სამშობლოს თემა გუმილიოვის შემოქმედებაში. გუმილიოვი ნიკოლაი სტეპანოვიჩი: მოკლე ბიოგრაფია. გუმილიოვის ადრეული ნამუშევარი

რუსი აკმეისტი პოეტის, გუმილიოვის ნიკოლაი სტეპანოვიჩის შთამომავლობას ძლიერი კეთილშობილური ფესვები ჰქონდა. დედამისი ანა ივანოვნა გუმილიოვა (ნე ლვოვა) ოცდასამი წლის ასაკში დაქორწინდა ქვრივ სტეპან იაკოვლევიჩ გუმილიოვზე, რომელსაც ჰქონდა სამხედრო ექიმის პროფესია. მათი ვაჟი ნიკოლაი დაიბადა 1886 წლის მესამე აპრილს (ძველი სტილით) ქალაქ კრონშტადტში, სადაც მისი მამა მუშაობდა საავადმყოფოში. იმავე 1886 წელს ოჯახი გადავიდა ცარსკოე სელოში. ნიკოლაი გუმილიოვმა მთელი ბავშვობა იქ გაატარა. ხშირი გადაადგილების გამო მას სხვადასხვა გიმნაზიაში უწევდა სწავლა: პეტერბურგში, ტფილისში და ცარსკოე სელოში. ბევრს კითხულობდა, უყვარდა ნიცშე და სიმბოლისტების პოეზია, გიმნაზიის წლებში გაიაზრა, როგორც პოეტი.

1905 წელს გამოიცა მისი ლექსების პირველი კრებული „კონკისტადორთა გზა“. მასზე ყურადღება მიიპყრო ცნობილმა სიმბოლისტმა პოეტმა ვალერი ბრაუსოვმა. ისინი უკვე მრავალი წელია აქტიურ მიმოწერაში არიან. გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ ნიკოლაი გუმილიოვი გაემგზავრა პარიზში (1906), სადაც ორი წელი ცხოვრობდა. იქ სწავლობდა ფრანგულ ლიტერატურას, ეწვია მუზეუმებს, უსმენდა ლექციებს სორბონის უნივერსიტეტში. უკიდურესმა მატერიალურმა საჭიროებამ განაპირობა ის, რომ ზოგჯერ მას მხოლოდ წაბლის ჭამა უწევდა. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, იქ, პარიზში, იგი ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას: გამოსცემდა ჟურნალ სირიუსს, წერდა მოთხრობებსა და ლექსებს. იმავე ადგილას, პარიზში, 1908 წელს პოეტმა გამოსცა მეორე კრებული - რომანტიკული ყვავილები.

1909 წლის განმავლობაში, უკვე რუსეთში, ნიკოლაი გუმილიოვმა დაიწყო თავისი ლიტერატურული პოზიციის განმტკიცება: თანამშრომლობდა ახალ ჟურნალ Ostrov-ში, დაიწყო მუშაობა ჟურნალ Apollo-ში, რომელშიც მონაწილეობა განაგრძო 1917 წლამდე. 1910 წელს ნიკოლაი სტეპანოვიჩმა შესთავაზა ახალგაზრდა პოეტ ქალს ანა ანდრეევნა გორენკოს (ახმატოვა) და მიიღო თანხმობა. და რადგან გუმილიოვის ოჯახში გლოვა იყო ნიკოლაის ახლად გარდაცვლილი მამის გამო, ქორწილი მოკრძალებული და მშვიდი იყო. ახალდაქორწინებულებმა თაფლობის თვე პარიზში გაემგზავრნენ. იმავე 1910 წელს გამოვიდა გუმილიოვის მესამე კრებული „მარგალიტები“. და შემოდგომაზე ის კიდევ ერთხელ გაემგზავრა აფრიკაში. ის წელი ძალიან დატვირთული იყო.

უნდა ვთქვა, რომ გუმილიოვი მგზნებარე მოგზაური იყო და განსაკუთრებით შეუყვარდა აფრიკა. პირველად ის იქ 1908 წელს წავიდა, მაგრამ მხოლოდ კაიროსა და ალექსანდრიას ეწვია. მეორედ წავიდა აფრიკაში 1909-1910 წლების ზამთარში. და აი, მესამე მოგზაურობა - ახმატოვასთან ქორწილის შემდეგ. ამჯერად მან მოინახულა ჯიბუტი, დირე-დავა, ჰარარე, ადის-აბება და აბისინიის იმპერატორსაც კი გააცნეს. გუმილიოვი იქიდან (1911) დაბრუნდა მოგზაურობით იმედგაცრუებული და აფრიკული ცხელებით დაავადებული. მაგრამ, გამოჯანმრთელების შემდეგ, ის კვლავ გაემგზავრა სამოგზაუროდ, ამჯერად იტალიაში (1912).

იმავე წლის შემოდგომაზე გუმილიოვი შევიდა პეტერბურგის უნივერსიტეტში, რომაულ-გერმანულ ფაკულტეტზე, ძველი ფრანგული პოეზიის შესასწავლად და ამავე დროს გამოუშვა ლექსების შემდეგი კრებული - „უცხო ცა“. 1913 წელს მეცნიერებათა აკადემიის დავალებით კვლავ გაემგზავრა აბისინიაში - კულტურის შესასწავლად და ველური ტომებიდან საყოფაცხოვრებო ნივთების კოლექციის შესაგროვებლად. ეს მოგზაურობა ექვს თვეს გაგრძელდა.

1914 წელს, როდესაც პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო, გუმილიოვი ფრონტზე წავიდა. და უკვე ამ წლის ბოლოს მან მიიღო პირველი წმინდა გიორგის ჯვარი ღირებული დაზვერვისთვის, ხოლო მომდევნო წელს დაჯილდოვდა მეორე გიორგით უკანდახევის დროს საარტილერიო ცეცხლისგან ტყვიამფრქვევის გადარჩენისთვის. ომის დროს გუმილიოვის მიერ განცდილი მოვლენები აისახა მის წიგნში „კავალერიის ცნობები“. 1915 წელს გამოიცა გუმილიოვის ლექსების ახალი კრებული, Quiver. ყირიმში მკურნალობის შემდეგ - ისევ ფრონტი (1916-1917), შემდეგ დროებითი მთავრობის კომისრის დავალებით ცხოვრობდა პარიზში და მხოლოდ 1918 წელს დაბრუნდა რუსეთში.

ანა ახმატოვასთან ქორწინება წარუმატებელი აღმოჩნდა და 1918 წლის ზაფხულში ისინი განქორწინდნენ, თუმცა ჰყავდათ პატარა ვაჟი ლეო, რომელიც მოგვიანებით გახდა ეთნოგრაფი და ასევე ვნებიანი მოგზაურობის მოყვარული. განქორწინების შემდეგ, თითქმის მაშინვე, გუმილიოვი დაქორწინდა ანა ნიკოლაევნა ენგელჰარდტზე, რომელთანაც შეეძინა ქალიშვილი ელენა. მას შემდეგ თითქმის შესვენების გარეშე ცხოვრობდა სანქტ-პეტერბურგში (მაშინ პეტროგრადი), შოულობდა ფულს World Literature-ის გამომცემლობაში თარგმნით, ასწავლიდა რამდენიმე ლიტერატურულ სტუდიაში, მაგრამ მთელი ოჯახი მაინც შიმშილობდა. შიმშილისა და უსახსრობის მიუხედავად, გუმილიოვმა თავისი ხანმოკლე ცხოვრების ბოლოს გამოუშვა კიდევ რამდენიმე პოეტური კრებული: "მიკი", "ფაიფურის პავილიონი", "კოცონი", "კარავი" და გამოსაცემად მოამზადა "ცეცხლოვანი სვეტი", რომელიც გამოიცა. პოეტის გარდაცვალების შემდეგ 1923 წელს.

გუმილიოვის სიცოცხლე მოულოდნელად და საშინლად შეწყდა. 1921 წელს დააპატიმრეს ტაგანცევის შეთქმულებაში მონაწილეობისთვის და დახვრიტეს 25 აგვისტოს. და მხოლოდ მრავალი წლის შემდეგ გაირკვა, რომ მისი "დანაშაული" იყო არა მონაწილეობა, არამედ მხოლოდ მოხსენების შეუსრულებლობა. გუმილიოვის მეორე ცოლი და მისი ქალიშვილი შიმშილით დაიღუპნენ ალყაში მოქცეულ ლენინგრადში.

ნიკოლაი სტეპანოვიჩ გუმილიოვი ცხოვრობდა ძალიან ნათელი, მაგრამ ხანმოკლე, იძულებით შეწყვეტილი ცხოვრებით. განურჩევლად დაადანაშაულეს ანტისაბჭოთა შეთქმულებაში, დახვრიტეს. იგი გარდაიცვალა შემოქმედებით აფრენაზე, ნათელი იდეებით სავსე, აღიარებული პოეტი, ლექსის თეორეტიკოსი, ლიტერატურული ფრონტის აქტიური მოღვაწე.

და ექვს ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში, მისი ნამუშევრები არ იბეჭდებოდა, მკაცრი აკრძალვა დაწესდა ყველაფერზე, რაც მან შექმნა. თავად გუმილიოვის სახელი ჩუმად გადაიარა. მხოლოდ 1987 წელს გახდა შესაძლებელი მის უდანაშაულობაზე ღიად საუბარი.

გუმილიოვის მთელი ცხოვრება, მის ტრაგიკულ სიკვდილამდე, უჩვეულოა, მომხიბლავი, მოწმობს საოცარი პიროვნების იშვიათ გამბედაობასა და სიმტკიცეზე. უფრო მეტიც, მისი ფორმირება მშვიდ, გამორჩეულ ატმოსფეროში მიმდინარეობდა. გუმილიოვმა აღმოაჩინა ტესტები თავისთვის.

მომავალი პოეტი კრონშტადტში გემის ექიმის ოჯახში დაიბადა. სწავლობდა ცარსკოე სელოს გიმნაზიაში. 1900-1903 წლებში. ცხოვრობდა საქართველოში, სადაც მამა დაინიშნა. ოჯახის დაბრუნების შემდეგ მან სწავლა განაგრძო ნიკოლაევის ცარსკოე სელოს გიმნაზიაში, რომელიც დაამთავრა 1906 წელს. თუმცა, უკვე ამ დროს მან თავი დაანება პოეზიისადმი გატაცებას.

თავის პირველ ლექსს აქვეყნებს ტფილისის ფურცელში (1902), 1905 წელს კი ლექსების მთელ წიგნს „კონკისტადორთა გზა“. მას შემდეგ, როგორც თავად მან მოგვიანებით აღნიშნა, მას მთლიანად დაეუფლა „შემოქმედების სიამოვნება, ღვთაებრივად რთული და სასიხარულოდ რთული“.

კრეატიულმა წარმოსახვამ გუმილიოვში სამყაროს ცოდნის წყურვილი გააღვიძა. ის პარიზში მიდის ფრანგული ლიტერატურის შესასწავლად. მაგრამ ის ტოვებს სორბონას და მიდის, მამის მკაცრი აკრძალვის მიუხედავად, აფრიკაში. იდუმალი მიწების ნახვის ოცნება ცვლის ყველა წინა გეგმას. პირველ მოგზაურობას (1907 წ.) მოჰყვა კიდევ სამი 1908-1913 წლებში, ბოლო, როგორც თავად გუმილიოვის მიერ ორგანიზებული ეთნოგრაფიული ექსპედიციის ნაწილი.

აფრიკაში მან განიცადა მრავალი გაჭირვება, ავადმყოფობა, თავისი ნებით წავიდა სახიფათო, სასიკვდილო განსაცდელებზე. შედეგად მან აბისინიიდან ძვირფასი მასალები ჩამოიტანა პეტერბურგის ეთნოგრაფიის მუზეუმისთვის.

ჩვეულებრივ ითვლება, რომ გუმილიოვი მხოლოდ ეგზოტიკისთვის იბრძოდა. Wanderlust, სავარაუდოდ, მეორეხარისხოვანი იყო. მან ეს ასე აუხსნა ვ.ბრაუსოვს: „...მე ვფიქრობ, ექვსი თვით აბისინიაში წავიდე, რათა ახალ გარემოში ახალი სიტყვები ვიპოვო“. გუმილევი მუდმივად ფიქრობდა პოეტური ხედვის სიმწიფეზე.

პირველი მსოფლიო ომის დროს ის მოხალისედ წავიდა ფრონტზე. საომარი მოქმედებების ადგილიდან მიმოწერაში მან აისახა მათი ტრაგიკული არსი. საჭიროდ არ ჩათვალა თავის დაცვა და მონაწილეობა მიიღო უმნიშვნელოვანეს მანევრებში. 1917 წლის მაისში ის საკუთარი სურვილით გაემგზავრა ანტანტის სალონიკში (საბერძნეთი) ოპერაციაში.

გუმილიოვი სამშობლოში მხოლოდ 1918 წლის აპრილში დაბრუნდა. და ის მაშინვე ჩაერთო ინტენსიურ მუშაობაში ახალი კულტურის შესაქმნელად: კითხულობდა ლექციებს ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში, მუშაობდა მსოფლიო ლიტერატურის გამომცემლობის სარედაქციო საბჭოში, პროლეტარული პოეტების სემინარზე და კულტურის ბევრ სხვა სფეროში.

მოვლენებით გაჯერებულმა ცხოვრებამ ხელი არ შეუშალა იშვიათი ნიჭის სწრაფ განვითარებას და აყვავებას. ერთმანეთის მიყოლებით გამოდის გუმილიოვის პოეტური კრებულები: 1905 - "კონკისტადორთა გზა", 1908 - "რომანტიკული ყვავილები", 1910 - "მარგალიტები", 1912 - "უცხო ცა", 1916 - "კვივერი", 1918 - "კოცონი". “, „ფაიფურის პავილიონი“ და ლექსი „მიკი“, 1921 წელი – „კარავი“ და „ცეცხლოვანი სვეტი“.

გუმილიოვი ასევე წერდა პროზას, დრამას, ინახავდა პოეზიის ერთგვარ მატიანეს, სწავლობდა ლექსის თეორიას, ეხმაურებოდა ხელოვნების მოვლენებს სხვა ქვეყნებში. როგორ მოახერხა მან ამ ყველაფრის მორგება თხუთმეტი წლის განმავლობაში, საიდუმლო რჩება. მაგრამ მან მოახერხა და მაშინვე მიიპყრო ცნობილი ლიტერატურული მოღვაწეების ყურადღება.

უცნობი სილამაზის აღმოჩენის წყურვილი მაინც არ იკმაყოფილებდა. ამ სანუკვარ თემას ეძღვნება წიგნში „მარგალიტები“ თავმოყრილი ნათელი, მომწიფებული ლექსები. რომანტიკული იდეალების განდიდებიდან პოეტი მივიდა ქვესტების თემამდე, საკუთარი და უნივერსალური. „გზის განცდა“ (ბლოკის განმარტება; აქ მხატვრები ერთმანეთს ეძახდნენ, თუმცა სხვადასხვა რამეს ეძებენ) კრებულით „მარგალიტები“. მისი სახელი მოდის ულამაზესი ქვეყნების გამოსახულებიდან: "სადაც ადამიანის ფეხი არ წასულა, / სადაც გიგანტები ცხოვრობენ მზიან კორომებში / და მარგალიტები ანათებენ წმინდა წყალში". ღირებულებების აღმოჩენა ამართლებს და სულიერად აქცევს ცხოვრებას. მარგალიტი ამ ფასეულობების სიმბოლოდ იქცა. ძიების სიმბოლო კი მოგზაურობაა. ასე რეაგირებდა გუმილიოვი თავისი დროის სულიერ ატმოსფეროზე, როცა ახალი პოზიციის განსაზღვრა იყო მთავარი.

როგორც ადრე, პოეტის ლირიკული გმირი ამოუწურავად გაბედულია. გზად: შიშველი კლდე გველეშაპთან ერთად - მისი "კვნესა" - ცეცხლოვანი ტორნადო. მაგრამ მწვერვალების დამპყრობელმა უკან დახევა არ იცის: „სჯობია ბრმა არაფერი, / ვიდრე ოქრო გუშინ...“ ამიტომ იზიდავს ამაყი არწივის ფრენა. ავტორის ფანტაზია, როგორც იქნა, სრულყოფს მისი მოძრაობის პერსპექტივას - "არ იცოდა დაშლა, მან გაფრინდა წინ":

მოკვდა, დიახ! მაგრამ ვერ დაეცა

პლანეტარული მოძრაობის წრეებში შესვლა,

უძირო პირი ქვევით იყო გამოსახული,

მაგრამ მიზიდულობის ძალები სუსტი იყო.

მცირე ციკლი "კაპიტანები", რომლის შესახებაც ამდენი უსამართლო განსჯა გამოითქვა, იმავე წინსვლის სწრაფვით, იგივე აღტაცებით დაიბადა:

„არავინ კანკალებს ჭექა-ქუხილის წინაშე,

იალქნებს არც ერთი არ გადაუხვევს.

გუმილიოვი აფასებს დაუვიწყარი მოგზაურების საქმეებს: გონზალვო და კუკი, ლაპერაუზა და დე გამა... მათი სახელებით, დიდი აღმოჩენების პოეზიით, ყველას დაუოკებელი სიმტკიცით, „ვინ ბედავს, ვინც უნდა, ვინც ეძებს“ (არა აუცილებელია აქ ნახოთ სიმძიმის მიზეზი, ადრე სოციოლოგიურად ინტერპრეტირებული: ”ან, ბორტზე ბუნტის აღმოჩენის შემდეგ, / ქამრის უკან პისტოლეტი ამოხეთქავს”?).

„მარგალიტებში“ არის ზუსტი რეალობები, ვთქვათ, მეზღვაურთა სანაპირო ცხოვრების სურათზე („კაპიტანები“). თუმცა, მოსაწყენი აწმყოდან მოშორებით, პოეტი ეძებს თანხმობას მიღწევების მდიდარ სამყაროსთან და თავისუფლად მოძრაობს მზერას სივრცესა და დროს. არსებობს სხვადასხვა საუკუნისა და ქვეყნების გამოსახულებები, კერძოდ, მოთავსებული ლექსების სათაურებში: „ძველი კონკისტადორი“, „ბარბაროსები“, „ჯაჭვით რაინდი“, „მოგზაურობა ჩინეთში“. ეს არის წინსვლა, რომელიც აძლევს ავტორს ნდობას გზის არჩეულ იდეაში. და ასევე - გამოხატვის ფორმა.

"მარგალიტებში" აღქმადი და ტრაგიკული მოტივები - უცნობი მტრები, "ამაზრზენი მწუხარება". ასეთია უდიდებელი გარემოს ძალა. მისი შხამები ლირიკული გმირის ცნობიერებაში აღწევს. „სულის მუდამ ნიმუშიანი ბაღი“ იქცევა დაკიდებულ ბაღად, სადაც მზის სახე კი არა, საშინლად იხრება, ასე დაბლა.

სიყვარულის გამოცდები სავსეა ღრმა სიმწარით. ახლა ღალატი კი არ აშინებს, როგორც ადრეულ ლექსებში, არამედ „ფრენის უნარის“ დაკარგვა: „მკვდარი მოწყენილობის“ ნიშნები; "კოცნა სისხლით არის შეღებილი"; „ბაღების მტკივნეული მანძილის მოჯადოების“ სურვილი; სიკვდილში იპოვონ „სრულყოფილი ბედნიერების კუნძულები“.

თამამად ვლინდება ჭეშმარიტად გუმილიოვის - ბედნიერების ქვეყნის ძიება სიცოცხლის ხაზს მიღმაც კი. რაც უფრო მუქია შთაბეჭდილებები, მით უფრო ძლიერია სინათლის მიზიდულობა. ლირიკული გმირი მიისწრაფვის უაღრესად ძლიერი განსაცდელებისკენ: „კიდევ ერთხელ დავწვები ცეცხლის დამათრობელი ცხოვრებით“. კრეატიულობაც ერთგვარი თვითდაწვაა: „აი, გეპატრონე ჯადოსნური ვიოლინო, შეხედე ურჩხულებს თვალებში / და მოკვდი დიდებული სიკვდილით, მევიოლინეს საშინელი სიკვდილი“.

სტატიაში „პოეზიის ცხოვრება“ გუმილევი წერდა: „ლექსში ჟესტიკულაციაში ვგულისხმობ სიტყვების ისეთ განლაგებას, ხმოვანთა და თანხმოვანთა შერჩევას, რიტმის აჩქარებასა და შენელებას, რომ ლექსის მკითხველი უნებურად ხდება. გმირის პოზას განიცდის ისევე, როგორც თავად პოეტი...» გუმილიოვი ფლობდა ასეთ უნარს.

დაუღალავმა ძიებამ განსაზღვრა გუმილევის აქტიური პოზიცია ლიტერატურულ გარემოში. მალე იგი გახდა ჟურნალ აპოლონის გამოჩენილი თანამშრომელი, მოაწყო პოეტების სახელოსნო და 1913 წელს ს. გოროდეცკისთან ერთად შექმნა აკმეისტების ჯგუფი.

ყველაზე აკმეისტური კრებული „უცხო ცა“ (1912) ასევე წინას ლოგიკური გაგრძელება იყო, მაგრამ სხვა მისწრაფების, სხვა გეგმების გაგრძელება.

„უცხო ცაში“ ისევ იგრძნობა ძიების მოუსვენარი სული. კრებულში შედიოდა პატარა ლექსები „უძღები შვილი“ და „ამერიკის აღმოჩენა“. როგორც ჩანს, ისინი ნამდვილად გუმილევის თემაზე იყო დაწერილი, მაგრამ როგორ შეიცვალა!

კოლუმბის გვერდით "ამერიკის აღმოჩენაში" იდგა არანაკლებ მნიშვნელოვანი ჰეროინი - შორეული მოხეტიალეების მუზა. ავტორი ახლა მოხიბლულია არა საქმის სიდიადით, არამედ მისი მნიშვნელობითა და ბედის რჩეულის სულით. ალბათ პირველად არ არის ჰარმონია გმირ-მოგზაურების შინაგან გარეგნობაში. შევადაროთ კოლუმბის შინაგანი მდგომარეობა მოგზაურობის წინ და მის შემდეგ: ის სასწაულს ხედავს სულიერი თვალით.

მთელი მსოფლიო, წინასწარმეტყველებისთვის უცნობი,

რა დევს ლურჯის უფსკრულში,

სადაც დასავლეთი ხვდება აღმოსავლეთს.

შემდეგ კი კოლუმბი თავის შესახებ: მე ვარ ჭურვი, მაგრამ მარგალიტის გარეშე,

მე ვარ ნაკადი, რომელიც ჯებირებულია.

დაეცა, ახლა აღარ არის საჭირო.

„საყვარლის მსგავსად, სხვისი თამაშისთვის

მას მიატოვებს შორეული მოხეტიალეების მუზა.

ანალოგია ხელოვანის მისწრაფებებთან უპირობო და სამწუხაროა. „მარგალიტი“ არ არსებობს, მინქსის მუზამ თამამი დატოვა. პოეტი ფიქრობს ძიების მიზანზე.

ახალგაზრდული ილუზიების დრო გავიდა. დიახ, და 1900-იანი წლების ბოლოს - 1910-იანი წლების დასაწყისი. ბევრისთვის რთული, გარდამტეხი მომენტი იყო. გუმილევმაც იგრძნო ეს. ჯერ კიდევ 1909 წლის გაზაფხულზე მან ი. ანენსკის კრიტიკული სტატიების წიგნთან დაკავშირებით თქვა: „სამყარო ადამიანზე დიდი გახდა. ზრდასრული (რამდენი მათგანი?) სიამოვნებით იბრძვის. ის არის მოქნილი, ის ძლიერია, მას სჯერა მისი უფლების იპოვოს მიწა, სადაც იცხოვრებს. გარდა ამისა, იგი იბრძოდა შემოქმედებისკენ. "უცხო ცაში" არის აშკარა მცდელობა დამკვიდრდეს არსებობის ჭეშმარიტი ფასეულობების, სასურველი ჰარმონიის.

გუმილიოვი იზიდავს ცხოვრების ფენომენს. იგი წარმოდგენილია არაჩვეულებრივად და ტევადობით - "ირონიული ღიმილით, მეფე-ბავშვი ლომის ტყავზე, რომელიც ივიწყებს სათამაშოებს მის თეთრ დაღლილ ხელებს შორის". იდუმალი, რთული, წინააღმდეგობრივი და მიმზიდველი ცხოვრება. მაგრამ მისი არსი გაურბის. უარს ამბობს უცნობი „მარგალიტების“ ურყევ შუქზე, პოეტი მაინც აღმოჩნდება ადრინდელი იდეების ხელში - გადარჩენის მოძრაობის შესახებ შორეულ საზღვრებამდე: ჩვენ გავდივართ ნისლიან წლებს,

ბუნდოვნად ვგრძნობ ვარდების ქარს,

საუკუნეები, სივრცეები, ბუნება

დაიბრუნეთ ძველი როდოსი.

მაგრამ რაც შეეხება ადამიანის არსებობის მნიშვნელობას? გუმილიოვი ამ კითხვაზე პასუხს თავად თეოფილ გოტიეში პოულობს. მისადმი მიძღვნილ სტატიაში რუსი პოეტი ხაზს უსვამს ორივეს მიახლოებულ პრინციპებს: თავიდან აიცილოს „როგორც შემთხვევითი, ისე კონკრეტული და ბუნდოვანი, აბსტრაქტული“; იცოდეს "ცხოვრების დიდებული იდეალი ხელოვნებაში და ხელოვნებაში". გადაუჭრელი მხატვრული პრაქტიკის პრეროგატივად გამოდის. „უცხო ცაში“ გუმილიოვი თავის თარგმანში ათავსებს გოტიეს ლექსების არჩევანს. მათ შორის არის შთაგონებული სტრიქონები ადამიანის მიერ შექმნილი უხრწნელი სილამაზის შესახებ. აქ არის იდეა საუკუნეებისთვის:

მთელი მტვერი.- ერთი, გახარებული,

ხელოვნება არ მოკვდება.

ხალხი გადარჩება.

ასე მომწიფდა „აკმეიზმის“ იდეები. პოეზიაში კი ნანახისა და განცდილის „უკვდავი შტრიხები“ იყო ჩამოყალიბებული. მათ შორის აფრიკაშიც. კრებულში შესულია „აბისინური სიმღერები“: „სამხედრო“, „ხუთი ხარი“, „მონა“, „ზანზიბარის გოგოები“ და ა.შ. მათში, სხვა ლექსებისგან განსხვავებით, ბევრი წვნიანი რეალობაა: ყოველდღიური, სოციალური. გამონაკლისი გასაგებია. „სიმღერებმა“ შემოქმედებითად განმარტეს აბისინიელთა ფოლკლორული ნაწარმოებები. ზოგადად, გზა ცხოვრებისეული დაკვირვებიდან გუმილევის გამოსახულებამდე ძალიან რთულია.

მხატვრის ყურადღება გარემოსადმი ყოველთვის გაზრდილი იყო.

ერთხელ მან თქვა: ”პოეტს უნდა ჰქონდეს პლუშკინის ეკონომიკა. და სიმებიანი გამოდგება. არაფერი არ უნდა წავიდეს ფუჭად. ყველაფერი პოეზიისთვის. თუნდაც „თოკის“ შენარჩუნების უნარი აშკარად იგრძნობა „აფრიკულ დღიურში“, მოთხრობებში, პირდაპირი გამოხმაურება პირველი მსოფლიო ომის მოვლენებზე - „კავალერიის ცნობები“. მაგრამ, გუმილიოვის აზრით, „პოეზია ერთია, ცხოვრება კი სხვა“. მსგავსი განცხადებაა ხელოვნებაშიც (გოტიეს თარგმანებიდან):

"შექმნა უფრო ლამაზი,

ვიდრე აღებული მასალა

Უშიშარი."

ასე იყო ის გუმილევის ლექსებში. კონკრეტული ნიშნები გაქრა, მზერამ მოიცვა ზოგადი, მნიშვნელოვანი. მაგრამ ცოცხალი შთაბეჭდილებებით დაბადებულმა ავტორის გრძნობებმა მოიპოვა მოქნილობა და ძალა, დაბადა გაბედული ასოციაციები, მიზიდულობა მსოფლიოს სხვა მოწოდებებისადმი და გამოსახულებამ შეიძინა ხილული „სიკეთე“.

ლექსების კრებულმა Quiver (1916) გუმილიოვს მრავალი წელი არ აპატია, შოვინიზმში დაადანაშაულა. გერმანიასთან გამარჯვებული ბრძოლის, ბრძოლის ველზე ასკეტიზმის მოტივები გუმილიოვში იყო, როგორც, მართლაც, იმ დროის სხვა მწერლებში. პატრიოტული გრძნობები ბევრს ახლობელი იყო. ასევე უარყოფითად იქნა აღქმული პოეტის ბიოგრაფიის მთელი რიგი ფაქტი: ნებაყოფლობითი შესვლა ჯარში, ფრონტზე გამოვლენილი გმირობა, ანტანტის მოქმედებებში მონაწილეობის სურვილი ავსტრო-გერმანულ-ბულგარული ჯარების წინააღმდეგ საბერძნეთის პორტში სალონიკში. ა.შ. იამბოვი": "ომის საყვირის ჩუმ ზარში / უცებ გავიგონე ჩემი ბედის სიმღერა ..." გუმილიოვმა ომში მონაწილეობა მიიჩნია უმაღლეს მისიად, იბრძოდა, თვითმხილველების თქმით, შესაშური მშვიდი გამბედაობით, დაჯილდოვდა ორი ჯვრით. მაგრამ ასეთი საქციელი ხომ მოწმობდა არა მხოლოდ იდეოლოგიურ პოზიციაზე, არამედ მორალურ, პატრიოტულ პოზიციაზეც. რაც შეეხება სამხედრო საქმიანობის ადგილის შეცვლის სურვილს, აქ კვლავ იმოქმედა შორეული მოხეტიალეების მუზის ძალამ.

კავალერიის ნოტებში გუმილიოვმა გამოავლინა ომის ყველა გაჭირვება, სიკვდილის საშინელება, საშინაო ფრონტის ტანჯვა. მიუხედავად ამისა, კრებულის საფუძველი არ იყო ეს ცოდნა. ხალხის უბედურების შემხედვარე გუმილიოვი ფართო დასკვნამდე მივიდა: „სული<...>ჩვენი სხეულივით რეალური, მასზე მხოლოდ უსაზღვროდ ძლიერი.”

ლირიკული გმირის მსგავსი შინაგანი შეხედულებები იზიდავს კვივერს. ბ.ეიხენბაუმი ფხიზლად ხედავდა მასში „სულის საიდუმლოს“, თუმცა მას მხოლოდ სამხედრო ეპოქას მიაწერდა. ლექსების ფილოსოფიური და ესთეტიკური ჟღერადობა, რა თქმა უნდა, უფრო მდიდარი იყო.

ჯერ კიდევ 1912 წელს გუმილიოვმა გულწრფელად თქვა ბლოკის შესახებ: ორი სფინქსი "აიძულებს მას" იმღეროს და ატიროს "თავიანთი გადაუჭრელი გამოცანებით: რუსეთი და საკუთარი სული". ასევე მტკივნეულ კითხვებს ბადებს „საიდუმლო რუსეთი“ „კვივერში“. მაგრამ პოეტი, რომელიც თავს მიიჩნევს "არა ტრაგიკულ გმირად" - "უფრო ირონიული და მშრალი", ესმის მხოლოდ მის დამოკიდებულებას მის მიმართ:

ო, რუსეთი, ჯადოქარი მკაცრია,

შენსას ყველგან წაიღებ.

გაქცევა? მაგრამ მოგწონს ახალი

იცხოვრებ შენს გარეშე?

არის თუ არა კავშირი გუმილიოვის სულიერ ძიებას, რომელიც ასახულია Quiver-ში და მის შემდგომ ქცევას შორის?

როგორც ჩანს, არსებობს, თუმცა რთული, მიუწვდომელი. ახალი, უჩვეულო გამოცდილების წყურვილი გუმილიოვს თესალონიკში მიჰყავს, სადაც ის 1917 წლის მაისში გაემგზავრება. ის ასევე ოცნებობს უფრო ხანგრძლივ მოგზაურობაზე - აფრიკაში. შეუძლებელია ამ ყველაფრის ახსნა მხოლოდ ეგზოტიკის სურვილით. ყოველივე ამის შემდეგ, შემთხვევითი არ არის, რომ გუმილიოვი შემოვლითი გზით მოგზაურობს - ფინეთის, შვედეთის და მრავალი ქვეყნის გავლით. საჩვენებელია და კიდევ რაღაც. მას შემდეგ, რაც სალონიკში ვერ მოხვდა, ის კომფორტულად ცხოვრობს პარიზში, შემდეგ ლონდონში, ბრუნდება რევოლუციურ ცივ და მშიერ პეტროგრადში 1918 წელს. მკაცრი, კრიტიკული ეპოქის სამშობლო აღიქმებოდა, ალბათ, როგორც თვითშემეცნების ყველაზე ღრმა წყარო. შემოქმედებითი ადამიანი. გასაკვირი არ არის, რომ გუმილევმა თქვა: ”ყველა, ყველა ჩვენგანი, მიუხედავად დეკადანსისა, სიმბოლიზმის, აკმეიზმისა და ა.შ, პირველ რიგში რუსი პოეტები ვართ”. სწორედ რუსეთში დაიწერა ლექსების საუკეთესო კრებული „ცეცხლის სვეტი“ (1921).

გუმილევი მაშინვე არ მივიდა ცეცხლის სვეტის ლექსებამდე. "Quiver"-ის შემდეგ მნიშვნელოვანი ეტაპი იყო მისი პარიზის და ლონდონის ალბომების ნამუშევრები, რომლებიც გამოქვეყნდა "Bonfire"-ში (1918). უკვე აქ ავტორის აზრები საკუთარ მსოფლმხედველობაზე ჭარბობს. ის გამოდის "ყველაზე პატარა" დაკვირვებებიდან - ხეებზე, "ნარინჯისფერ-წითელ ცაზე", "მდელოს თაფლის სუნი", "ავადმყოფი" მდინარე ყინულის დრიფტში. "პეიზაჟის" იშვიათი ექსპრესიულობა აღფრთოვანებს. მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არ არის თვით ბუნება, რომელიც ატყვევებს პოეტს. მყისიერად, ჩვენს თვალწინ, ნათელი ესკიზის საიდუმლო ვლინდება. სწორედ ეს განმარტავს ლექსების ნამდვილ მიზანს. შეიძლება თუ არა, მაგალითად, ეჭვი შევიტანოთ ადამიანის გამბედაობაში, რომელმაც მოისმინა მისი მოწოდება „მწირ“ მიწისადმი: „და გახდი ვარსკვლავი, როგორც შენ ხარ, / ცეცხლით გაჭედილი!“? ყველგან ის ეძებს შესაძლებლობებს, რათა "გამოიქცეს სამყაროს დასადევნებლად". თითქოს გუმილიოვის ყოფილი მეოცნებე, რომანტიული გმირი დაბრუნდა ახალი წიგნის გვერდებზე. არა, ეს ერთი წუთის შთაბეჭდილებაა. ყოფიერების მოწიფული, სევდიანი გააზრება და მასში ადგილი „კოცონის“ ეპიცენტრია. ახლა, ალბათ, შესაძლებელია იმის ახსნა, თუ რატომ უწოდა გრძელ მოგზაურობას პოეტი. ლექსი „დიდი მოგონება“ შეიცავს ანტინომიას: და აი მთელი ცხოვრება!

ტრიალი, სიმღერა,

ზღვები, უდაბნოები, ქალაქები,

მბჟუტავი ანარეკლი

სამუდამოდ დაკარგული.

და აქ კვლავ აღფრთოვანება და მწუხარება,

ისევ, როგორც ადრე, როგორც ყოველთვის,

ზღვა აფრქვევს ნაცრისფერ მანიას,

უდაბნოები და ქალაქები იზრდება.

გმირს სურს „სამუდამოდ დაკარგული“ დაუბრუნოს კაცობრიობას, არ გამოტოვოს რაიმე რეალური და უცნობი ადამიანების შინაგან არსებაში. ამიტომ ის საკუთარ თავს „პირქუშ მოხეტიალეს“ უწოდებს, რომელიც „კიდევ ერთხელ უნდა წავიდეს, უნდა ნახოს“. ამ ნიშნის ქვეშ არის შეხვედრები შვეიცარიასთან, ნორვეგიის მთებთან, ჩრდილოეთ ზღვასთან, ბაღთან კაიროში. და მატერიალურ საფუძველზე ყალიბდება სევდიანი ხეტიალის ტევადი, განზოგადებული გამოსახულებები: ხეტიალი არის "გამშრალი მდინარეების არხების გასწვრივ", "სივრცეებისა და დროის ბრმა გადასვლები". სასიყვარულო ლირიკის ციკლშიც (დ. გუმილევმა ელენას უბედური სიყვარული განიცადა პარიზში) იგივე მოტივები იკითხება. საყვარელ ადამიანს მიჰყავს "გულს სიმაღლეებისკენ", "ვარსკვლავების და ყვავილების გაფანტვას". არსად, როგორც აქ, არ ჟღერდა ისეთი ტკბილი სიამოვნება ქალის წინაშე. მაგრამ ბედნიერება - მხოლოდ სიზმარში, ბოდვით. მაგრამ მართლაც - მიუღწევლის ლტოლვა:

აი მე ვდგავარ შენს კართან,

სხვა გზა არ მომცეს.

მიუხედავად იმისა რომ ვიცი ვერ გავბედავ

არასოდეს შეაღო ამ კარში.

განუზომლად უფრო ღრმა, უფრო მრავალმხრივი და უშიშარი, უკვე ნაცნობი სულიერი შეჯახებები ხორცშესხმულია ცეცხლის სვეტის ნამუშევრებში. თითოეული მათგანი მარგალიტია. სავსებით შესაძლებელია ითქვას, რომ პოეტმა თავისი სიტყვით შექმნა ეს განძი, რომელსაც დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდა. ასეთი განსჯა არ ეწინააღმდეგება კრებულის ზოგად კონცეფციას, სადაც შემოქმედებას წმინდა რიტუალების როლი ენიჭება. არ არის უფსკრული ხელოვანისთვის სასურველსა და მიღწეულს შორის.

ლექსები იბადება მარადიული პრობლემებით - ცხოვრების აზრი და ბედნიერება, სულისა და სხეულის წინააღმდეგობა, იდეალი და რეალობა. მათადმი მიმართვა პოეზიას აცნობს დიდებულ სიმკაცრეს, ბგერის სიზუსტეს, იგავის სიბრძნეს, აფორისტურ სიზუსტეს. ამ მახასიათებლების ერთი შეხედვით მდიდარ კომბინაციაში, კიდევ ერთი ორგანულად არის ნაქსოვი. ეს მოდის თბილი, აღელვებული ადამიანის ხმიდან. უფრო ხშირად - თავად ავტორი დაუბრკოლებელ ლირიკულ მონოლოგში. ზოგჯერ - ობიექტური, თუმცა ძალიან უჩვეულო, "გმირები". რთული ფილოსოფიური ძიების ემოციური შეღებვა მას, ძიებას, ცოცხალი სამყაროს ნაწილად აქცევს, რაც იწვევს აღელვებულ თანაგრძნობას.

ცეცხლოვანი სვეტის კითხვა აღვიძებს ბევრ სიმაღლეზე ასვლის განცდას. შეუძლებელია იმის თქმა, ავტორის აზრის რომელი დინამიური შემობრუნებაა უფრო შემაშფოთებელი „მეხსიერებაში“, „ტყეში“, „სულსა და სხეულში“. უკვე „მეხსიერების“ შესავალი სტროფი მწარე განზოგადებით ურტყამს ჩვენს აზრს: მხოლოდ გველები ცვივიან ტყავს.

ისე რომ სული ბერდება და იზრდება,

ჩვენ, სამწუხაროდ, გველები არ ვართ,

ჩვენ ვცვლით სულებს და არა სხეულებს.

შემდეგ მკითხველი შოკირებულია პოეტის მიერ წარსულის აღიარებით. მაგრამ ამავე დროს მტკივნეული ფიქრი ადამიანთა ბედის არასრულყოფილებაზე. ეს პირველი ცხრა გულწრფელი მეოთხედი უცებ გადადის თემის გარდამქმნელ აკორდზე: მე ვარ პირქუში და ჯიუტი არქიტექტორი.

სიბნელეში ამოსული ტაძარი

ვშურდებოდი მამის დიდებაზე

როგორც ზეცაში და დედამიწაზე.

მისგან კი - მიწის, მშობლიური ქვეყნის აყვავების ოცნებამდე. და აქ, თუმცა, ჯერ არ არის დასასრული. ბოლო სტრიქონები, რომლებიც ნაწილობრივ იმეორებს თავდაპირველს, ატარებს ახალ სამწუხარო მნიშვნელობას - ადამიანის ცხოვრების დროებითი შეზღუდვების განცდას. ლექსს, ისევე როგორც ბევრ სხვა კრებულში, სიმფონიური განვითარება აქვს.

გუმილიოვი იშვიათ ექსპრესიულობას აღწევს შეუთავსებელი ელემენტების გაერთიანებით. ტყე ამავე სახელწოდების ლირიკულ ნაწარმოებში ცალსახად უცნაურია. მასში ცხოვრობენ გიგანტები, ჯუჯები, ლომები, ჩნდება "ქალი კატის თავით". ეს არის "ქვეყანა, რომელზეც სიზმარშიც კი ვერ იოცნებებ". თუმცა, კატისთავიან არსებას ჩვეულებრივი წამალი ზიარებს. გიგანტების გვერდით მოიხსენიებიან საფრანგეთის მეთევზეები და... თანატოლები. რა არის ეს - დაბრუნება გუმილევის ადრეული რომანტიკის ფანტასმაგორიაში? არა, ფანტასტიკა ავტორმა გადაიღო: „ალბათ ეს ტყე ჩემი სულია...“ ასეთი გაბედული ასოციაციები კეთდება რთული რთული შინაგანი იმპულსების განსახიერებისთვის. The Baby Elephant-ში სათაურის გამოსახულება დაკავშირებულია რაღაც ძნელად დასაკავშირებელთან - სიყვარულის გამოცდილებასთან. ის ჩნდება ორ სახეში: დაპატიმრებული "მჭიდრო გალიაში" და ძლიერი, როგორც ის სპილო "რომელმაც ოდესღაც ჰანიბალი მიიყვანა მოციმციმე რომში". "დაკარგული ტრამვაი" სიმბოლოა გიჟური, საბედისწერო მოძრაობა "არსად". და იგი აღჭურვილია მკვდარი სამეფოს საშინელი დეტალებით. უფრო მეტიც, სენსორული ცვალებადი ფსიქიკური მდგომარეობები მჭიდროდ არის დაკავშირებული მასთან. ასე არის გადმოცემული მთლიანად ადამიანის არსებობისა და კონკრეტული ადამიანის ტრაგედია. გუმილევმა მხატვრის უფლება შესაშური თავისუფლებით გამოიყენა და რაც მთავარია გავლენის მაგნიტური ძალის მიღწევით.

პოეტი, როგორც იქნა, გამუდმებით უბიძგებდა ლექსის ვიწრო საზღვრებს. განსაკუთრებული როლი ითამაშა მოულოდნელმა დასასრულებმა. ტრიპტიქი „სული და სხეული“ თითქოს აგრძელებს „The Quiver“-ის ნაცნობ თემას - მხოლოდ ახალი შემოქმედებითი ენერგიით. და ბოლოს – გაუთვალისწინებელი: ყველა ადამიანური იმპულსი, მათ შორის სულიერიც, უმაღლესი ცნობიერების „სუსტი ანარეკლი“ აღმოჩნდება. „მეექვსე გრძნობა“ მაშინვე იპყრობს ადამიანების მწირ კომფორტსა და ნამდვილ სილამაზეს, პოეზიას შორის კონტრასტით. როგორც ჩანს, ეფექტი მიღწეულია. უეცრად, ბოლო სტროფში აზრი ატყდება სხვა საზღვრებს:

ასე რომ, საუკუნე შემდეგ საუკუნეა, მალე, უფალო? --

ბუნებისა და ხელოვნების სკალპელის ქვეშ,

ჩვენი სული ყვირის, ხორცი იკლებს,

მეექვსე გრძნობის ორგანოს დაბადება.

ხაზოვანი გამოსახულებები უმარტივესი სიტყვა-ცნებების მშვენიერი კომბინაციით ასევე მიჰყავს ჩვენს აზრებს შორეულ ჰორიზონტამდე. შეუძლებელია სხვაგვარად რეაგირება ისეთ აღმოჩენებზე, როგორიცაა "ბუნებისა და ხელოვნების სკალპელი", "სულის ინდოეთის ბილეთი", "კაშკაშა პლანეტების ბაღი", "სპარსული დაავადებული ფირუზა"...

პოეტური ჯადოქრობის საიდუმლოებები ცეცხლის სვეტში უთვალავია. მაგრამ ისინი წარმოიქმნება იმავე გზაზე, რთული მათი მთავარი მიზანი - შეაღწიონ ადამიანის ბუნების საწყისებში, ცხოვრების სასურველ პერსპექტივებში, არსების არსში. გუმილიოვის დამოკიდებულება შორს იყო ოპტიმისტური. პიროვნულმა მარტოობამ თავისი დარტყმა მიაყენა, რომლის თავიდან აცილება ან გადალახვა ვერასოდეს შეძლო. საჯარო პოზიცია ვერ მოიძებნა. რევოლუციური დროის შემობრუნების მომენტებმა გაამწვავა წარსული იმედგაცრუება პირად ცხოვრებაში და მთელ მსოფლიოში. "ცეცხლოვანი სვეტის" ავტორმა მტკივნეული გამოცდილება აღბეჭდა "დაკარგული ტრამვაის" გენიალურ და მარტივ სურათში:

ის ბნელი, ფრთიანი ქარიშხალივით ირბინა,

დროის უფსკრულში დაიკარგა...

გაჩერდი, ვაგონის მძღოლი,

გააჩერე მანქანა ახლა.

თუმცა, ცეცხლის სვეტი თავის სიღრმეში მალავდა აღტაცებას ნათელი, ლამაზი გრძნობებით, სილამაზის, სიყვარულისა და პოეზიის თავისუფალი ფრენით. პირქუში ძალები ყველგან აღიქმება, როგორც მიუღებელი ბარიერი სულიერი აღმასვლისთვის:

სადაც მთელი ნაპერწკალი, მთელი მოძრაობა,

მღერის ყველა - ჩვენ იქ თქვენთან ერთად ვცხოვრობთ;

აქ ყველაფერი მხოლოდ ჩვენი ანარეკლია

სავსე ტბორით.

პოეტმა გამოხატა მიუღწეველი ოცნება, ბედნიერების წყურვილი, რომელიც ჯერ არ დაბადებულა ადამიანის მიერ. არსებობის საზღვრების შესახებ იდეები თამამად იშლება ერთმანეთისგან.

გუმილიოვი ასწავლიდა და, ვფიქრობ, ასწავლიდა თავის მკითხველს დაიმახსოვრონ და შეიყვარონ "მთელი სასტიკი, ტკბილი ცხოვრება,

მთელი მშობლიური, უცნაური მიწა ... ".

მან დაინახა სიცოცხლეც და დედამიწაც, როგორც უსაზღვრო, რომელიც მათ დისტანციებს ანიშნა. ეტყობა, ამიტომაც დაუბრუნდა თავის აფრიკულ შთაბეჭდილებებს („კარავი“, 1921 წ.). და, ჩინეთში ჩასვლის გარეშე, მან მოაწყო ჩინელი პოეტები (ფაიფურის პავილიონი, 1918).

"კოცონში" და "ცეცხლის სვეტში" მათ იპოვეს "შეხება იდუმალი სამყაროსკენ", "ადიდებული სამყაროში შეუცნობელი". ალბათ, ეს გულისხმობდა გუმილიოვის მიზიდულობას სულიერ ჩაღრმავებში ჩაფლული „მისი გამოუთქმელი მეტსახელით“. მაგრამ ამ გზით, დიდი ალბათობით, გამოიხატა შეზღუდული ადამიანური ძალების საპირისპირო, უპრეცედენტო იდეალების სიმბოლო. ისინი ჰგავს ღვთაებრივი ვარსკვლავების, ცის, პლანეტების გამოსახულებებს. რაღაც „კოსმოსური“ ასოციაციებით კრებულების ლექსები სრულიად მიწიერი ბუნების მისწრაფებებს გამოხატავდა. და მაინც, ძნელად შეიძლება ითქვას, როგორც ახლა ნებადართულია, თუნდაც გუმილიოვის გვიანდელ შემოქმედებაზე, როგორც „რეალისტურ პოეზიაზე“. აქაც მან შეინარჩუნა რომანტიული ექსკლუზიურობა, სულიერი მეტამორფოზების უცნაურობა. მაგრამ სწორედ ამგვარად არის ჩვენთვის უსასრულოდ ძვირფასი პოეტის სიტყვა.

ნიკოლაი გუმილიოვი- ვერცხლის ხანის ცნობილი რუსი პოეტი, პროზაიკოსი, მთარგმნელი და ლიტერატურათმცოდნე. მისი ბიოგრაფია სავსეა მრავალი სამწუხარო მოვლენით, რაზეც ახლავე მოგიყვებით.

35 წლის გუმილიოვი დახვრიტეს შეთქმულებაში მონაწილეობის ეჭვის საფუძველზე. თუმცა, თავისი ხანმოკლე ცხოვრების მანძილზე მან მოახერხა მრავალი ნაწარმოების დაწერა, რომლებიც რუსული ლიტერატურის კლასიკად იქცა.

თქვენს ყურადღებას ვახსენებთ ნიკოლაი გუმილიოვის საკვანძო პუნქტებს. .

გუმილიოვის ბიოგრაფია

ნიკოლაი სტეპანოვიჩ გუმილიოვი დაიბადა 1886 წლის 3 აპრილს კრონშტადტში. ის გაიზარდა სამხედრო ექიმის სტეპან იაკოვლევიჩის კეთილშობილ ოჯახში, რომლის ცოლი იყო ანა ივანოვნა.

ბავშვობა და ახალგაზრდობა

ბავშვობაში ნიკოლაი გუმილიოვი მუდმივად ავად იყო და ზოგადად ფიზიკურად სუსტი ბავშვი იყო. გარდა ამისა, ხმაურს ვერ იტანდა და ხშირი შაკიკიც აწუხებდა.

ამის მიუხედავად, უკვე ადრეულ ასაკში ნიკოლაიმ დაიწყო პოეზიის წერა, გამოავლინა შესანიშნავი შესაძლებლობები.

1906 წელს სკოლის დამთავრების შემდეგ მიდის ქ. იქ ნიკოლაი იწყებს ლექციებზე დასწრებას და ხვდება სხვადასხვა მწერლებს.

ცხოვრება საშუალო სკოლის შემდეგ

გუმილევის პირველი ლექსების კრებული არის „კონკისტადორთა გზა“. საინტერესოა, რომ წიგნი მშობლების ფულით გამოიცა. და მიუხედავად იმისა, რომ მას დიდი წარმატება არ ჰქონია, ზოგადად, კოლექცია დადებითად მიიღო კრიტიკოსებმა.

შემდგომში გუმილიოვსა და ცნობილ სიმბოლისტ პოეტს შორის მეგობრული ურთიერთობაც კი დაიწყო.

პარიზში ყოფნისას გუმილიოვი იწყებს ჟურნალ Sirius-ის გამოცემას, რომელიც მალე დაიხურება. საინტერესო ფაქტია, რომ სწორედ ამ ჟურნალში გამოაქვეყნა ანა ახმატოვამ თავისი პირველი ლექსები (იხ.).

სექსუალური პერიოდი

1908 წელს გამოიცა ნიკოლაი გუმილიოვის ნაწარმოებების მეორე კრებული, სახელწოდებით „რომანტიკული ლექსები“. ნამუშევრების უმეტესი ნაწილი ახმატოვას მიუძღვნა, რომელთანაც ახლო ურთიერთობა დაიწყო.

მას შემდეგ, რაც ბრაუსოვმა გუმილიოვის ახალი ლექსები წაიკითხა, მან კიდევ ერთხელ გაიმეორა, რომ პოეტს დიდი მომავალი ჰქონდა (იხ.).

იმავე წელს გუმილევი გადაწყვეტს სამშობლოში დაბრუნებას. იქ გაიცნო რუსი პოეტები და დაიწყო მუშაობა გაზეთ „რეჩში“ კრიტიკოსად, რომელშიც ასევე გამოაქვეყნებდა თავის ნაწარმოებებს.

1908 წლის შემოდგომაზე გუმილიოვი სამოგზაუროდ გაემგზავრა. ის ახერხებს სტუმრობას და. უსახსრობის გამო ნიკოლაი სახლში დაბრუნებას უწევს.

„ფარაონთა ქვეყანაში“ მოგზაურობამ მასზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. შემდგომში იგი გახდა ერთ-ერთი უდიდესი მკვლევარი, რომელმაც რამდენიმე სამეცნიერო ექსპედიცია მოახდინა ამ კონტინენტზე.

1909 წელს ნიკოლაი გუმილიოვი შევიდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. თავის თანამოაზრეებთან ერთად ქმნის ჟურნალს Apollo, რომელშიც აგრძელებს პოეზიის გამოქვეყნებას და ერთ-ერთ სათაურს ინახავს.

იმავე წლის ბოლოს პოეტი აბისინიაში მიდის, სადაც რამდენიმე თვეს ატარებს. მოგზაურობის შთაბეჭდილებებს ნაწარმოებში „მარგალიტები“ აღწერს.

ბიოგრაფია 1911 წლის შემდეგ

ნიკოლაი გუმილიოვი აკმეიზმის სკოლის დამაარსებელია. ეს ლიტერატურული მოძრაობა ეწინააღმდეგებოდა სიმბოლიკას.

აკმეიზმის წარმომადგენლები ხელს უწყობდნენ სიტყვის მატერიალურობასა და სიზუსტეს, თავს არიდებდნენ აბსტრაქტულ ცნებებს.

გუმილიოვის ბიოგრაფიაში პირველი აკმეისტური ლექსია „უძღები შვილი“. ყოველდღე მისი პოპულარობა იზრდება და ის ერთ-ერთ ყველაზე ნიჭიერ პოეტად ითვლება.

1913 წელს გუმილიოვი კვლავ გაემგზავრა აფრიკაში, სადაც ნახევარი წელი გაატარა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებასთან დაკავშირებით (1914-1918 წწ.) მას სახლში დაბრუნება მოუწია.

როგორც თავისი ქვეყნის პატრიოტი, ის ფრონტზე მიდის. თუმცა, სამსახურმა ხელი არ შეუშალა ნიკოლაი სტეპანოვიჩს, გაეგრძელებინა წერა.

1915 წელს გამოიცა კავალერიის ცნობები და კრებული Quiver.

ომის დასრულების შემდეგ გუმილიოვმა დაიწყო მუშაობა გილგამეშის ეპოსის თარგმნაზე. ამის პარალელურად ის თარგმნის დასავლელი პოეტების ლექსებს.

გუმილიოვის ბიოგრაფიაში ბოლო კრებული არის ცეცხლოვანი სვეტი. ამ წიგნს ბევრი მიიჩნევს მისი შემოქმედების მწვერვალად.

კრეატიულობა გუმილიოვი

თავის ნამუშევრებში გუმილიოვი დიდ ყურადღებას აქცევდა. მის პოეზიაში სიყვარულის, მითოლოგიის და. მისი მრავალი ლექსი მიუძღვნა ანა ახმატოვას.

ბიოგრაფიის შემდგომ პერიოდში გუმილიოვი სულ უფრო მეტად ეხებოდა. ის არა მარტო ესაუბრა მკითხველს, არამედ აფიქრებინა კაცობრიობის ძირითადი პრობლემები.

პირადი ცხოვრება

გუმილიოვის პირველი ცოლი იყო ანა ახმატოვა, რომელთანაც შეეძინათ ვაჟი ლეო. მათ ერთად იცხოვრეს 8 წელი, რის შემდეგაც განქორწინდნენ.

პოეტის მეორე ცოლი იყო ანა ენგელჰარდი, რომელმაც გააჩინა გოგონა ელენა. საინტერესო ფაქტია, რომ ანა ქალიშვილთან ერთად ლენინგრადში ბლოკადის დროს გარდაიცვალა.

ამის შემდეგ გუმილიოვს მშფოთვარე რომანი ჰქონდა ოლგა ვისოცკაიასთან. შემდგომში მათ ვაჟი ორესტე შეეძინათ, მაგრამ პოეტმა ამის შესახებ სიკვდილის გამო ვერასოდეს შეიტყო.

სიკვდილი

1921 წლის 3 აგვისტოს გუმილიოვი დააპატიმრეს NKVD-მ და ბრალი წაუყენეს ანტიბოლშევიკურ შეთქმულებაში.

და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი მწერალი ცდილობდა პოეტის გადარჩენას, ხელისუფლება არ წასულა რაიმე დათმობა. პირადად შეხვდა გუმილიოვის გადაწყვეტილების შეცვლას, მაგრამ ამან შედეგი არ გამოიღო.

შედეგად, 24 აგვისტოს გამოცხადდა ბრძანება პოეტის, ისევე როგორც მისი 56 „თანამონაწილის“ სიკვდილით დასჯაზე.

ორი დღის შემდეგ, 1921 წლის 26 აგვისტოს, ნიკოლაი სტეპანოვიჩ გუმილიოვი 35 წლის ასაკში დახვრიტეს.

ამრიგად, რუსეთმა დაკარგა თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი პოეტი და მეცნიერი.

სიკვდილამდე ნიკოლაი გუმილიოვმა საკნის კედელზე შემდეგი სტრიქონები დაწერა: „უფალო, მაპატიე ჩემი ცოდვები, მე მივდივარ ჩემს უკანასკნელ გზაზე“.

თუ მოგეწონათ გუმილიოვის ბიოგრაფია, გააზიარეთ ის სოციალურ ქსელებში და გამოიწერეთ საიტი. ჩვენთან ყოველთვის საინტერესოა!

მოგეწონა პოსტი? დააჭირეთ ნებისმიერ ღილაკს.

XX საუკუნის დასაწყისის გამოჩენილი პოეტის შემოქმედება. ნიკოლაი სტეპანოვიჩ გუმილიოვი (1886-1921) აკმეიზმის ესთეტიკური დოქტრინის დაძლევის მაგალითია.

გუმილიოვი დაიბადა კრონშტადტში საზღვაო ექიმის ოჯახში 1886 წლის 3 (15) აპრილს. მომავალი პოეტის ბავშვობა გავიდა ცარსკოე სელოში, სადაც სწავლობდა ცარსკოე სელოს გიმნაზიაში, რომლის დირექტორი იყო ი.ფ. ანენსკი. 1903 წლის ბოლოს მან გაიცნო ანა გორენკო, სკოლის მოსწავლე (მომავალი ანა ახმატოვა). 1905 წელს პეტერბურგში გამოსცა ლექსების პირველი კრებული „კონკისტადორთა გზა“. მან დაახლოებით სამი წელი გაატარა პარიზში, სადაც გამოსცა ჟურნალი „სირიუსი“ და გამოსცა ლექსების კრებული „რომანტიკული ყვავილები“ ​​(1908).

რუსეთში დაბრუნებისთანავე გუმილიოვი შევიდა სანკტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში, აქტიურად თანამშრომლობდა გაზეთებსა და ჟურნალებში, დააარსა ახალგაზრდა პოეტებისთვის „ლექსების აკადემია“. 1909-1913 წლებში. გააკეთა სამი მოგზაურობა აფრიკაში. 1910 წელს იგი დაქორწინდა ა.ა. გორენკოსთან (მასთან შესვენება მოხდა 1913 წელს, ოფიციალური განქორწინება - 1918 წელს). 1911-1912 წლებში. დადგა ორგანიზაციული ერთიანობის და აკმეიზმის შემოქმედებითი აყვავების პერიოდი. გუმილევმა იმ დროს გამოსცა ლექსების ყველაზე „აკმეისტური“ კრებული - „უცხო ცა“ (1912). პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე პოეტი მოხალისედ გაწევრიანდა ლანცერების პოლკში და დაჯილდოვდა ორი წმინდა გიორგის ჯვრით საბრძოლო მოქმედებებში მონაწილეობისთვის.

1916 წელს გამოიცა ლექსების ახალი კრებული Quiver. გუმილიოვი იმ დროს საზღვარგარეთ იმყოფებოდა საექსპედიციო კორპუსის შემადგენლობაში. იქ შეხვდა 1917 წლის მოვლენებს და მხოლოდ 1918 წელს დაბრუნდა პეტერბურგში. სიცოცხლის ბოლო სამი წლის განმავლობაში იგი აქტიურად ეწეოდა შემოქმედებით, ორგანიზაციულ და სასწავლო მოღვაწეობას, გამოსცა ლექსების კრებულები "კოცონი", "ფაიფურის პავილიონი" , "კარავი", "ცეცხლოვანი სვეტი" .

1921 წლის 3 აგვისტოს გუმილიოვი დააპატიმრეს კონტრრევოლუციურ შეთქმულებაში მონაწილეობის ბრალდებით, ხოლო 1921 წლის 25 აგვისტოს დახვრიტეს.

გუმილიოვმა ლიტერატურაში თავისი კარიერა სიმბოლისტური პოეზიის აყვავების პერიოდში დაიწყო. გასაკვირი არ არის, რომ მის ადრეულ ლექსებში არის ძალიან საგრძნობი დამოკიდებულება სიმბოლიზმზე. საინტერესოა, რომ მომავალი აკმეისტი თავის შემოქმედებაში არ მიჰყვებოდა ახალგაზრდა სიმბოლისტების ქრონოლოგიურად უახლოეს თაობას, მაგრამ ხელმძღვანელობდა ხანდაზმული სიმბოლისტების პოეტური პრაქტიკით, პირველ რიგში, K.D. Balmont და V.Ya. Bryusov. გუმილიოვის ადრეულ ლექსებში პირველიდან - პეიზაჟების დეკორატიულობა და მიმზიდველი გარეგანი ეფექტების ზოგადი ლტოლვა, მეორესთან ერთად, ახალბედა პოეტი შეკრიბა ძლიერი პიროვნების ბოდიშის მოხდით, ხასიათის მყარ თვისებებზე დაყრდნობით.

თუმცა ბრაუსოვის ლირიკული გმირობის ფონზეც კი განსაკუთრებული ენერგიით გამოირჩეოდა ადრეული გუმილიოვის პოზიცია. მისი ლირიკული გმირისთვის რეალობასა და ოცნებას შორის უფსკრული არ არის: გუმილიოვი ადასტურებს თამამი ოცნებების, თავისუფალი ფანტაზიის პრიორიტეტს. მისი ადრეული ლექსები მოკლებულია ტრაგიკულ ნოტებს, ასე რომ დამახასიათებელია ანენსკის, ბლოკის, ანდრეი ბელის პოეზიისთვის. უფრო მეტიც, გუმილიოვს ახასიათებს თავშეკავება ნებისმიერი ემოციის გამოვლინებაში: იმ დროს იგი წმინდა პიროვნულ, აღმსარებლურ ტონს ნევრასთენიად აფასებდა. ლირიკული გამოცდილება მის პოეტურ სამყაროში, რა თქმა უნდა, ობიექტურია, განწყობილება გადმოცემულია ვიზუალური გამოსახულებებით, დალაგებული ჰარმონიულ „ფერწერულ“ კომპოზიციაში.

სიმბოლისტები გამოდიოდნენ ცხოვრების სხვადასხვა მხარისა და ასპექტის შერწყმის იდეიდან, უწყვეტი შესაბამისობის პრინციპი გულისხმობდა ინდივიდის დაბალ ღირებულებას, ცალკეულს. რეალობის სპეციფიკურ გამოვლინებებთან დაკავშირებით, ოპტიკური შორსმჭვრეტელობა მიზანმიმართულად იყო გაშენებული: ლირიკული გმირის გარშემო არსებული „მიწიერი“ სივრცე გახდა მოკლედ დახატული, განზრახ ბუნდოვანი ფონი, რომელზედაც „კოსმიური“ ინტუიცია იყო დაპროექტებული. გუმილიოვი და მისი თაობის პოეტები ენდობოდნენ ბევრად უფრო სენსორულ აღქმას, პირველ რიგში ვიზუალურ. ადრეული გუმილიოვის ევოლუცია არის სწორედ ამ სტილისტური თვისების თანდათანობითი კონსოლიდაცია: გამოსახულების ვიზუალური თვისებების გამოყენება, ერთი ნივთის რეაბილიტაცია, რომელიც მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ როგორც სულიერი მოძრაობების ან მეტაფიზიკური შეხედულებების ნიშანი, არამედ (და ზოგჯერ პირველ რიგში) როგორც მთლიანი დეკორაციის ფერადი კომპონენტი.

1910-იანი წლების დასაწყისში გუმილიოვი გახდა ახალი ლიტერატურული მოძრაობის - აკმეიზმის ფუძემდებელი. აკმეიზმის პრინციპები ძირითადად გუმილიოვის მიერ საკუთარი პოეტური პრაქტიკის თეორიული გაგების შედეგი იყო. აკმეიზმში ძირითადი კატეგორიები იყო ავტონომიის, ბალანსის, კონკრეტულობის კატეგორიები. აკმეისტების ლირიკული ნაწარმოებების „მოქმედების ადგილი“ მიწიერი ცხოვრებაა, მოვლენის წყარო თავად პიროვნების საქმიანობაა. გუმილიოვის შემოქმედების აკმეისტური პერიოდის ლირიკული გმირი არ არის ცხოვრების საიდუმლოებების პასიური ჭვრეტი, არამედ მიწიერი სილამაზის ორგანიზატორი და აღმომჩენი. პოეტს სჯერა სიტყვის შემოქმედებითი ძალის და რომელსაც აფასებს არა ცვალებადობას, არამედ სემანტიკური თვისებების მუდმივობას. ხოლო კრებულის „უცხო ცის“ ლექსებში (გუმილიოვის აკმეისტური პოეტიკის მწვერვალი) - გამოხატვის ზომიერება, სიტყვიერი დისციპლინა, გრძნობისა და გამოსახულების ბალანსი, შინაარსი და ფორმა.

პირველი კრებულების მდიდრული რიტორიკიდან და დეკორატიულობით, გუმილიოვი თანდათან გადადის ეპიგრამატურ სიმკაცრესა და სიცხადეზე, ლირიზმისა და ეპიკური აღწერითობის ბალანსზე. „მისი ლექსები ღარიბია ემოციური და მუსიკალური შინაარსით; ის იშვიათად საუბრობს ინტიმურ და პირად გამოცდილებაზე; ... გაურბის სიყვარულის ლექსებს და ბუნების ლექსებს, ზედმეტად ინდივიდუალურ აღსარებას და ძალიან მძიმე თვითგაღრმავებას, დაწერა ვ.მ.ჟირმუნსკიმ 1916 წელს. - განწყობის გამოსახატავად ქმნის ვიზუალური გამოსახულებების ობიექტურ სამყაროს, დაძაბულს და ცოცხალს, ლექსებში შეაქვს ნარატიული ელემენტი და აძლევს მათ ნახევრად ეპიკურ ხასიათს - ბალადურ ფორმას. გამოსახულებისა და ფორმების ძიებას, მისი მსოფლმხედველობის შესაბამისი სიმტკიცითა და სიკაშკაშით, გუმილიოვს ეგზოტიკური ქვეყნების იმიჯამდე მიჰყავს, სადაც ფერად და ფერად ხილვებში იგი თავისი ოცნების ვიზუალურ, ობიექტურ განსახიერებას პოულობს. გუმილიოვის მუზა არის "შორეული ხეტიალის მუზა"...

გუმილიოვის გვიანდელი ლირიკის პოეტიკას ახასიათებს აკმეიზმის ფორმალური პრინციპებიდან გადახვევა და ინტიმური კონფესიური ლირიზმის ზრდა. მისი ლექსები სავსეა შფოთვით, ესქატოლოგიური ხილვებით, ეგზისტენციალური ტრაგედიის განცდებით. „დამორჩილების“ და ოპტიმისტური გაბედულების პათოსი იცვლება ტრაგიკული სტოიციზმის, გაბედული უარყოფის პოზიციით. მის ლექსებში სენსუალურად აღქმული სურათები გარდაიქმნება თამამი მეტაფორებითა და მოულოდნელი შედარებებით. ხშირად პოეტური კომპოზიცია აგებულია საკვანძო მეტაფორის განლაგებაზე, რომელიც საბოლოოდ გადაიქცევა სიმბოლოდ. პოეტი ახლა არ არის კმაყოფილი აღწერების ფერადი ობიექტურობით, ის ხედავს ცხოვრებას ბევრად უფრო ღრმა, ვიდრე მისი გარეგნული ნიშნები. გუმილიოვის გვიანდელი ლექსები თავისი ტონითა და ღრმა შინაარსით ბევრად უფრო ახლოსაა სიმბოლიზმთან, ვიდრე აკმეიზმთან.

ვერცხლის ხანის სხვა პოეტებს შორის გუმილიოვი გამოირჩევა იმ ევოლუციის მნიშვნელობით, რომელიც მოხდა მის ლექსებში. შემთხვევითი არ არის, რომ ბევრი მემუარისტი, რომლებმაც დატოვეს მოგონებები მასზე, და გუმილიოვის პოეზიის კრიტიკოსთა და მკვლევართა უმეტესობამ, უპირველეს ყოვლისა, წერდა მისი შემოქმედების შესამჩნევ ხარისხობრივ ზრდაზე, პოეზიის თემატურ და სტილისტურ ტრანსფორმაციაზე. თემატური შინაარსის გაფართოების პარალელურად გუმილიოვის ლირიკა თანდათან ღრმავდებოდა და პოეტის ფორმალური ოსტატობის ზრდა მისი ლირიკული გმირის სულიერი ზრდის მხოლოდ გარეგნული გამოხატულება იყო. გუმილიოვის პირველი სამი კრებულის ლექსებსა და მისი ბოლო პოეტური წიგნის შედევრებს შორის არის არა მხოლოდ უწყვეტობა (ეს, რა თქმა უნდა, საგრძნობია), არამედ კონტრასტიც. ზოგჯერ ეს კონტრასტი აბსოლუტიზირებულიც კი ხდება, ინტერპრეტირებულია როგორც შესვენება ან მოულოდნელი მეტამორფოზა. ასე რომ, ვიაჩ.ვ.ს.ივანოვის თანახმად, გუმილიოვის პოეტური ბედი "ვარსკვლავის აფეთქებას მოგვაგონებს, სანამ მისი განადგურება მოულოდნელად აანთო ... ..." ცეცხლოვანი სვეტი "და პირდაპირ მიმდებარე ... ლექსების ამ კრებულს. განუზომლად აღემატება ყველა წინა“.

შევადაროთ ციკლის პირველი ლექსი „კაპიტანები“, რომელიც გამოქვეყნდა ჟურნალ „აპოლონის“ პირველ ნომერში 1909 წელს და გუმილევის ბოლო კრებულში „ცეცხლოვანი სვეტი“ შეტანილი „კანზონა II“.

ლექსი "კაპიტანები" 1910-იანი წლების მკითხველებისთვის გახდა. პოეტის ერთგვარი სავიზიტო ბარათი. მასში წინა პლანზე არის პოეტის ფანტაზიით შექმნილი კაპიტნების გამოსახულება, პოეტის იდეების თვალწარმტაცი პროექცია თანამედროვე ადამიანის იდეალის შესახებ. ადრეული გუმილიოვის ლირიკულ გმირთან დაახლოებული ეს ადამიანი ხეტიალის რომანტიკაში აღმოჩნდება. მას იზიდავს დაღმავალი ჰორიზონტის ხაზი და შორეული ვარსკვლავის მიმზიდველი ციმციმა - სახლის კომფორტსა და ცივილიზაციის ყოველდღიურ ცხოვრებას. სამყარო მის წინაშე იხსნება, თითქოს პირველი პირის წინაშე, თავისი ორიგინალური სიახლით, ჰპირდება თავგადასავლების სერიას, აღმოჩენის სიხარულს და გამარჯვებების დამათრობელ გემოს.

გუმილიოვის გმირს გეოგრაფიული სიახლის წყურვილი ეუფლება, მისთვის „თითქოს ყველა ვარსკვლავი არ არის დათვლილი“. ის მოვიდა ამქვეყნად არა როგორც მეოცნებე ჩაფიქრებული, არამედ როგორც მის თვალწინ გაშლილი ცხოვრების ძლიერი ნებისყოფის მონაწილე. ამიტომ, რეალობა მას ეჩვენება დევნის, ბრძოლის, დაძლევის თანმიმდევრული მომენტები. დამახასიათებელია, რომ პოემის ცენტრალური მეოთხე და მეხუთე სტროფი წარმოადგენს განზოგადებულ „კაპიტანს“ დაპირისპირების მომენტში - ჯერ გაბრაზებული ზღვის ელემენტით („აკანკალებული ხიდი“, „ქაფის ნატეხები“), შემდეგ კი მეზღვაურთა გუნდთან. ("აჯანყება ბორტზე").

ავტორი იმდენად მოხიბლულია ნებაყოფლობითი იმპულსის პოეტიზებით, რომ ვერ ამჩნევს, როგორ იცვლება გრამატიკული მრავლობითი რიცხვი („კაპიტანები მიჰყავთ“) ერთ რთულ წინადადებაში („ვინ... აღნიშნავს... ახსოვს... ან ... ცრემლები“). ამ სინტაქსურ შეუსაბამობაში ვლინდება ადრეული გუმილიოვის თანდაყოლილი გამოსახულების „ზოგადი“ და „დიდი“ გეგმების თანდაყოლილი ყოყმანი. ერთის მხრივ, პოემის ზოგად „საზღვაო“ ფონი იქმნება ფართო პირობითად რომანტიული კონტრასტებით („პოლარული-სამხრეთი“, „ბაზალტ-მარგალიტი“, „მორევში ძაფიანი“). მეორეს მხრივ, „დახვეწილი“ არსებითი დეტალები წარმოდგენილია ახლოდან („ქაფის ნატეხები მუხლზე მაღალი ჩექმებიდან“, „ოქრო ... ვარდისფერი ბრაბანტის მანჟეტებიდან“).

მიუხედავად იმისა, რომ ლექსი გუმილიოვმა დაწერა აკმეიზმის ინსტიტუციონალიზაციამდე ორი წლით ადრე, მასში უკვე შესამჩნევია აკმეისტური სტილისტური რეფორმის ტენდენციები. ეს, უპირველეს ყოვლისა, მკითხველის პლასტიკის გაღვიძების გარემოა და არა მუსიკალური (როგორც სიმბოლისტების შემთხვევაში) იდეები. სიმბოლიზმისგან განსხვავებით, „მუსიკის სულით“ გამსჭვალული, აკმეიზმი ყურადღებას გაამახვილებს სივრცულ ხელოვნებაზე - ფერწერაზე, არქიტექტურაზე, ქანდაკებაზე.

„კაპიტანები“ აგებულია როგორც ნახატის პოეტური აღწერა. მასზე ზღვის ფონი იწერება საზღვაო ხელოვნების სტანდარტული ტექნიკის დახმარებით („კლდეები“, „ქარიშხლები“, „ქაფის ნატეხები“, „ტალღის წვერები“). ფერწერული კომპოზიციის ცენტრში არის ელემენტებზე მაღლა აწეული ძლიერი მამაკაცი და ექსტრას-მეზღვაურთა ბრბო, თითქოს რ.კიპლინგის პროზის ფურცლებიდან წარმოშობილი (გუმილიოვს უყვარდა ამ ინგლისელი მწერლის შემოქმედება). თუმცა, ამ ადამიანის გარეგნობაში უფრო მეტი აქსესუარია თეატრალურობის, მიზანმიმართული დენდიიზმის, ვიდრე სარისკო პროფესიის კონკრეტული ნიშნები. მასში არ არის მინიშნება გემის ცხოვრების გაჭირვებაზე, აღიქმება მეტონიმია „ზღვის მარილი“, რომელიც მოდური „ხელჯოხის“ ტოლფასია, სანახაობრივი „მუხლზე მაღალი ჩექმები“ და დეკორატიული „მაქმნები“. როგორც თვალწარმტაცი დეკორაცია. ლექსში დეკორატიულ მიზნებს წარმოადგენს აგრეთვე ლექსიკური ეგზოტიკა („მასტრომები“, „ფელუკა“) და აკუსტიკური ეფექტები. ლექსის ხმოვან კომპოზიციაში მონაცვლეობით ატრიალებენ ალიტერაციების ტალღები „ზ“-ზე („მწვანე ადიდებულთა მოხვევა“), „რ“ („დახეული რუკაზე ... თავხედი“), „ბ“ („ბუნტის აღმოჩენა“. ბორტზე“) საგრძნობია.

აკმეისტური მანიფესტების ერთ-ერთი ფუნდამენტური თეზისი იქნება თეზისი სამგანზომილებიანი სამყაროსადმი ნდობის შესახებ, მრავალფეროვანი და ცოცხალი მიწიერი სამყაროს მხატვრული განვითარების შესახებ. მართლაც, სიმბოლისტური გამოსახულების ფონზე, გუმილიოვის ადრეული ლექსები ბევრად უფრო კონკრეტული და წვნიანი გამოიყურება. ისინი აგებულია რიტორიკული სიცხადისა და კომპოზიციური წონასწორობის კანონების მიხედვით (სიცხადე და წონასწორობა აკმეიზმის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი სტილისტური პრინციპია). თუმცა, ობიექტურობის დიდი ხარისხი, რაც შესამჩნევია „კაპიტნებში“, თავისთავად არ იძლეოდა პოეტის სოციალურ-ისტორიული რეალობისადმი მიდგომის გარანტიას და მით უმეტეს – ლირიკის აზრიანი გაღრმავებას.

შეიცვალა მხოლოდ ლირიზმის ტიპი: ინტიმურ-კონფესიური ლირიზმი შეიცვალა არაპირდაპირი გამოხატვის მანერით, როდესაც პოეტი გაურბოდა ღია რეფლექსიას, თითქოს თავის განწყობას ხილული, გრაფიკულად მკაფიო გამოსახულებების ენაზე „თარგმნიდა“. თავად ეს სურათები უფრო ხშირად ასოცირდებოდა ხელოვნების სხვა ტიპებთან (თეატრი, ფერწერა) და წინა ლიტერატურული ეპოქის მემკვიდრეობასთან, ვიდრე რუსეთში რევოლუციამდელი ათწლეულის ისტორიულ რეალობასთან.

ადრეული გუმილიოვი აშკარად მიისწრაფვის ლექსის ფორმალური სრულყოფისაკენ, ის თავს არიდებს აუცილებელს, არასტაბილურს, ძნელად გამოთქმას - ყველაფერს, რაც მისი ყოფილი მასწავლებლის ანენსკის თქმით, "ამ სამყაროში არ არსებობს თანხმობა და ექო". ამგვარმა თავშეკავებამ თავიდან დადებითი როლი ითამაშა: მან გვერდი აუარა სიმბოლისტური პოეზიის პოეტ-ეპიგონების ბედს, მოახერხა საკუთარი თემის პოვნა და თანდათან საკუთარი სტილის განვითარება.

თუმცა, მისი შემდგომი ნამუშევარი ავლენს "საიდუმლო ნათესაობას" სიმბოლისტური ეპოქის მემკვიდრეობასთან - მით უფრო საყურადღებოა, რადგან "სიმბოლიზმის დაძლევა" თავიდან თითქოს მთავარ მნიშვნელობას ანიჭებდა მის პოეტურ შემოქმედებას.

ლექსი „Canzone II“ კრებულიდან „ცეცხლოვანი სვეტი“ სრულიად განსხვავებულ კლავიშშია შენარჩუნებული, ვიდრე „კაპიტანები“. რომანტიკული ცხოვრების დადასტურების ნაცვლად, არის სამწუხარო დარწმუნების ინტონაცია, ნათელი ეგზოტიკის ნაცვლად, არის "დაწყევლილი გარეუბნის" ნიშნები. თუ ადრეული გუმილიოვი თავს არიდებდა ინდივიდუალურ აღსარებას და ზედმეტად პიროვნულ ტონს, მაშინ კრებულში „ცეცხლოვანი სვეტი“ სულის სიცოცხლე და ცნობიერების შფოთვა წარმოადგენს ლექსების შინაარსობრივ ბირთვს.

სიტყვა "კანზონა" (იტალიურიდან თარგმნა - "სიმღერა") სათაურში გამოყენებულია არა პოეტური, არამედ ყველაზე ზოგადი გაგებით: მითითებულია ლექსის ლირიკული, აღმსარებლობის ხარისხი. გარდაცვლილი გუმილიოვის სათაურების ბუნება ბევრად უფრო მრავალფეროვანია, ვიდრე ადრე: გარდა გეოგრაფიული ან ზოოლოგიური ეგზოტიკისა („ჰიენა“, „იაგუარი“, „ჟირაფი“, „ჩადის ტბა“ და ა.შ.) და გმირების დასახელება. ლექსები ("დონ ჟუანი", "კაპიტანები" და ა.შ.) სულ უფრო ხშირად გამოიყენება გრძნობების, ემოციური მდგომარეობის, უმაღლესი ფასეულობების პირდაპირი ან მეტაფორული აღნიშვნები ("მეხსიერება", "სიტყვა", "სული და სხეული", "მეექვსე გრძნობა" , "დაკარგული ტრამვაი", "ვარსკვლავური საშინელება).

სათაურების ეს ევოლუცია ასახავს ცვლილებებს თავად გვიანდელი ლირიკის თემატურ რეპერტუარში. "კანზონას" მთავარი მოტივი არის ორმაგი სამყაროს განცდა, ინტუიცია განსხვავებული ცხოვრების შესახებ, სავსე მნიშვნელობითა და სილამაზით, განსხვავებით "ამქვეყნიური" სამყაროსგან - "დამპალი წყალსაცავის" და მტვრიანი გზებისგან. . პოემის ცენტრალური წინააღმდეგობა მოცემულია ნაცვალსახელის წყვილი „აქ – იქ“. „ადგილობრივი“ ჩრდილოვანი სამყაროს ორგანიზების პრინციპი დროის უხეში ძალაა. აფართოებს „დროის ტყვეობის“ მეტაფორას, პოეტი იყენებს პერსონიფიკაციის წყებას: ზაფხული მექანიკურად აფურთხებს „დღის ფურცლებს“, ქანქარა აღმოჩნდება „შეთქმული წამების“ შემსრულებელი, გზისპირა ბუჩქები შეპყრობილია. სიკვდილის წყურვილით. აქ ყველაფერს ატარებს განმეორების, უსიცოცხლოობის, დაღლილი უიმედობის შტამპი. სიტყვა „მტვრიანშიც“, ზმნა „პოლონილთან“ ფონეტიკური მსგავსების გამო, წარმოიქმნება მოულოდნელი სემანტიკური ექო: მტვერი შეესაბამება ტყვეობას.

„ჩრდილოვანი“ ცხოვრების ყველაზე გამომხატველ სურათს მეორე სტროფში დროის კატეგორიის მოულოდნელი „მატერიალიზაცია“ ქმნის. ერთი გამოსახულების კომპონენტებად გამოიყენება სემანტიკურად და სტილისტურად ჰეტეროგენული ელემენტები: ფიზიოლოგიურად სპეციფიკური „თავები“ მიეკუთვნება აბსტრაქტულ „წამებს“, ქანქარის მოძრაობა სისხლს ღვრის. როგორც ჩანს, მეტაფორა ცდილობს „დაივიწყოს“, რომ ის მეტაფორაა და შეიძინოს არამეტაფორული ხორცი.

ლოგიკურად შეუთავსებელი საგნებისა და ნიშნების ასეთი კომბინაციები სიურეალისტური სტილის დამახასიათებელი ნიშანია. სიურრეალისტური სტილი იყენებს გამოსახულების საოცრად ნათელ, მაგრამ აუხსნელ, ალოგიკურ კომბინაციებს, ეჯახება ჩვეულებრივსა და მშვენიერს. როგორც დამოუკიდებელი ლიტერატურული მოძრაობა, სიურეალიზმი არსებობდა 1920-იან წლებში. საფრანგეთში. რუსულ ლიტერატურაში, გუმილიოვის შემდეგ, რუსული ემიგრაციის პოეტის ბ.პოპლავსკის შემოქმედებაში გაჩნდა სიურეალიზმის ელემენტები. იგივე ტიპის გამოსახულება გვხვდება ცნობილ „დაკარგულ ტრამვაში“.

დღევანდელი რეალობის სამყაროში ჭეშმარიტი სასწაული და ჭეშმარიტი სილამაზე შეუძლებელია - ეს არის ახალი მოულოდნელი კომბინაციის მნიშვნელობა "კანზონას" მესამე სტროფში ("ერთრქა არ მიგვიყვანს / თეთრი სერაფიმი ლაგამით მიგვიყვანს" ).

როგორც ვხედავთ, თუ ადრე გუმილიოვის სტილი ხასიათდებოდა ესთეტიზებული, დეკორატიული ობიექტურობით, მაშინ ბოლო კრებულის ლექსებში გარკვეული დეტალების მატერიალურობა, ტექსტურა სრულიად არაორნამენტულ მიზნებს ემსახურება. სადღესასწაულო მრავალფეროვნების ნაცვლად, ლირიკული გმირი ახლა აღმოაჩენს მიწიერი ცხოვრების შეზღუდვებს. მიწიერმა არსებობამ დაკარგა მისთვის შინაგანი ღირებულება.

მნიშვნელოვანია, რომ კანზონაში ლირიკული გმირის მონოლოგი მის სულისკვეთებას მიმართავს. მეტიც, სწორედ ორი სულის ინტიმური კავშირი აღმოჩნდება გმირის მეტაფიზიკური ინტუიციის სათავე. ის ხედავს „ნამდვილი მშვიდობის“ დაპირებას საყვარელი ადამიანის „დაფარულ მწუხარებაში“. პოემის ფინალში ობიექტური კონკრეტიკის ადგილი უჭირავს გამოთქმის „სიმბოლისტურ“ ხერხს - „ცეცხლოვანი დოპის“ და „ქარის შორეული ქვეყნებიდან“ გამოსახულებებს-სიმბოლოებს, უკიდურესად დაყოფილ კომბინაციებს „ყველა ცქრიალა, მთელი მოძრაობა“. , ინტონაცია შემცირების.

სურათების მთელი სიკაშკაშით და კომპოზიციის გააზრებულობით, Canzone II-ში არ არის თვითმყოფადი ფერწერულობა. ვიზუალურმა ამოცანებმა აქ ადგილი დაუთმო ექსპრესიულს: ლექსი აღიქმება როგორც „სულის პეიზაჟი“, როგორც პოეტის პირდაპირი ლირიკული აღსარება. გუმილიოვის გვიანდელმა პოეზიამ საოცრად დაადასტურა მის მიერ გამოთქმული ერთ-ერთი თეზისი სტატიაში „მკითხველი“: „პოეზია და რელიგია ერთი მონეტის ორი მხარეა. ორივე სულიერ შრომას მოითხოვს ადამიანისგან. ოღონდ არა პრაქტიკული მიზნის სახელით, როგორიც არის ეთიკა და ესთეტიკა, არამედ მათთვის უცნობი უმაღლესის სახელით“.

ტერმინი „აკმეიზმი“ და ნ. გუმილიოვის სახელი განუყოფლად არის დაკავშირებული. ის ერთადერთი იყო, ვინც სრულად განასახიერა ამ ლიტერატურული მოძრაობის იდეოლოგიური პროგრამა. აკმეისტების გამოჩენა ერთგვარი პროტესტი იყო სიტყვის „გაუფასურების“ წინააღმდეგ. „ვარდი“ შეწყვიტა ღვთისმშობლის, მარადიული ქალის სიმბოლოდ, იქცა აბსოლუტურად მიწიერ ყვავილად. „ყოფნა“, „მარადიულობა“, „სოფია“ - ამ სიტყვებმა დატოვა პოეტური ლექსიკა.

აქ არის ჟირაფის აღწერა გუმილევის ლექსიდან:

მოხდენილი ჰარმონია და ნეტარება ეძლევა მას,

და მისი კანი მორთულია ჯადოსნური ნიმუშით,

ვისთანაც მხოლოდ მთვარე ბედავს თანასწორობას,

განიერი ტბების სინესტეზე დამსხვრევა და რხევა.

აქ ჟირაფი ჩნდება არა სიმბოლური, არამედ მისი ნამდვილი სახით. და ემოციები, რომლებსაც ცხოველის გამოსახულება იწვევს, ცოცხალია და არა წიგნიერი.

აკმეისტებმა გაიმარჯვეს. ეს იყო ნ.გუმილიოვის გამარჯვება. ნათელი და ორიგინალური ლიტერატურული მოძრაობის - აკმეიზმის შემქმნელმა - მან მოიპოვა მკითხველთა სიმპათია არა მხოლოდ მხატვრული ნიჭის ძალით, ორიგინალურობითა და პოეტური გამოცხადებების სრულყოფილებით, არამედ მოგზაურობისა და ხეტიალისადმი ფანატიკური სიყვარულით, რაც განუყოფელი ნაწილი გახდა. მისი ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ. შორეული მოხეტიალეების მუზა, რომელიც მის მიერ ბევრ ლექსში მღეროდა, გახდა პოეტის მეგზური ცენტრალური აფრიკის შეუღწეველ ჯუნგლებში, საჰარას ცეცხლმოკიდებულ ქვიშაში, ნილოსის ზემო წელში და პირში. აბისინიის პირქუში მთები და მადაგასკარის ეგზოტიკური ტყეები... ევროპის უძველესი ქალაქები, ახლო აღმოსავლეთი, ხმელთაშუა ზღვა...

და ეს არის მთელი ცხოვრება! ტრიალი, სიმღერა,

ზღვები, უდაბნოები, ქალაქები,

მბჟუტავი ანარეკლი

სამუდამოდ დაკარგული.

პოეტური ხელოვნების ნამდვილი ნაწარმოები, რომელიც გუმილიოვმა წარმოთქვა სტატიაში „სიმბოლიზმისა და აკმეიზმის მემკვიდრეობა“, უნდა იყოს სრულყოფილი, დახვეწილი, როგორც საპარსი. მიღწევადია? შესაძლებელია თუ არა თეორიული გამოთვლების პოეზიის რეალობად გადაქცევა? ეს მიღწევადია, ამტკიცებდა გუმილიოვი, თუ პოეტი გახდება გმირი, რომელიც ირჩევს რთულ და სახიფათო გზას. დარჩა მხოლოდ ამის დადასტურება ცხოვრებით. და მან ეს გააკეთა. ბუნებით მორცხვმა, ფიზიკურად სუსტმა, მან თავის თავს უბრძანა გამხდარიყო ძლიერი და გადამწყვეტი, წასულიყო გრძელ და სარისკო მოგზაურობებზე, გამხდარიყო ლომებისა და მარტორქების მონადირე, მოხალისედ წასულიყო იმპერიალისტური ომის ფრონტზე და მიეღო ორი ჯარისკაცი ჟორჟი მამაცობისთვის და, ბოლოს და ბოლოს, ეპოვა. თავად პეტროგრადის გუბჩეკის საგამოძიებო საკანში, რათა გამომძიებელს განუცხადოს თავისი „მონარქიზმის“ შესახებ, ნაცვლად იმისა, რომ ეცადოს თავის გამართლება და სიცოცხლის გადარჩენა. მეოცნებე ლირიკოსმა, გულიდან მოსპო სიყვარული და ფიქრი, მოიშორა სევდა და დაბნეულობა და ვნებების ჭურჭელში ჩაუყარა ძლიერი ხმა, როგორც დამასკოს საბრალო, რომელიც ანადგურებს ადამიანის შიშს და თავმდაბლობას, გზას უხსნის ადამიანს. სიამაყე და გამბედაობა. მისი ლექსების გმირები არიან ახალი მიწების აღმომჩენები და ფილიბასტერები, მოხეტიალეები, შუა საუკუნეების რაინდები, აფრიკის ცხოველებზე მონადირეები და უშიშარი კაპიტანები... ნამდვილი და მითიური გმირები, რომლებიც ცხოვრობდნენ მრავალი საუკუნის წინ და თანამედროვეები, რომლებმაც გადაწყვიტეს მიაღწიონ ჩრდილოეთ პოლუსს - ისინი ყველა გახდნენ. პოეტის თანაშემწეები, რომლებიც ოცნებობდნენ მისი მკითხველები „ძლიერი, მხიარული და ბოროტი პლანეტის“ გმირებად აქციონ.

მე მათ ვასწავლი როგორ არ უნდა ეშინოდეთ

ნუ გეშინია და გააკეთე ის, რაც უნდა გაკეთდეს.

უნდა აღინიშნოს, რომ პოეტის ადრეულ შემოქმედებაში უკვე გამოიკვეთა ძირითადი (ექსკლუზიურად "გუმილიოვი") ნიშნები, რომლებიც ასე თუ ისე, იცვლებოდა და უმჯობესდებოდა, გაიარა მის ყველა კოლექციაში და საბოლოოდ შეადგინა უნიკალური სურათი. მისი პოეტიკის. რა არის ეს თვისებები? უდავოა, რომანტიკული სულისკვეთება მისი უმეტესი ნაწარმოებებისა, რამაც განსაზღვრა მხატვრული საშუალებების გარკვეული სისტემის არჩევანი: ფიგურული სტრუქტურა, კომპოზიცია, სიუჟეტი, პოეტური მეტყველება. ფულადი ინტერესების სამყაროს ზიზღმა, წვრილბურჟუაზიულმა კეთილდღეობამ, სულიერმა უმოქმედობამ, ბურჟუაზიული ზნეობის უარყოფამ აიძულა პოეტი შეექმნა გმირები თავისი თანამედროვეებისგან განსხვავებით, თამამი იდეებით შთაგონებული გმირები, მაგრამ ძირითადად კეთილშობილური, შეპყრობილი ცვლილებებისადმი ძალადობრივი ვნებით. აღმოჩენა, ბრძოლა, ტრიუმფალური გამარჯვება გარესამყაროზე, თუნდაც ეს გამარჯვება მათ სიცოცხლის ფასად დაუჯდეს.

როგორც კონკისტადორი რკინის ნაჭუჭში,

გზაში ვარ და მხიარულად მივდივარ

შემდეგ დაისვენე მხიარულ ბაღში,

უფსკრულებისა და უფსკრულისკენ რომ მიდრეკილი.

სიკვდილი მოვიდეს, ნებისმიერს ვურეკავ!

მე მას ბოლომდე ვიბრძოლებ

და შესაძლოა მკვდარი ადამიანის ხელი

ლურჯ შროშანას ავიღებ.

გუმილიოვის პოეზიის მეორე დამახასიათებელი თვისებაა დახვეწა, ფილიგრანული ფორმა, რითმების დახვეწილობა, ბგერის გამეორებების ჰარმონია და ეიფონია, პოეტური ინტონაციის ამაღლება და კეთილშობილება. „დაწყებული კონკისტადორთა ბილიკით და დამთავრებული ცეცხლის სვეტით“, აღნიშნა ლიტერატურათმცოდნე ე.ფ. ტოილერბახმა, „პოეტი უცვლელად მიჰყვებოდა ერთსა და იმავე გზას: ფორმის სრულყოფამდე, სიტყვის მაგიამდე, დესპოტურ ოსტატობამდე. ლექსისა“. ლექსში "პოეტს" გუმილიოვმა გამოხატა თავისი დამოკიდებულება პოეტური ფორმისადმი და პოეტის ხელობისადმი მოთხოვნები:

დაე შენი ლექსი იყოს მოქნილი, მაგრამ ელასტიური,

როგორც მწვანე ხეობის ვერხვი,

როგორც მიწის მკერდი, სადაც გუთანი ამოძრავდა,

გოგოსავით, რომელიც კაცს არ იცნობდა.

იზრუნეთ თავდაჯერებულ სიმძიმეზე:

შენი ლექსი არც უნდა ფრიალოს და არც ცემა.

მიუხედავად იმისა, რომ მუზას აქვს მსუბუქი ნაბიჯები,

ის ქალღმერთია და არა მოცეკვავე.

პოეტის შემოქმედების მესამე დამახასიათებელი მახასიათებელია მისი მიდრეკილება ეგზოტიკისადმი, მისი ინტერესი აფრიკისა და აზიის კონტინენტებისადმი, მათში მცხოვრები ტომების მითოლოგიისა და ფოლკლორის მიმართ, ნათელი და აყვავებული მცენარეულობა და უჩვეულო ცხოველები. გუმილევის ლექსების ნათელი, ფერადი სამყარო არ იწვევს რთულ ასოციაციებს, მაგრამ ყოველთვის სიამოვნებს მკითხველს თავისი ორიგინალობით. პუშკინი და ლერმონტოვი დუელში ტყვიით დაიღუპნენ, მაიაკოვსკის გული შეწყვიტა, გიჟურმა სისასტიკემ შეუწყვიტა სიცოცხლე ნ. გუმილიოვს...

რამდენი პოეტი დაკარგა რუსეთმა ნაადრევად! როგორ გავაცოცხლოთ ისინი? როგორ გავაცოცხლოთ? ჩვენი შეხება მათ ლექსებთან, ჩვენი მეხსიერება მათ შესახებ შეიძლება მართლაც ცოცხალი წყალი გახდეს. მხოლოდ მაშინ აყვავდება გარდაცვლილი პოეტების „სულის ბაღები“ და გაგვაოცებს მათი სილამაზითა და კეთილშობილებით.

ჩემი სულის ბაღები მუდამ ნიმუშებია,

მათში ქარები ისეთი სუფთა და მშვიდია,

მათ აქვთ ოქროს ქვიშა და შავი მარმარილო,

ღრმა, გამჭვირვალე აუზები.

მათში არსებული მცენარეები, ისევე როგორც ოცნებები, არაჩვეულებრივია.

დაე, სიროკო გაბრაზდეს უდაბნოში

ჩემი სულის ბაღები მუდამ ნიმუშებია.