა და მერე გადაკვეთეს მის გზას. მაგრამ ისინი არ მიუახლოვდნენ. ბევრი მათგანი არ იყო; გარდა ამისა, ისინი მიჩვეული იყვნენ ირმებზე ნადირობას, რომელიც მათ წინააღმდეგობას არ უწევდა და ეს უცნაური ცხოველი ორ ფეხზე დადიოდა და უნდა დაკაწრულიყო და უკბინა.

საღამოსთვის მას წააწყდა ძვლები, მიმოფანტული იქ, სადაც მგლები მათ მსხვერპლს გაუსწრეს. ერთი საათის წინ ცოცხალი ირემი იყო, ჩქარა დარბოდა და აკოცა. კაცმა დახედა ძვლებს, სუფთად დაღრღნილ, მბზინავ და ვარდისფერს, რადგან მათ საკნებში სიცოცხლე ჯერ არ მომკვდარა. იქნებ დღის ბოლომდე აღარ დარჩეს იგი? ბოლოს და ბოლოს, ასეთია ცხოვრება, ამაო და წარმავალი. მხოლოდ ცხოვრება გაიძულებს ტანჯვას. არ მტკივა სიკვდილი. სიკვდილი არის ძილი. სიკვდილი ნიშნავს დასასრულს, მშვიდობას. რატომ არ სურს მას სიკვდილი?

მაგრამ მან დიდხანს არ ისაუბრა. მალე ის თავის მხრებზე იჯდა, ძვალი კბილებში ეჭირა და სიცოცხლის ბოლო ნაკვთებს იწოვდა, რომლებიც ჯერ კიდევ ვარდისფრად ღებულობდა მას. ხორცის ტკბილმა გემომ, ძლივს გასაგონმა, მოგონებავით აუტანელმა, სიგიჟემდე მიიყვანა. უფრო მაგრად დააჭირა კბილები და ღეჭვა დაიწყო. ხან ძვალი ამტვრევდა, ხან კბილები. შემდეგ მან დაიწყო ძვლების ქვით დაფქვა, ფაფად დაფქვა და ხარბად გადაყლაპა. აჩქარებისას თითებს ურტყამდა და, მიუხედავად სისწრაფისა, გამონახა დრო დაფიქრებულიყო, რატომ არ გრძნობდა ტკივილს დარტყმისგან.

დადგა წვიმისა და თოვლის საშინელი დღეები. აღარ ახსოვდა როდის გაჩერდა ღამე და როდის დაიძრა ისევ. დადიოდა, დროის, დღისა და ღამის გაცნობიერების გარეშე, ისვენებდა, სადაც დაეცა და წინ მიიწევდა, როცა მასში ჩამქრალი სიცოცხლე აალდებოდა და უფრო ნათდებოდა. ის აღარ იბრძოდა ისე, როგორც ხალხი იბრძოდა. სწორედ მასში არსებულმა ცხოვრებამ არ სურდა დაღუპვა და წინ წაიყვანა. ის აღარ განიცდიდა. ნერვები მოეშალა, თითქოს დაბუჟებული, ტვინში უცნაური ხილვები მოეყარა, ვარდისფერ სიზმრებს.

გამუდმებით წოვდა და ღეჭავდა დაქუცმაცებულ ძვლებს, რომლებსაც ბოლო ნატეხამდე აკრეფდა და თან წაიღებდა. ის აღარ ავიდა ბორცვებზე, არ გადალახა წყალგამყოფი, არამედ დახეტიალობდა დიდი მდინარის დაქანებულ ნაპირზე, რომელიც მიედინებოდა ფართო ხეობაში. მის თვალწინ მხოლოდ ხილვები იყო. მისი სული და სხეული ერთმანეთის გვერდიგვერდ და მაინც განცალკევებული დადიოდა - ძაფი, რომელიც მათ აკავშირებდა, იმდენად თხელი გახდა.

გონს ერთ დილას მოეგო, როცა ბრტყელ ქვაზე იწვა. მზე ანათებდა და ათბობდა. შორიდან ისმოდა ირმის კვნესა. მას ბუნდოვნად ახსოვდა წვიმა, ქარი და თოვლი, მაგრამ რამდენ ხანს ასვენებდა ქარიშხალი - ორი დღე ან ორი კვირა - მან არ იცოდა.

დიდხანს იწვა გაუნძრევლად და გულუხვი მზე აფრქვევდა მის სხივებს და სითბოთი აავსებდა მის უბედურ სხეულს. კარგი დღე, გაიფიქრა მან. ალბათ ის შეძლებს მზის მიმართულების დადგენას. მტკივნეული ძალისხმევით გვერდით შემოვიდა. იქვე ძირს ფართო, დუნე მდინარე მოედინებოდა. ის მისთვის უცხო იყო და ამან გააკვირვა. ის ნელა მიჰყვებოდა მის კურსს, უყურებდა მას შიშველ, პირქუშ ბორცვებში, კიდევ უფრო ბნელი და დაბალი, ვიდრე აქამდე უნახავს. ნელა, გულგრილად, ყოველგვარი ინტერესის გარეშე მიჰყვა უცნობ მდინარის დინებას თითქმის ჰორიზონტამდე და დაინახა, რომ იგი ნათელ, კაშკაშა ზღვაში იღვრებოდა. და მაინც ეს არ აღელვებდა მას. „ძალიან უცნაურია, – გაიფიქრა მან, – ეს ან მირაჟია, ან ხილვა, დაუოკებელი ფანტაზიის ნაყოფი. ამაში კიდევ უფრო დარწმუნდა, როცა ბრჭყვიალა ზღვის შუაგულში მიმაგრებული გემი დაინახა. თვალები წამით დახუჭა და ისევ გაახილა. უცნაურია, რომ ხედვა არ ქრება! და მაინც, არაფერია უცნაური. მან იცოდა, რომ ამ უნაყოფო მიწის გულში არც ზღვა იყო, არც ხომალდები, ისევე როგორც მის დაცლილ თოფში არ იყო ვაზნები.

უკნიდან ერთგვარი კვნესის ხმა გაიგონა - რაღაც კვნესა, რაღაც ხველა. ძალიან ნელა, უკიდურესი სისუსტისა და სისულელის დაძლევით, მეორე მხარეს გადაბრუნდა. იქვე, მან ვერაფერი დაინახა და მოთმინებით დაიწყო ლოდინი. ისევ გაიგონა ყიჟინა და ხველა და ორ წვეტიან ქვას შორის, მისგან ოცი ნაბიჯის დაშორებით, მგლის ნაცრისფერი თავი დაინახა. ყურები არ ასწია, როგორც სხვა მგლებში ნახა, თვალები დაბინდული და სისხლიანი გახდა, თავი უმწეოდ დაეცა. მგელი ავად უნდა ყოფილიყო: სულ ახველებდა და ახველებდა.

”ყოველ შემთხვევაში, ასე არ ჩანს,” გაიფიქრა მან და ისევ გაბრუნდა მეორე მხარეს, რათა დაენახა რეალური სამყარო, ახლა არ იყო დაფარული ხილვების ბურუსით, მაგრამ ზღვა მაინც ანათებდა შორს და გემი იყო აშკარად ჩანს. ალბათ სულ ეს იყო, მან თვალები დახუჭა და დაიწყო ფიქრი - და ბოლოს მიხვდა, რა იყო. ჩრდილო-აღმოსავლეთით გაემართა, მდინარე დეესიდან მოშორებით და კუპერმაინის ხეობაში შევიდა. ეს ფართო, დუნე მდინარე იყო კოპერმაინი. ეს მბზინავი ზღვაა ჩრდილოეთის ყინულის ოკეანე ეს ხომალდი არის ვეშაპის მტაცებელი ხომალდი, რომელიც მიცურავს მდინარე მაკენზის შესართავიდან შორს აღმოსავლეთით და კორონაციის ყურეშია ჩადგმული.” მას გაახსენდა ერთხელ ნანახი ჰადსონის ბეის კომპანიის რუკა და ყველაფერი. ნათელი და გასაგები გახდა.

ის დაჯდა და დაიწყო ფიქრი ყველაზე აქტუალურ საკითხებზე. საბნიდან შემოსახვევი მთლიანად გაცვეთილი იყო, ფეხები კი ცოცხალ ხორცად დახეული. ბოლო საბანი ამოიწურა. მან დაკარგა იარაღი და დანა. ქუდიც გაქრა, მაგრამ მკერდში ჩანთაში ასანთი, პერგამენტში გახვეული, ხელუხლებელი დარჩა და არა ნესტიანი. საათს დახედა. ისევ მიდიოდნენ და თერთმეტ საათს უჩვენებდნენ. მას უნდა ახსოვდეს, რომ ისინი დახვრიტეს.

ის მშვიდი და სრულ გონზე იყო. მიუხედავად საშინელი სისუსტისა, ტკივილს არ უგრძვნია. ჭამა არ უნდოდა. საჭმელზე ფიქრი კი უსიამოვნო იყო მისთვის და ყველაფერი, რასაც აკეთებდა, გონების ბრძანებით აკეთებდა. შარვალი მუხლებამდე გაიხადა და ფეხზე შემოიკრა. რატომღაც მან ვედრო არ დატოვა: გემზე მგზავრობის დაწყებამდე მდუღარე წყლის დალევა მოუწევდა - ძალიან რთული, როგორც მან განჭვრიტა.

მისი ყველა მოძრაობა ნელი იყო. პარალიზებულივით კანკალებდა. უნდოდა მშრალი ხავსი აეღო, მაგრამ ფეხზე ვერ წამოდგა. რამდენჯერმე წამოდგომა სცადა და ბოლოს ოთხივე აირბინა. ერთხელ ძალიან ახლოს მიიწია ავადმყოფ მგელთან. მხეცი უხალისოდ გადგა გვერდით და მუწუკს აკოცა, ძალით ამოძრავდა ენას. კაცმა შენიშნა, რომ ენა არ იყო ჯანმრთელი, წითელი, მაგრამ მოყვითალო-ყავისფერი, დაფარული ნახევრად გამხმარი ლორწოთი.

მდუღარე წყლის დალევის შემდეგ იგრძნო, რომ ფეხზე წამოდგომა და სიარულიც შეეძლო, თუმცა ძალები თითქმის ეწურებოდა. თითქმის ყოველ წუთს უწევდა დასვენება. ის სუსტი, არამდგრადი ნაბიჯებით დადიოდა და მგელიც იგივე სუსტი, არასტაბილური ნაბიჯებით მისდევდა უკან.

და იმ ღამეს, როცა ბრჭყვიალა ზღვა სიბნელეში დაიმალა, კაცი მიხვდა, რომ მას ოთხი მილის მიახლოება არ ჰქონდა.

ღამით მას მუდმივად ესმოდა ავადმყოფი მგლის ხველა და ზოგჯერ ირმის ტირილი. ირგვლივ სიცოცხლე იყო, მაგრამ ძალა და ჯანმრთელობა სავსე იყო და მიხვდა, რომ ავადმყოფი მგელი მიჰყვებოდა ავადმყოფის კვალს იმ იმედით, რომ ეს ადამიანი პირველი მოკვდებოდა. დილით, თვალები გაახილა, დაინახა, რომ მგელი სევდიანად და ხარბად უყურებდა. მხეცი, რომელიც დაღლილ, სასოწარკვეთილ ძაღლს ჰგავდა, იდგა თავის დახრილი და კუდი ფეხებს შორის. ცივ ქარში აკანკალდა და კბილები მწარედ გამოსცქეროდა, როცა მამაკაცი მას ხმით ესაუბრებოდა, რომელიც უხეში ჩურჩულით ჩამოვარდა.

კაშკაშა მზე ამოვიდა და მთელი დილა მოგზაური, დაბრკოლებითა და დაცემით, გემისკენ მიდიოდა მანათობელ ზღვაზე. შესანიშნავი ამინდი იყო. ამით დაიწყო ჩრდილოეთ განედების მოკლე ინდური ზაფხული. ეს შეიძლება გაგრძელდეს ერთი კვირა, შეიძლება დასრულდეს ხვალ ან ზეგ.

შუადღისას ის ბილიკს დაეჯახა. ეს იყო სხვა ადამიანის ნაკვალევი, რომელიც არ დადიოდა, მაგრამ თავს ოთხივეზე ათრევდა. ფიქრობდა, რომ ეს შესაძლოა ბილის ნაკვალევი ყოფილიყო, მაგრამ ნერვიულად და გულგრილად ფიქრობდა. მას არ აინტერესებდა. ფაქტობრივად, მან შეწყვიტა რაიმეზე ფიქრი და გრძნობა. ტკივილს აღარ გრძნობდა. მუცელი და ნერვები მოეშვა თითქოს. თუმცა მასში ჯერ კიდევ ანათებდა ცხოვრებამ წინ წაიყვანა. ძალიან დაღლილი იყო, მაგრამ მასში სიცოცხლეს არ სურდა დაღუპვა; და იმის გამო, რომ მას არ სურდა სიკვდილი, მამაკაცი მაინც ჭამდა ჭაობის კენკრას და მინუსებს, სვამდა მდუღარე წყალს და უყურებდა ავადმყოფ მგელს და თვალს არ აშორებდა მას.

ის გაჰყვა სხვა კაცს, რომელიც ოთხზე აწეწა და მალევე დაინახა მისი გზის დასასრული: სველ ხავსზე ღრღნილი ძვლები, რომლებმაც შემოინახა მგლის თათების კვალი. მან დაინახა ბასრი კბილებით ამოხეთქილი ტყავის ჩანთა, ისეთივე ჩაყრილი, როგორიც ჰქონდა. ჩანთა ასწია, თუმცა დასუსტებული თითები ასეთ სიმძიმეს ვერ იკავებდა. ბილმა მას მთელი გზა არ მიატოვა. Ჰაჰა! ის ჯერ კიდევ იცინის ბილზე. ის ცოცხალი დარჩება და ჩანთას წაიღებს ხომალდს, რომელიც მბრწყინავი ზღვის შუაგულში დგას. მან ჩაიცინა უხეში, საშინელი სიცილი, როგორც ყორანის კვნესა, და ავადმყოფი მგელი ეხმიანებოდა მას, დამწუხრებული ყვიროდა. მამაკაცი მაშინვე გაჩუმდა. როგორ აპირებს ის სიცილს ბილზე, თუ ეს ბილია, თუ ეს ვარდისფერი და თეთრი, სუფთა ძვლები არის ყველაფერი, რაც ბილს დარჩა?

ის მოშორდა. დიახ, ბილმა მიატოვა იგი, მაგრამ ის არც ოქროს წაართმევს და არც ბილის ძვლებს წაიწოვს. და ბილ ექნებოდა, თუ ბილი მის ადგილას ყოფილიყო, ის ფიქრობდა, როცა ცდილობდა.

პატარა ტბას წააწყდა. და, მიყრდნობილი მასზე მინუსების საძებნელად, ისე უკუიქცა, თითქოს ნაკბენი იყო. წყალში არეკლილი სახე დაინახა. ეს ანარეკლი იმდენად საშინელი იყო, რომ მისი დაბინდული სულიც კი გააღვიძა. ტბაში სამი მინო დაცურავდა, მაგრამ ის დიდი იყო და ფსკერამდე ვერ გადაიტანა; ვედროთი სცადა თევზის დაჭერა, მაგრამ ბოლოს ფიქრი მიატოვა. ეშინოდა, რომ დაღლილობისგან წყალში ჩავარდნილიყო და დაიხრჩო. ამავე მიზეზით მან ვერ გაბედა მდინარის ძირზე გაცურვა, თუმცა ქვიშის ნაპირებზე ბევრი მორი იყო.

ამ დღეს მან თავისა და გემს შორის მანძილი სამი მილით შეამცირა, მეორე დღეს კი ორი მილით; ახლა ის ბილსავით ოთხზე ცოცავდა. მეხუთე დღის მიწურულს გემი ჯერ კიდევ შვიდი მილის დაშორებით იყო და ახლა მას დღეში ერთი მილის გავლაც კი არ შეეძლო. ინდური ზაფხული ჯერ კიდევ გაგრძელდა და ის ან ოთხზე ცოცავდა, შემდეგ უგონოდ დაეცა და ავადმყოფი მგელი კვლავ მიათრევდა თავის გზაზე, ხველებდა და ახველებდა. კაცს მუხლები ცოცხალ ხორცად დახეული ჰქონდა, ფეხებიც, და მიუხედავად იმისა, რომ მან პერანგიდან ორი ზოლი ჩამოგლიჯა, რომ შემოეხვია, წითელი ბილიკი მის უკან ხავსსა და კლდეებზე გადიოდა. როგორღაც უკან რომ გაიხედა, დაინახა, რომ მგელი ხარბად ცურავდა ამ სისხლიან ბილიკს და ნათლად წარმოიდგინა, როგორი იქნებოდა მისი დასასრული, თავად რომ არ მოკლა მგელი. და შემდეგ დაიწყო ყველაზე სასტიკი ბრძოლა, რაც კი ოდესმე მომხდარა ცხოვრებაში: ავადმყოფი კაცი ოთხფეხა და ავადმყოფი მგელი მისდევდა უკან - ორივე ნახევრად მკვდარი, უდაბნოში ტრიალებდა, ერთმანეთს ელოდებოდნენ.

ჯანმრთელი მგელი რომ ყოფილიყო, კაცი ამდენს წინააღმდეგობას არ გაუწევდა, მაგრამ მისთვის უსიამოვნო იყო იმის ფიქრი, რომ ამ საზიზღარი არსების საშვილოსნოში ჩავარდებოდა, კინაღამ ჩავარდა. ზიზღი გახდა. მან კვლავ დაიწყო ბოდვა, მისი გონება დაბინდული იყო ჰალუცინაციებით და სინათლის ინტერვალები უფრო მოკლე და იშვიათი გახდა.

ერთ დღეს გონს მოვიდა, როცა ყურზე ვიღაცის სუნთქვა გაიგო. მგელი უკან გადახტა, დაბრუნდა და სისუსტისგან დაეცა. სასაცილო იყო, მაგრამ მამაკაცს არ გაუღიმა. მას არც კი შეეშინდა. შიშს მასზე ძალა აღარ ჰქონდა. მაგრამ მისი ფიქრები წამიერად გაიწმინდა და ჩაფიქრებული იწვა. გემი ახლა ოთხი მილის დაშორებით იყო, მეტი არა. მან ეს საკმაოდ ნათლად დაინახა, მოღრუბლულ თვალებს ასხამდა და დაინახა ნავი თეთრი აფრით, რომელიც ცქრიალა ზღვას კვეთდა. მაგრამ ის ამ ოთხ მილს ვერ გაივლის. მან ეს იცოდა და მშვიდად მიიღო. მან იცოდა, რომ ნახევარ მილს არ გაივლიდა. და მაინც მას სურდა ცხოვრება. სისულელე იქნებოდა სიკვდილი იმ ყველაფრის შემდეგ, რაც მან გადაიტანა. ბედი ძალიან ბევრს ითხოვდა მისგან. მაშინაც კი, როცა მოკვდა, სიკვდილს არ დაემორჩილა. შესაძლოა ეს სუფთა სიგიჟე იყო, მაგრამ სიკვდილის კლანჭებშიც კი დაუპირისპირდა მას და შეებრძოლა.

თვალები დახუჭა და უსაზღვროდ ფრთხილად მოიკრიბა მთელი ძალა. იგი თავს იკავებდა და ცდილობდა არ დაემორჩილა გულისრევის შეგრძნებას, რომელიც ტალღის მსგავსად დატბორა მთელ მის არსებას. ეს გრძნობა ტალღასავით ავიდა და დაბინდული ცნობიერება. ხანდახან თითქოს იხრჩობოდა, დავიწყებაში იძირებოდა და ცდილობდა გარეთ გაცურვას, მაგრამ რაღაც აუხსნელი სახით, მისი ნების ნარჩენები დაეხმარა ზედაპირზე დაბრუნებაში.

გაუნძრევლად იწვა ზურგზე და გაიგონა მისკენ მომავალი მგლის უხეში სუნთქვა. უფრო და უფრო ახლოს იგრძნობოდა, დრო უსასრულოდ გრძელდებოდა, მაგრამ კაცი ერთხელაც არ განძრეულა. აქ სუნთქვა ისმის ყურის ზემოთ. მყარმა, გამხმარმა ენამ ლოყაზე ქაღალდივით დაკაწრა. ხელები მაღლა ასწია - მაინც უნდოდა ააგდო - თითები კლანჭებივით მოხრილი, მაგრამ სიცარიელეს დაიჭირეს. სწრაფად და თავდაჯერებულად გადაადგილებას ძალა სჭირდება და მას ძალა არ ჰქონდა.

მგელი მოთმინებული იყო, კაცი კი ისეთივე მომთმენი იყო. ნახევარი დღე იწვა გაუნძრევლად, ებრძოდა დავიწყებას და იცავდა მგელს, რომელსაც მისი შეჭმა სურდა და რომელსაც თუ შეძლებდა, თვითონ შეჭამდა. დროდადრო გულდავიწყების ტალღა გადაეფარა მას და გრძელ ოცნებებს ხედავდა; მაგრამ მუდამ, სიზმარშიც და რეალობაშიც, ის ელოდა, რომ უხეში სუნთქვისა და უხეში ენის მოსმენა უნდა მოესმინა.

სუნთქვა არ ესმოდა, მაგრამ გამოფხიზლდა, რომ უხეში ენა მკლავზე შეეხო. კაცი ელოდა. კბილებმა ოდნავ მოუჭირა ხელი, მერე წნევა გაძლიერდა - მგელი ბოლო ძალით ცდილობდა კბილები ჩაეძირა იმ ნადირში, რომელსაც ამდენი ხანი ელოდა. მაგრამ კაცმაც დიდხანს დაელოდა და ნაკბენი ხელი მგლის ყბას მოეჭიდა. და სანამ მგელი სუსტად იბრძოდა და ხელი ისევე სუსტად მოეჭიდა ყბას, მეორე ხელი გაუწოდა და მგელს აიტაცა. კიდევ ხუთი წუთი და კაცმა მთელი სიმძიმით გაანადგურა მგელი. მისი ხელები საკმარისად ძლიერი არ იყო მგლის დასახრჩებლად, მაგრამ კაცმა სახე მგელს კისერზე მიაჭირა და პირი ბეწვით იყო სავსე. გავიდა ნახევარი საათი და კაცმა იგრძნო, რომ ყელში თბილი ნაკადი ჩადიოდა. მტანჯველი იყო, თითქოს გამდნარი ტყვია ჩაასხეს მუცელში და მხოლოდ ნებისყოფის ძალისხმევით აიძულა თავი გაუძლო. შემდეგ მამაკაცი ზურგზე შემოვიდა და დაიძინა.

ვეშაპსანადირობის გემ „ბედფორდზე“ იმყოფებოდა რამდენიმე ადამიანი სამეცნიერო ექსპედიციიდან. გემბანიდან ნაპირზე რაღაც უცნაური არსება შენიშნეს. ზღვისკენ მიცოცავდა, ქვიშაზე ძლივს მოძრაობდა. მეცნიერებმა ვერ გაიგეს რა იყო ეს და, როგორც ნატურალისტებს შეეფერებათ, ნავში ჩასხდნენ და ნაპირისკენ გაცურეს. მათ დაინახეს ცოცხალი არსება, მაგრამ მას ძნელად შეიძლება ეწოდოს ადამიანი. მას არაფერი გაუგია, არაფერი ესმოდა და ქვიშაში გიგანტური მატლივით ტრიალებდა. თითქმის არ ახერხებდა წინსვლას, მაგრამ არ იხევდა უკან და ღრიალებდა და ტრიალებდა საათში ოცი ნაბიჯით წინ მიიწევდა.

სამი კვირის შემდეგ, ვეშაპისტი "ბედფორდის" საწოლზე მწოლიარემ აცრემლებულმა უთხრა, ვინ იყო და რისი ატანა უწევდა. ის რაღაც არათანმიმდევრულს ყვიროდა დედამისზე, სამხრეთ კალიფორნიაზე, სახლზე ყვავილებსა და ფორთოხლის ხეებს შორის.

გავიდა რამდენიმე დღე და ის უკვე მაგიდასთან იჯდა მეცნიერებთან და კაპიტანთან ერთად გემის კარადაში. უხაროდა საკვების სიუხვე, შეშფოთებული მიჰყვებოდა სხვის პირში გაუჩინარებულ თითოეულ ნაჭერს და სახეზე ღრმა სინანული გამოთქვა. საღად მოაზროვნე იყო, მაგრამ სუფრაზე მყოფი ყველას მიმართ სიძულვილს გრძნობდა. მას აწუხებდა იმის შიში, რომ საჭმელი არ იქნებოდა საკმარისი. ჰკითხა მზარეულის, კაბინეტის, თავად კაპიტანის დებულებაზე. გაუთავებლად ამშვიდებდნენ, მაგრამ ის არავის ენდობოდა და ფარულად იყურებოდა საკუჭნაოში, რომ თავად დაენახა.

მათ დაიწყეს შენიშვნა, რომ ის უკეთესდებოდა. ის დღითიდღე მსუქნდებოდა. მეცნიერებმა თავი დაუქნიეს და სხვადასხვა თეორიები შექმნეს. დაიწყეს მისი შეზღუდვა საკვებში, მაგრამ ის მაინც დანაწილდა სიგანეში, განსაკუთრებით ქამარში.

მეზღვაურებმა იცინეს. მათ იცოდნენ რაც იყო. და როცა მეცნიერებმა დაიწყეს მისდევნება, მათთვისაც ყველაფერი ნათელი გახდა. საუზმის შემდეგ ის შემოიპარებოდა ფორკასტზე და მათხოვარივით ხელს გაუწვდიდა ერთ-ერთ მეზღვაურს. გაიცინა და ზღვის ბისკვიტის ნაჭერი გაუწოდა. კაცმა ხარბად აიღო ნაჭერი, ოქროზე ძუნწივით შეხედა და წიაღში ჩამალა. იგივე დარიგებები, ღიმილით, სხვა მეზღვაურებმა მისცეს.

მეცნიერები დუმდნენ და მარტო დატოვეს. მაგრამ მათ ნელ-ნელა გამოიკვლიეს მისი ლოგინი. იგი პურის ნამსხვრევებით იყო გაჟღენთილი. ლეიბი სავსე იყო პურის მარცვლებით. ყველა კუთხეში კრეკერი იყო. თუმცა, მამაკაცი საღი გონება იყო. ზომებს მხოლოდ შიმშილობის შემთხვევაში იღებდა - სულ ესაა. მეცნიერებმა თქვეს, რომ უნდა გაიაროს. და ის მართლაც გავიდა მანამ, სანამ ბედფორდი სან-ფრანცისკოს ნავსადგურში დაიმაგრებდა.